Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. 27/03 18:52

ag porfyrios kenia 1

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναϊρόμπης κ. Μακαρίου | Romfea.gr


Από τη δεκαετία του ’70 όταν ακόμα ήμουν φοιτητής είχα τη μεγάλη ευλογία να γνωρίσω και να ζήσω από κοντά τις χαρισματικές ιδιότητες και θεϊκή δώρα του Γέροντα τότε Πορφυρίου.

Ένας νέος με πολύ έντονο το αίσθημα της μάθησης και υπακοής, έβρισκα πάντα κοντά του κάτι που ανάπαυε την ψυχή μου και μου έδινε ελπίδες και αισιοδοξία για την προετοιμασία της μέλλουσας διακονίας μου στον χώρο της Εκκλησίας.

Θα μπορούσα άνετα να χαρακτηρίσω τη συναναστροφή μου μαζί του και να επαναλάβω τους λόγους «Υμείς φίλοι μου έστε, εάν ποιήτε όσα εγώ εντέλλομαι υμίν» (Ιωάν. 15/14).

Αυτή η φιλία καλλιεργήθηκε για τα επόμενα τριάντα χρόνια παρά τη διαφορά ηλικίας.

Εκείνος, ήδη προχωρημένος στα χρόνια του, με τη σύνεση και τη σοφία που ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του κι εγώ ένας νέος, με ενθουσιασμό και ξεχωριστό επίμονο πνεύμα, ουρανοβατούσα, γιατί είχα μπροστά μου έναν ολόκληρο κόσμο δικό μου και νόμιζα ότι θα τον κατακτούσα.

Όμως, η παρουσία του Γέροντα Πορφυρίου με προσγείωσε και μου έδωσε αυτό το μάθημα που εκείνος το ζούσε και το μετέδιδε σ’ αυτούς που τον άκουαν και είχαν μαζί του αυτή τη συναναστροφή της άδολης και χωρίς όρια αθωότητας και φιλίας.

Μόνο η σκέψη και το βλέμμα του έκανε τον συνομιλητή και ακροατή του να αισθάνεται ότι δεν ήταν μόνος του αλλά είχε κάποιο σημαντικό και δυναμικό στήριγμα που του έδινε την ευκαιρία της άμεσης επικοινωνίας και συναναστροφής.

Η φιλοξενία αυτή του Γέροντα αντηχούσε έντονα μέσα στην ψυχή του νεαρού συνομιλητή του και είχε ως επιστέγασμα την άμεση επαφή με τον ίδιο τον Χριστό που ήταν φίλος κι αδελφός, πατέρας στοργικός για όλους.

Έτσι νιώθαμε μετά από κάθε επικοινωνία μαζί του. Με τον τρόπο αυτό ο Γέροντας μάς έβαζε μπροστά μας ότι τίποτε δεν μπορούσε να μας χωρίσει από το τραπέζι της αγάπης του Χριστού για μας τους «μαθητευόμενους» ακόμα.

Μα ήταν αυτό που μας πρόσφερε και μας έκανε να αισθανόμαστε ότι είμαστε «οικείου του Θεού» (Εφεσ. 2/19).

Ζούσαμε με την ελπίδα αυτής της αγάπης και φιλίας που μας προσέφερε ο Γέροντας, όχι μόνο με τα λόγια του και τις συμβουλές του αλλά και στην πράξη.

Η θέρμη αυτή της φιλοξενίας και της φιλίας όσο απλή κι αν ήταν, ακόμα και μέσα στο τροχόσπιτο, μας έδινε μια μυστική χάρη που εκείνη την ώρα του μυστηρίου της Ιεράς Εξομολόγησης μάς άνοιγε την αγκάλη της άφεσης και της μετάνοιας.

Δεν είχαμε ποτέ αισθανθεί απομόνωση και ότι είμαστε ξένοι και μόνοι, εγκαταλελειμμένοι και περιφρονημένοι, είχαμε αυτή τη βεβαιότητα της ειλικρινούς και άδολης φιλίας και φιλοξενίας, ήταν μια ένδειξη βαθιάς και αθώας αποδοχής μιας πατρικής και αδελφικής περιποίησης.

Τα χρόνια περνούσαν. Εκείνος ζούσε ήδη και δοκίμαζε τις θεϊκές επεμβάσεις.

Οι εμπειρίες του ήταν αποκαλυπτικές και δεν μπορούσε το δικό μας το μυαλό – το χοϊκό – να τις προσδιορίσει ή να αντιληφθεί.

Συνεχίσαμε μέχρι το τέλος χωρίς να γνωρίζουμε τι μας προετοίμαζε ο Θεός. Εκείνος πια γνώριζε το τέλος του και ετοιμάστηκε βάσει των θείων επεμβάσεων και φωτισμών.

Τον αφήσαμε να ακολουθήσει την πορεία της θείας επέμβασης κι εμείς επιστρέψαμε πίσω στη συνέχιση της αποστολής μας, έτσι όπως προέβλεψε και ήταν ήδη σχεδιασμένο από τον Θεό: να επιστέψω πίσω στην Αφρική να συνεχίσω το έργο που μου ανέθεσε η Εκκλησία μας, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας.

Δεν μπορούσα να φαντασθώ τι θα ακολουθούσε, αφού ήμουν τελείως άπειρος και αθώος για τα βαθιά πνευματικά δρώμενα.

Ξαφνικά, ύστερα από λίγο έρχεται η είδηση του θανάτου του Γέροντα, εκεί απ’ όπου ξεκίνησε τη μακρά του πορεία, το Άγιο Όρος.

Ήταν 10 Δεκεμβρίου 1991, όπου εγώ ο ανάξιος δούλος και υποτακτικός συναντούσα για τελευταία φορά έναν άλλο Άγιο και Γέροντα, τον Σωφρόνιο του Έσσεξ.

Να ήταν κι αυτό σύμπτωση; Θα ελέγξω τις ημερολογιακές μου σημειώσεις για την επιβεβαίωση, γιατί έγινε κάτι το συγκλονιστικό που άλλαξε πορεία η ζωή μου.

Μετά από 22 χρόνια και συγκεκριμένα στις 27 Νοεμβρίου 2013, η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου έκανε την αγιοκατάταξη του Γέροντα Πορφυρίου στο Αγιολόγιο της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και όρισε η μνήμη του να τιμάται στις 2 Δεκεμβρίου.

Κτίζαμε και τελειώναμε τότε έναν ναό σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Κενυας, στη φυλή των Νάντι. Ο δωρητής, σεβόμενος τη μνήμη του Αγίου, μου ζήτησε να τον καθαγιάσω στο όνομα του μόλις ανακηρυχθέντος Αγίου Πορφυρίου.

Και φυσικά η επιθυμία του δωρητή εξετελέσθηκε. Αφού έγιναν όλες οι σχετικές διαδικασίες και τα απαραίτητα για τον εγκαινιασμό του ναού, ορίστηκε η ημερομηνία: 29 Αυγούστου 2014.

Η Εκκλησία ήταν έτοιμη τώρα. Εικόνες φυσικά δεν είχαν ακόμη κυκλοφορήσει.

Υπήρχαν όμως στο διαδίκτυο και έτσι μπορέσαμε και φωτοτυπήσαμε μια, που την τοποθετήσαμε ακριβώς δίπλα από εκείνη της Παναγίας.

Ο κόσμος ήταν πολύς και περίμεναν να μάθουν ποιος ήταν αυτός ο νέος Άγιος. Η δυσκολία βέβαια και το βάρος ήταν πάνω μου.

Πώς να διηγηθώ στους ανθρώπους εκείνη την ημέρα των εγκαινίων ότι ο Άγιος που αφιερώθηκε ο ναός ήταν γνωστός μου - και όχι μόνο - αλλά και πνευματικός μου.

Έτσι, την ημέρα των εγκαινίων ήμουν υποχρεωμένος να δώσω την προσωπική μου μαρτυρία για τον Άγιο και να κάνω μια εκ βαθέων εξομολόγηση για τη σχέση και συναναστροφή μου μαζί του, όπως και τις εμπειρίες μου.

Αυτές τις μέρες περιοδεύω και βρίσκομαι ακριβώς στην περιοχή όπου είναι κτισμένος ο εγκαινιασμένος ναός του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.

Δεν έχασα την ευκαιρία και πήρα μαζί μου μια τεράστια χαρακτηριστική εικόνα του Αγίου κα τώρα τοποθετήθηκε στο εικονοστάσι, σε αντικατάσταση της φωτοτυπίας.

Απέναντι ακριβώς από τον εγκαινιασμένο ναό του Αγίου Πορφυρίου κατοικεί μια αξιοσέβαστη οικογένεια με τα πέντε παιδιά τους, τα οποία σπουδάσανε με τη συνδρομή της Εκκλησίας μας.

Ένα από τα παιδιά, ο Νικόλαος, τον πήρα και τον σπούδασα με έναν άλλο μικρό, τον Φιλήμονα. Δημοτικό, Γυμνάσιο και Πανεπιστήμιο.

Έγιναν και οι δύο θαυμάσιοι επιστήμονες και συνέχισαν να συμμετέχουν ενεργά στη ζωή της Εκκλησίας μας.

Δυστυχώς, ξαφνικά ο Νικόλαος αρρώστησε και κοιμήθηκε, αφήνοντας πίσω τη σύζυγό του και τη μικρή του κόρη.

Τουλάχιστον μια φορά τον χρόνο πηγαίνω και κάνω τρισάγιο στον τάφο του. Όπως ήδη έγραψα, το σπίτι του βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Πορφυρίου.

Οι γονείς του και τα αδέλφια του ήταν παρόντες. Για να τον τιμήσουν έχτισαν ένα ωραίο δωμάτιο, όπου μέσα ήταν ο τάφος του.

Έκανα το τρισάγιο και ξαφνικά βλέπω ένα κρεβάτι μέσα στο δωμάτιο του τάφου και πάνω δύο βρέφη.

Ξαφνιάστηκε, απόρησα και δικαιολογημένα διερωτήθηκα. Η απάντηση που μου έδωσαν ήταν ότι ο μικρότερος αδελφός του Νικόλαου κοιμάται μέσα στο δωμάτιο του τάφου και μόλις πρόσφατα γέννησε η γυναίκα του και έκανε δίδυμα, δέκα ημερών.

Έτσι, όπως είμαστε μέσα στον τάφο αφού τέλεσα το τρισάγιο, μου έφεραν τα δύο βρέφη και διάβασα τις σχετικές ευχές για τη συμπλήρωση οκτώ ημερών από τη γέννησή τους!!!

Παρακαλώ, όλα έγιναν μέσα στο δωμάτιο – τάφος του Νικόλαου. Ευχαριστήθηκαν όλοι οι άνθρωποι της οικογένειας που μπορέσαμε να κάνουμε κι αυτή την πράξη της Εκκλησίας μας, χωρίς φυσικά να το προγραμματίσουμε, εμείς φτάσαμε εκεί αποκλειστικά για να τοποθετήσουμε την εικόνα του Αγίου Πορφυρίου.

Και εδώ δεν κλείνει η αυλαία. Το σκηνικό συνεχίζεται αν και βρισκόμαστε στο πουθενά … Η αποστολή μας είναι τὠρα να επισκεφτούμε μερικούς ναούς, που ετοιμάζονται για να εγκαινιασθούν στο εγγύς μέλλον.

Το κάναμε κι αυτό. Μας πήρε σ’ αυτή τη φάση δύο ολόκληρες μέρες λόγω των αποστάσεων. Καθ’ οδόν ήταν φυσικό να απολαύσουμε τη φύση, ακόμα να δούμε και τα άγρια ζώα.

Όλα ήταν μια ευλογία και επιβεβαίωση της άκρας του Χριστού σοφίας και συγκατάβασης.

Η Δημιουργία Του μας συγκλόνισε και μας γοήτευσε, αν και σε μια στιγμή, λόγω των καταρρακτωδών βροχών, έμεινε το αυτοκίνητό μας και έπρεπε να το σπρώξουν μερικοί εθελοντές για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την πορεία μας.

Δεν σταματούμε ως εδώ. Συνεχίζουμε όπου μας βγάλει ο Θεός. Πρέπει να εργαστούμε. Δεν ήλθαμε εδώ για να ξεκουραστούμε.

Οι κλιματολογικές βέβαια συνθήκες διαφέρουν. Ενώ ταξιδεύουμε αρχίζει η βροχή και φυσικά το κρύο.

Φθάνουμε σε άλλη περιοχή. Καμία ένδειξη βροχής και ζέστη. Η περιοδεία, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, πρέπει να συνεχισθεί.

Φθάσαμε μέχρι την περίφημη λίμνη Ελεμεντάιτα. Εδώ είχαμε να επισκεφθούμε τους δυο μας ιερείς.

Λόγω των καιρικών συνθήκων κατορθώσαμε να επισκεφθούμε μόνο τον έναν. Κυκλοφορούμε φυσικά σε υποτιθέμενους δρόμους. Ας πούμε ότι είναι δρόμοι …

Ιερείς και ιεροσπουδαστές περίμεναν. Κάναμε ότι μπορούσαμε να επισκεφθούμε τις οικογένειές τους, τα σπίτια τους και φυσικά να συμφάγουμε μαζί τους.

Το θεωρούν μεγάλη ευλογία, όταν ο ίδιος ο Επίσκοπος κάνει τον ατέλειωτο δρόμο, μέσα σ’ ένα κοπιώδες ταξίδι, για να τους επισκεφθεί.

Επειδή απορούν για το γεγονός ότι βρίσκομαι συνέχεια στον δρόμο, επισκεπτόμενος και τις πιο απομακρυσμένες περιοχές, τους απαντώ: «Αν ο Θεός μας δίνει σωματική και ψυχική υγεία και μπορούμε τότε να αντέξουμε, θα πρέπει μέρα και νύχτα να δουλεύουμε χωρίς φόβο.

Τώρα πρέπει ν’ αγρυπνάμε ασταμάτητα. Θα ησυχάσουμε και θα ξεκουραστούμε μια για πάντα στην άλλη ζωή, την αιώνια.

Τώρα, εφ’ όσον αναπνέουμε και κινούμαστε, ας δουλέψουμε, ας μην αναπαυόμαστε. Δουλειά σημαίνει προσφορά.

Μέσα σ’ αυτή την καταστρεπτική επιδημία που συγκλονίζει ολόκληρη την ανθρωπότητα και σείεται ταυτόχρονα το σύμπαν, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας – το έχουμε ήδη καταγράψει αρκετές φορές σε προηγούμενες αναφορές μας και το επαναλαμβάνουμε και πάλιν και πολλάκις – παραμένει η μόνη ελπίδα και το καταφύγιο των ανθρώπων κάθε φυλής και καταγωγής.

Βλέπουμε ότι όλοι μας δοκιμαζόμαστε και ίσως να απορούμε γιατί ταλαιπωρούμαστε και υποφέρουμε ξανά.

Ίσως να ξεχάσαμε τον Θεό, ίσως να μειώθηκε η πίστη και εμπιστοσύνη μας σ’ Αυτόν, ο οποίος μερίμνησε και μεριμνά για τον καθένα μας.

Οι θλίψεις αυτές, οι στενοχώριες, τα βάσανα, οι απελπισίες και στη δική μας την περίπτωση ο ιός μάς υπενθυμίζει ότι «διά πολλών θλίψεων δει ημάς εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού».

Ναι, είναι μια περαστική δοκιμασία, για να προσγειωθούμε, να ελέγξουμε και να εξετάσουμε τους εαυτούς μας βαθιά και κριτικά.

Να σκεφθούμε με ψυχραιμία και να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι έχουμε ανάγκη να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής προς τη μετάνοια και την καταλλαγή, για να καταλήξουμε στον Θεό της προσωπικής μας σωτηρίας.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ:

Εμφανίσεις: 301790
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: