Του Αρχιμ. Μακαρίου Τσιμέρη στην Romfea.gr

«Ἐπερώτησον τὸν πατέρα σου, καὶ ἀναγγελεῖ σοι· τοὺς πρεσβυτέρους σου, καὶ ἐροῦσί σοι.»
(Δευτερονόμιον 32,7)

Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν φύγουν από τη ζωή αυτή, αφήνουν πίσω τους μια ανάμνηση. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που αφήνουν μια παρακαταθήκη.

Άνθρωποι που εξακολουθούν να ζουν μέσα στην καρδιά εκείνων που τους γνώρισαν, γιατί κάτι πολύτιμο παρέλαβαν από αυτούς και αισθάνονται χρέος να το παραδώσουν στους επόμενους.

Ένας τέτοιος άνθρωπος υπήρξε για εμάς ο μακαριστός Αρχιμανδρίτης Κυπριανός Γλαρούδης.

Ξημερώνοντας η 2α Οκτωβρίου, ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία μας τιμά τον Άγιο Ιερομάρτυρα Κυπριανό, η μνήμη μας στρέφεται και πάλι στον αγαπημένο μας πνευματικό αδελφό και πατέρα. Δεν θέλουμε όμως να επαναλάβουμε το βιογραφικό του.

Θέλουμε να θυμηθούμε εκείνο που περισσότερο χαρακτήριζε την καρδιά του: την αγάπη του για τους Αγίους.

Για τον π. Κυπριανό οι Άγιοι ήταν μορφές του παρόντος και του Μέλλοντος.

Ήταν ζωντανά πρόσωπα της Εκκλησίας. Ιδιαίτερα αγαπούσε τους Αγίους Ισαποστόλους και Φωτιστές των Σλάβων, Κύριλλο και Μεθόδιο, τους μεγάλους Θεσσαλονικείς Αγίους, αλλά και τους μαθητές τους, τους Αγίους Κλήμεντα, Ναούμ, Αγγελάριο, Σάββα και Γοράσδο, των επταρίθμων, που συνέχισαν το έργο τους και κράτησαν αναμμένη τη φλόγα του Ευαγγελίου.

Για εκείνον δεν ήταν απλώς ονόματα της εκκλησιαστικής ιστορίας. Ήταν κρίκοι μιας ζωντανής αλυσίδας ,ηταν η συνέχεια μιας παράδοσης που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη και έφθασε στους λαούς των Σλάβων.

Και μαζί με τους Αγίους αγαπούσε βαθιά τα ιερά τους λείψανα.

Δεν τα έβλεπε ως κατάλοιπα ενός παρελθόντος που χάθηκε. Τα έβλεπε ως μαρτυρία της Αναστάσεως, ως ψηλαφητή ομολογία ότι η χάρη του Θεού αγιάζει ολόκληρο τον άνθρωπο και ότι ο άνθρωπος δεν προορίζεται για τον θάνατο, αλλά για τη ζωή.

Γι' αυτό και τον απασχολούσε τόσο η ανάδειξη, η τιμή και η προσκύνηση των ιερών λειψάνων.

Ήθελε η μνήμη των Αγίων να μην παραμένει μέσα στα βιβλία, αλλά να γίνεται βίωμα του λαού του Θεού.

Και ιδιαίτερα ήθελε η Θεσσαλονίκη, η πόλη του Κυρίλλου και του Μεθοδίου, να αισθανθεί ξανά τη ζωντανή σχέση της με τους Φωτιστές της και με τους μαθητές τους.

Αυτό ήταν για εκείνον η Εκκλησία: μνήμη ζωντανή, παράδοση ζωντανή, Άγιοι ζωντανοί.

Εμείς, τα πνευματικά του αδέλφια και παιδιά, αυτόν τον άνθρωπο θυμόμαστε.

Τον σεμνό και ταπεινό λευίτη, τον άνθρωπο της γνώσεως και της προσευχής, τον ήρεμο και μειλίχιο κληρικό.

Μα περισσότερο θυμόμαστε τον άνθρωπο που μας δίδαξε, με τον λόγο και το παράδειγμά του, να κοιτάζουμε προς τους Αγίους και, μέσα από τους Αγίους, προς τον Χριστό.

Και σήμερα καταλαβαίνουμε βαθύτερα τα λόγια της Γραφής: «Ἐπερώτησον τὸν πατέρα σου...»

Γιατί η Εκκλησία πορεύεται έτσι.

Ο πατέρας παραδίδει στον υιό.

Ο δάσκαλος στον μαθητή.

Ο πνευματικός στον πνευματικό του υιό.

Ο ένας Άγιος παραδίδει το φως στον άλλον.

Και αυτή η παράδοση δεν σταματά.

Γι' αυτό και η μνήμη του π. Κυπριανού δεν είναι για εμάς απλώς συγκίνηση για έναν άνθρωπο που έφυγε.

Είναι ευθύνη να κρατήσουμε ζωντανό αυτό που εκείνος αγάπησε.

Να αγαπούμε τους Αγίους.

Να τιμούμε τα ιερά λείψανα.

Να γνωρίζουμε και να προβάλλουμε περισσότερο τους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο και τους μαθητές τους.

Να μεταδίδουμε στις επόμενες γενιές όσα παραλάβαμε.

Και όταν η καρδιά μας πονά για την απουσία του, να θυμόμαστε πως η Εκκλησία δεν γνωρίζει οριστικό χωρισμό.

Στη Θεία Ευχαριστία οι ζώντες και οι κεκοιμημένοι παραμένουμε ενωμένοι στο ίδιο Σώμα του Χριστού και προσδοκούμε όλοι μαζί την κοινή Ανάσταση.

Μακαριστέ π. Κυπριανέ,

εμείς, τα πνευματικά σου αδέλφια και παιδιά, σε ευχαριστούμε για όσα μας παρέδωσες. Για την αγάπη σου στην Εκκλησία για την ευλάβειά σου στους Αγίους.

Για την ιδιαίτερη αγάπη σου στους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο και στους μαθητές τους.

Για την αγωνία σου να αναδειχθεί η ιερή τους παρακαταθήκη και να παραμείνει ζωντανή η μνήμη τους.

Ευχόμαστε ο Αναστάς Κύριος, τον Οποίο υπηρέτησες με πίστη και αγάπη, να σε κατατάξει μετά των Αγίων και των δικαίων, εκεί όπου δεν υπάρχει πλέον θάνατος, ούτε λύπη ούτε στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος.

Και εμείς, όσο θα θυμόμαστε τους Αγίους που τόσο αγάπησες, όσο θα προσκυνούμε τα ιερά τους λείψανα, όσο θα ακούμε τα ονόματα του Κυρίλλου, του Μεθοδίου, του Κλήμεντος, του Ναούμ, του Αγγελαρίου, του Σάββα και του Γοράσδου, θα θυμόμαστε και εσένα.

Γιατί μας έμαθες πως η μνήμη των Αγίων δεν είναι επιστροφή στο παρελθόν· είναι συνάντηση με την αιωνιότητα.

Αιωνία σου η μνήμη, αγαπημένε μας π. Κυπριανέ.

Τα πνευματικά σου αδέλφια και τέκνα