Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. 20/08 19:35

apodimia 1 2

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναϊρόμπης κ. Μακαρίου


Ξαφνικά αλλάζει το σκηνικό!

Από την ιεραποστολή στη λίμνη Βικτώρια, στην αντίθετη άκρη του Κιλιμάντζαρο και του Ινδικού Ωκεανού, για τον απομείναντα απόδημο Ελληνισμό! Και εδώ εκπλήξεις!

Τα γεγονότα είναι συγκλονιστικά.

Ενώ κανείς βρίσκεται σε πλήρη δραστηριότητα και έχει μπροστά του ένα έργο πολύτιμο και ελπιδοφόρο, ταξιδεύοντας χωρίς υπερβολή μέρα και νύχτα, ξαφνικά τα πάντα διακόπτονται από ένα τηλεφώνημα από την άλλη άκρη της αχανούς Κένυας.

Εκεί που πραγματικά ο λόγος του Ευαγγελίου βρίσκεται στην προτεραιότητα όλων των κινήσεων και των εμπειριών εκφράζεται μέσα σ’ αυτές τις απότομες μεταλλαγές η παντοδυναμία του Θεού και το άπειρο έλεός Του.

Παρακολουθεί κανείς τις συγκλονιστικές και ανεπανάληπτες καταστάσεις και απροσδόκητες αλλαγές σ’ όλο το μεγαλείο τους· ο κόσμος πολεμά και αγωνιά, υποφέρει και αδικείται, πληγώνεται και τραυματίζεται από τις ραγδαίες αυτές μεταστροφές, επειδή ξεχνούμε τον αληθινό μας προορισμό και την πραγματικότητα της ζωής μας που είναι τόσο σύντομη και δεν θέλουμε να το πιστέψουμε, αφού ζούμε αμέριμνα και κουβαλούμε τις αδυναμίες μας με τις εγωιστικές μας τάσεις.

Μήπως πιστέψαμε με τις συμπεριφορές μας ότι έχουμε το δικαίωμα ν’ αποφασίζουμε μόνοι μας για τον εαυτό μας;

Είμαστε άραγε υποδουλωμένοι στη ματαιότητα και το θάμβος του πρόσκαιρου κόσμου, την εκκοσμίκευση; Θα είναι πια καιρός να δώσουμε τόπο και χώρο στον Θεό, για ν’ αποφασίσει για μας κι ας μη ξεχνούμε ότι ο Θεός είναι εκεί κοντά μας.

Ας τον αφήσουμε να μας μιλήσει και να μας αγκαλιάσει, αφού μας θέλει ανεπιφύλακτα να γίνουμε παιδιά δικά Του εφ’ όσον «ήπλωσε τας παλάμας και ήνωσε τα το πριν διεστώτα».

Έτσι, τώρα, ας δούμε για τη ριζική αυτή μεταβολή μετά το τηλεφώνημα ενός Έλληνα που έχασε το παιδί του - τριάντα δύο ετών – και πιστεύουμε ότι είχε ήδη κάνει όνειρα και τον προόριζε να τον διαδεχθεί στις μεγάλες του επιχειρήσεις.

Δεν μπορούσε να μου μιλήσει ο δυστυχισμένος τώρα πατέρας για τον άδικο και πρόωρο χαμό του νεαρού παιδιού του.

Και φυσικά το μεγάλο ερώτημα και η απορία έρχονται να προβληματίσουν τον Έλληνα της Διασποράς, δεύτερης γενιάς, αφού οι δικοί του γονείς έφθασαν στην Ανατολική Αφρική στα μέσα του 20ου αιώνα κι εκείνος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη μαρτυρική γη της Αφρικής, όταν σ’ αυτή την περιοχή ο Ελληνισμός ανθούσε και μεσουρανούσε με μοναδικές επιτυχίες και σημαντικές επιτεύξεις σ’ όλους τους τομείς ιδιαίτερα στην καλλιέργεια σχοινιού, τσαγιού, καφέ ακόμα και επεξεργασία πολύτιμων λίθων.

Είχα τη μεγάλη χαρά και τιμή να ζήσω έστω για λίγο προς το τέλος του 20ου αιώνα εκείνες τις λαμπρές μέρες των Ελλήνων της Διασποράς στη γύρω περιοχή της Ανατολικής Αφρικής.

Και ιδού το αποτέλεσμα. Ενθυμούμαι ακόμα τις μέρες των επίσης μεγαλοεπιχειρηματιών στις χώρες της νοτιότερης Αφρικής, όταν υπηρέτησα εκεί την περίοδο 1998 – 2001.

Και φυσικά ο δρόμος της ξενιτιάς προς το άγνωστο για ένα καλύτερο μέλλον και για εξασφάλιση μιας άνετης ζωής.

Έγραψα ύστερα από πολυετείς έρευνες και επιτόπια εξέταση τη ζωή και την πρόοδο άγνωστων και λησμονημένων Ελλήνων σκαπανέων, εξερευνητών, οδοιπόρων κ.τ.λ. θαυμάζει κανείς την επιμονή τους και την ανυπότακτη θέλησή τους να μεγαλουργήσουν και να τιμήσουν το όνομα της Ελλάδας στις χώρες αυτές της αποδημίας τους.

Η παρουσία τους, οπωσδήποτε, με ψυχική αντίσταση και σκληρή θέληση και επιμονή τούς κατατάσσει εκεί που τους αξίζει αφού γίνονται οι καλύτερες πρεσβευτές του αθάνατου ελληνικού ονόματος και πνεύματος.

Γνωρίζουμε όλοι μας πόσο ο Απόδημος Ελληνισμός προστάτευσε και στήριξε τον απανταχού της γης Ελληνισμό, με αμέτρητες θυσίες και άφθαστο ηρωισμό, διαφύλαξαν τα σύμβολα και τα ιδανικά της φυλής μας.

Έτσι, ο νέος Αλέξανδρος, που χάθηκε τόσο πρόωρα, με την πρωτοβουλία του πατέρα του – δεύτερης γενιάς Έλληνα της Διασποράς – απόλαυσε την πρέπουσα τελετή της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Πάνω σ’ ένα ψηλό λόφο που φαινόταν ακριβώς πίσω το όρος Κιλιμάντζαρο και τα βουνά που συνόρευαν με την Τανζανία, βρήκε την ανάπαυση της ψυχής του εκεί που γεννήθηκε και ανατράφηκε.

Αυτή είναι η οδός που θ’ ακολουθήσει ο καθένας από εμάς.

Γι’ αυτό ο πατέρας του Αλέξανδρου θέλησε να εφαρμόσει ότι ήταν απαραίτητο και αναγκαίο για την κηδεία και την ταφή του, κάτι που του δίδαξαν οι γονείς του.

Το θέαμα ήταν πανοραμικό, η φύση σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια και ο ήλιος που έδυε, έδωσαν ένα ελπιδοφόρο και λαμπερό τέλος στη σύντομη ζωή του Αλέξανδρου.

Όλα έδειχναν ότι πραγματικά είμαστε περαστικοί επιβάτες για ένα σύντομο χρονικό διάστημα.

Σήμερα έκλεισε η αυλαία για τον νεαρό Αλέξανδρο εδώ στη γη.

Εκεί ψηλά που αναπαύεται θα περιμένει τη Δευτέρα Παρουσία για να γευθεί πια το νόημα της αληθινής ζωής που θα προβάλλει την Ανάσταση του Ιησού Χριστού.

«Ανέστη Χριστός και ζωή πολιτεύεται, Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος».

 ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Εμφανίσεις: 300920
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: