Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Τετάρτη, 10 Απριλίου 2019

kenya 23

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναϊρόμπης κ. Μακαρίου


Ταξιδεύω τα τελευταία σαράντα χρόνια σ’ όλη την επικράτεια της Κένυας με αυτοκίνητο – όσο μακρινές και να είναι οι αποστάσεις – από οκτώ ως 10 ώρες χωρίς διακοπή (σταθμό) και ακόμα για τις πολύ απομακρυσμένες περιοχές μέχρι και δύο μέρες ταξίδι.

Είναι περίεργο το γεγονός ότι τα μακρινά αυτά ταξίδια όσο κι αν φαίνονται ότι διαρκούν πολλές ώρες, εμένα προσωπικά με ξεκουράζουν, επειδή βρίσκω την ευκαιρία να προγραμματίζω και να σκέφτομαι για το τι δέον γενέσθαι στον τόσο ευαίσθητο αυτό χώρο που λέγεται Αφρική.

Πράγματι αισθάνομαι ανακούφιση και μεγάλη εσωτερική πνευματική αγαλλίαση, γιατί το σώμα και η ψυχή μου δεν κουράζονται και δεν σταματούν να κινούνται και να προσφέρουν.

Τρέχω από το πρωί μέχρι το βράδυ για να προφτάσω να συμπληρώσω τις ελλείψεις και να ολοκληρώσω μια αποστολή που μου ανατέθηκε από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής σήμερα με οιακοστρόφο τον Μακαριώτατο κ. Θεόδωρο, ο οποίος επικοινωνεί, νοιάζεται και παρηγορεί στη σταυροαναστάσιμη αυτή πορεία που δεν τελειώνει ποτέ μέχρι να φθάσουμε στο τέλος του κόσμου.

Όπως έχουμε ήδη σημειώσει, η συνεχής ανομβρία δημιούργησε τραγικές καταστάσεις για τις φυλές της Κένυας. Πολλοί άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από την πείνα. Πρώτη φορά αντικρίσαμε ένα τέτοιο φαινόμενο για τόσο πολύ χρονικό διάστημα.

Ναι, υπήρχε ανομβρία και στο παρελθόν. Είδαμε παρόμοιες σκηνές και συμπαρασταθήκαμε, όσο μας επέτρεψαν οι δυνάμεις μας, στους πληγωμένους – πνευματικά, ψυχικά και σωματικά – συνανθρώπους μας.

Μέσα σ’ αυτό το βαρύ κλίμα, μας ενέπνευσε το Άγιο Πνεύμα ότι έπρεπε να κάνουμε ειδική δέηση πρώτα εδώ στο εκκλησάκι μας και στη συνέχεια να τελέσουμε ομαδικές βαπτίσεις στο μεγάλο βαπτιστήριο της Σχολής μας.

Ζέστη φοβερή. Οι πέτρες έκαιγαν και η γύρω φύση μαρτυρούσε το μαρτύριο αυτής της δοκιμασίας.

Ξαφνικά, όμως, άρχισαν ελάχιστες σταγόνες βροχής και στη συνέχεια όλο το βράδυ έβρεχε. Ξεχείλισε ο ποταμός.

Αναμορφώθηκε όλη η γύρω φύση. Έλαμψε ξανά το όμορφο περιβάλλον, που μας κατακλύζει κυριολεκτικά με τα πανύψηλα δέντρα και τους φυτικούς φραγμούς.

Ανέπνευσε όλη η φύση κι εμείς όλοι εδώ δοξολογήσαμε τον Θεό, γιατί άκουσε τις ταπεινές μας προσευχές και δεήσεις και μας επανέφερε στη φυσιολογική μας κατάσταση με τη φύση να παίρνει μια ανάσα και με θέρμη να μεταμορφώνει το σύμπαν.

Όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό, επειδή εμείς ζούμε κι αναπνέουμε καθημερινά την ευωδία της παρουσίας και της μεσιτείας των Αγίων μας, δεν έχουμε καμιά άλλη επιλογή.

Είναι κάτι το χειροπιαστό, το ζωντανό, αφού όλα αυτά που δοκιμάζουμε είναι ένα μυστήριο θεοκρατούμενο, βιωματικό και ανεπανάληπτο.

Να τους εδώ κι εκεί!

Είναι μαζί μας, μας ακούνε, μας παρακολουθούν και μας ενισχύουν δυναμικά, μεταμορφώνοντας τον κόσμο που ζούμε από υλικό σε πνευματικό οικοδόμημα, αφού δεχόμαστε ότι οι Άγιοί μας είναι «οι αυθεντικοί μάρτυρες της παρουσίας του Θεού στα σπλάχνα του λαού Του.

Αυτό ακριβώς αισθανθήκαμε αυτές τις μέρες, ευρισκόμενοι, όπως κι άλλες φορές, στο πουθενά, στα σύνορα Αιθιοπίας και Σομαλίας, ακριβώς μέσα στην έρημο, σε μια ακόμη περιοχή που οι άνθρωποι της φυλής αυτής, οι οποίοι πιστεύουν ότι είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου (έγραψα ήδη προ πολλών ετών τις μαρτυρίες τους γι’ αυτό το γεγονός με αυθεντικά στοιχεία και αληθινές εικόνες).

Και εδώ διαπιστώσαμε για μια ακόμη φορά ότι οι άγιοί μας είναι εκείνοι που εργάζονται μυστηριακά και αυξάνουν το έργο του Θεού στον κόσμο.

Πορευθήκαμε για μια ακόμη φορά στο τέρμα μιας πορείας γεμάτης από εκπλήξεις και θαυμάσαμε αυτό το περίεργο φαινόμενο, όπου όσο κι αν οι άνθρωποι της φυλής των Τουρκάνα θεωρούνται ακόμα πρωτόγονοι, όμως με την αγάπη και την ταπείνωσή τους γίνονται όπως οι άγιοι, φορείς του Αγίου Πνεύματος.

Ναι, τους είδαμε και τους γευθήκαμε στην τελετή της Θείας Λειτουργίας, έτσι όπως τους έπλασε ο Θεός και όπως τους δίδαξε η ιστορία και ο πολιτισμός τους, που δεν μπορούν να τον αρνηθούν, αφού έτσι φαίνεται η καταγωγή κι η γέννησή τους. Τι ήταν αυτό, Θεέ μου;

Είναι κι αυτοί οι άνθρωποι εικόνες, πλάσματα του Θεού, αφού υποδειγματικά αγαπούν και σέβονται τον Θεό. Πόσο πραγματικά φαίνεται ολοφάνερα ότι ανήκουν κι αυτοί με τα έργα και τη ζωής τους – έστω κι αν πεινούν – στο Σώμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας «έως της συντελείας του αιώνος».

Όσο κι αν θεωρούνται αυτές οι ψυχές περιφρονημένες, λόγω των εξαιρετικά δύσκολων συνθηκών που ζουν δεν παύουν όμως να ανήκουν κι αυτοί στους εκλεκτούς του Θεού.

Εδώ, φυσικά, που ζουν, ποιος θα τους αναγνωρίσει αφού κινούνται μέσα σ’ έναν κόσμο που τους έχει ξεχάσει και ούτε θέλει να τους γνωρίζει λόγω της πρωτόγονης και αρχαίας καταγωγής του.

Να, όμως, που ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, που οι Άγιοί μας, οι Μάρτυρες και οι Όσιοί μας μίλησαν στις τόσο αθώες ψυχές τους, αφού ζουν στον δικό τους κόσμο.

Όμως, σπάζουν τα δεσμά και η οικουμένη ολόκληρη ενσωματώνεται, ενώνεται και αγκαλιάζει όλους τους, από περάτων έως περάτων, αφού καταργούνται τα σύνορα και οι φραγμοί.

Οι Άγιοί μας ανοίγουν τους νέους ορίζοντες και αγκαλιάζονται διάπλατα κι αυτοί οι απλοί και λησμονημένοι άνθρωποι.

Δέχθηκαν κι αυτοί, θυμούμαι έντονα, πριν από είκοσι χρόνια, το Άγιο Βάπτισμα μέσα σ’ εκείνο το ποτάμι και φυτεύτηκαν κυριολεκτικά τα χαρίσματα και οι δωρεές του Αγίου Πνεύματος.

Τέσσερις ιεροσπουδαστές της ίδιας φυλής φοίτησαν στην Πατριαρχική μας Σχολή, έγιναν ιερείς και τρεις ναοί εγκαινιάσθηκαν στο πέρασμα του χρόνου εδώ στην έρημο αυτή, όπου σήμερα μαρτυρείται και δοξολογείται το Όνομα του Τριαδικού Θεού, αφού η αγάπη αυτή του Θεού «πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωση αληθείας ελθείν».

Στο εκκλησάκι της Πατριαρχικής μας Σχολής, όπου αναγνώσθηκαν οι Χαιρετισμοί της Παναγίας συμπληρώθηκε ο κύκλος αυτός και νιώσαμε ενωμένοι με τους αδελφούς της ερήμου της οικουμενικότητα της αποστολής μας.


ΥΓ. Ανάμεσα στις πολλές εκπλήξεις ήταν και το εξής περιστατικό: Η χορωδία των μικρών παιδιών έψαλλε τη φήμη του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεοδώρου του Β΄ στα Ελληνικά. Ακούστε τους στο βίντεο που ακολουθεί.

Είναι γεγονός ότι η ελληνική γλώσσα διδάσκεται όχι μόνο ως επί πλέον μάθημα στην Πατριαρχική μας Σχολή αλλά και ως ξεχωριστό για τους ύμνους της Ορθόδοξής μας Εκκλησίας. Έτσι, ο κάθε απόφοιτός μας γνωρίζει τουλάχιστο αυτά που διδάσκουμε και στη συνέχεια τα μεταφέρει στις ενορίες του.

Είναι μια άλλη μεγάλη αποστολή της ιεραποστολής στον χώρο της εξωτερικής ιεραποστολής, τη γνώση και διάδοση της Ελληνικής γλώσσας σ’ όλη την έκταση της Αφρικανικής ηπείρου. Και όλοι μας γνωρίζουμε ότι διαδώσαμε και σώσαμε τον πολιτισμό μας μέσα από τη διατήρηση της ελληνικής μας γλώσσας.

Κάτι παρόμοιο κάναμε εδώ στην Πατριαρχική μας Σχολή. Μεταφράσαμε τις ιερές μας ακολουθίες σε περισσότερες από τριάντα διαλέκτους της Αφρικής.

Έτσι με τον τρόπο αυτό οι ίδιοι οι Αφρικανοί αντιλαμβάνονται πόσο σημαντικό είναι η γνώση και η διατήρηση της διαλέκτου της φυλής τους.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Εμφανίσεις: 267529
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: