Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. 08/01 01:06

dodekaimero prosforas kenia 78

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναιρόμπης κ. Μακαρίου στην Romfea.gr


Τις μέρες αυτές τις γιορτινές και ευφρόσυνες, ο Θεός μας ευλόγησε με διάφορους τρόπους, σε τέτοιο βαθμό που, πραγματικά, αισθανθήκαμε έντονα τη δυναμική παρουσία Του μέσα στη ζωή μας.

Και αυτό δεν είναι μια φιλολογική παρέμβαση αλλά μια πραγματικότητα που μας εντυπωσίασε τόσο, ώστε επαναλαμβάναμε μια φράση και μια ερώτηση στο εαυτό μας: Τι πράξαμε εμείς για σένα, Θεέ μου και μας δίνεις τόσες ποικίλες ευλογίες και ενισχύσεις πνευματικές;

Παραμονές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς οι νέοι μάς έδωσαν μια σημαντική διαβεβαίωση ότι τελικά η Εκκλησία μας είναι και παραμένει η μόνη ελπίδα για τους ανθρώπους σε παγκόσμια κλίμακα. Και στις δύο περιπτώσεις η προσέλευση των νέων ήταν πέραν των προσδοκιών μας.

Να έλθουν στην αγρυπνία και στη θεία λειτουργία τόσοι νέοι που αγωνιούσαν τόσο, αφού έφθαναν από τις 6 το απόγευμα και περίμεναν ως την άλλη μέρα στις 6 το πρωί.

Και οι δύο ναοί μας, αρκετά μεγάλοι, του Αποστόλου Βαρνάβα και των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, στα δύο διαφορετικά χωριά Νκοϊροτίτο και Δοκόττο πλημμύρισαν κυριολεκτικά μέσα και έξω και η συμμετοχή τους ήταν δυναμική και εντυπωσιακή! Κανείς δεν τους υποχρέωνε.

Κι όμως οι ίδιοι αποφασισμένοι για το μεγαλείο της Ορθοδοξίας και τον ανεκτίμητο θησαυρό της ήθελαν με την παρουσία και τη συμμετοχή τους να μας επιβεβαιώσουν αυτό. Τόση αγάπη, τόση πίστη, τόση αφοσίωση!

Και φυσικά η δική μου η ικανοποίηση δεν ήταν υποδεέστερη αφού έβλεπα τους καρπούς των κόπων και των προσπαθειών μας.

Οι περισσότεροι νέοι ήταν παιδιά εκείνων των νέων που στη δεκαετία των ετών 1980 -1990 μεσουρανούσαν με τις αλησμόνητες παρόμοιες συνάξεις τους και συμμετοχές στα φεστιβάλ νέων των χορωδιών, θεατρικών παραστάσεων, σεμιναρίων, πολιτιστικών εκδηλώσεων κ.τ.λ.

Ένας στρατός νέων κυριολεκτικά έτοιμος για νέες πνευματικές κατακτήσεις και νέους αγώνες για διάδοση των αιωνίων αληθειών της Ορθοδοξίας μας, έτσι όπως οι ίδιοι τώρα τις βιώνουν και τις ζουν. Να ’ναι ευλογημένοι όλοι οι πατέρες μας που συστηματικά τους εμπνέουν μέσα από τη σωστή διαπαιδαγώγηση και φροντίδα.

Ένας, λοιπόν, απ’ αυτούς τους νέους που σήμερα φοιτά στο δεύτερο έτος της Πατριαρχικής μας Σχολής τέλεσε το μυστήριο του γάμου στον ιερό ναό του Ευαγγελισμού στην Κερέιτα. Τόσο αυτός όσο και η σύζυγός του τώρα ήταν ενεργά μέλη της νεολαίας μας, από γονείς Ορθόδοξους και πιστούς με παράδοση πολλών ετών, αφού και οι παππούδες τους ήταν Ορθόδοξοι.

Δεν έλειψαν και οι κηδείες κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών. Κάθε εβδομάδα κάποιοι πεθαίνουν και οπωσδήποτε η παρουσία του Επισκόπου επιβάλλεται, γιατί μαζεύονται στα χωριά αυτά κάθε φυλή και κάθε κουλτούρα.

Είναι οι ώρες του Ευαγγελισμού, γιατί πραγματικά οι άνθρωποι διψούν ν’ ακούσουν ένα διαφορετικό μήνυμα, το μήνυμα της Αναστάσεως, της ελπίδας της άλλης ζωής. Μαζεύονται και περιμένουν να μάθουν και να επιβεβαιωθούν για την άλλη ζωή.

Είναι μια ξεχωριστή μέρα που αληθινά την απολαμβάνουν, αφού τα μηνύματα της Ορθοδοξίας για την άλλη ζωή διαφέρουν απ’ όλες τις άλλες ομολογίες και θρησκείες.

Και στις μέρες αυτές τις τόσο ξεχωριστές δεν ξεχάσαμε τα ορφανοτροφεία μας Πόσες πραγματικά εμπειρίες μέσα από τη ζωή των παιδιών αυτών που στερήθηκαν την πατρική και στοργική φροντίδα όπως και την παρουσία μιας μητέρας μέσα στη ζωή τους.

Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας κι εγώ προσωπικά βάλαμε μέσα στο πρόγραμμά μας οπωσδήποτε τα ορφανοτροφεία μας. Μπήκαμε μέσα στην ατμόσφαιρα αυτή όπου τα παιδάκια ζητούν ν’ ακούσουν έναν λόγο αγάπης και εποικοδόμησης. Κι ένα μικρό δώρο – έθιμο που το έχουν οι μέρες αυτές.

Ταξιδέψαμε ως το μακρινό Κιλιμάντζαρο όπου ο Μασάι ιερέας μας π. Τίτος μαζί με την πρεσβυτέρα του δημιούργησαν μια δική τους νέα οικογένεια με τριάντα παιδάκια, τα οποία κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες δεν θα μπορούσαν να ζουν ανθρώπινα.

Περιφερόντουσαν άσκοπα στους δρόμους αφού δεν είχαν πού να ζήσουν σαν άνθρωποι και δημιουργήματα του Θεού. Η Ορθόδοξη μας Εκκλησία, εδώ, στον χώρο της ιεραποστολής, παρ’ όλες τις δυσκολίες και τις αντίξοες συνθήκες, έδωσε προτεραιότητα σ’ αυτόν τον τομέα.

Οι ιστορίες των ορφανών αυτών παιδιών, αν και με τα δικά μας τα δεδομένα φαίνονται εξωπραγματικές, στην ουσία όμως μας οικοδομούν γιατί βλέπουμε την ψυχική δύναμη των παιδιών αυτών να μην υποκύψουν αλλά να συνεχίσουν ν’ αγωνίζονται για να πετύχουν τον στόχο τους τελικά: να γίνουν αληθινοί άνθρωποι και να μπορέσουν να βοηθήσουν κι άλλους που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση.

Τα ορφανοτροφεία μας πραγματικά μας αποκαλύπτουν την προσωπική διάσταση του κάθε παιδιού που βρίσκεται σ’ αυτή την τραυματική κατάσταση. Μας αποκαλύπτουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το δράμα τους που δεν μπορούν να το ξεπεράσουν εύκολα και στο τέλος με τον ισχυρό χαρακτήρα που αποκτούν μέσα από την εμπειρία του αυτή γίνονται οι ίδιοι σημαιοφόροι αυτής της δικής μας προσπάθειας, όσο κι αν δεν υπάρχουν τα απαραίτητα μέσα και οι ευκολίες.

Το γεγονός είναι ότι αποκτούν αυτή την εμπειρία που όσον και αν είναι τραυματική τους ενισχύει και τους ενδυναμώνει ψυχικά και εσωτερικά.

Προσπαθούν και θέλουν αφού οι ίδιοι κατορθώσουν κάτι, να εμπνεύσουν και άλλους που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση και ζουν σαν να είναι χαμένοι μέσα στο απέραντο πέλαγος της κοινωνίας.

Δεν είναι το τέλος τους είναι η απαρχή μιας νέας ελπιδοφόρας και ενισχυτικής πορείας. Βλέπουν ότι είναι ακόμα μωρά παιδιά, νέοι και έχουν μπροστά τους μια ολόκληρη ζωή, όμορφη κι αγγελικά φτιαγμένη. Γιατί να την καταστρέψουν;

Είδαμε αυτές τις μέρες πολλές περιπτώσεις, όπως εκείνης του τυφλού Σαμψών που με τόση θέληση και πίστη κατόρθωσε να αναδειχθεί ένας επιστήμονας (εκ παραδρομής δεν δημοσιεύτηκαν οι φωτογραφίες του γεγονότος και δημοσιεύονται σήμερα).

Ακόμα εκείνη η περίπτωση του βουλευτή της περιοχής που ήλθε τα Χριστούγεννα μαζί με τα ορφανά, τα παιδιά του δρόμου, αφού κι ο ίδιος είχε παρόμοιες τραυματικές εμπειρίες … Και άλλων πολλών που θα προσπαθήσουμε σε άλλες περιγραφές στο εγγύς μέλλον να τις παραθέσουμε. Παραμένουμε όμως ακόμα στα ορφανοτροφεία μας.

Η συγκινητική ιστορία του π. Τίτου και της πρεσβυτέρας του συνεχίζεται. Επισκεφθήκαμε το κέντρο που κτίζεται για τη σωτηρία των νεαρών κοριτσιών που αποπλανούνται και τελικά τα εκμεταλλεύονται ακόμα και οι ίδιοι οι γονείς τους όσο κι αν στην δική μας την παράδοση είναι αδιανόητο.

Όσο κι αν δυσκολευόμαστε να δεχθούμε τα διάφορα γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια του Δωδεκαημέρου, μέσα σε ανάμεικτα συναισθήματα όμως φαίνεται καθαρά πόσο μεγάλη είναι η αγάπη και μακροθυμία του Θεού προς όλους μας.

Τι να πρωτογράψουμε; Ήδη μιλούν οι καρδιές των παιδιών μας, των ξεχωριστών αυτών δημιουργημάτων εικόνων του Θεού.

Πόσο χαιρόμαστε όταν βλέπουμε ότι ο Κύριος και Θεός μας δεν μας εγκαταλείπει. Η ζωντανή παρουσία του είναι αισθητή και πραγματικά μας κρατά δεμένους, μας αιχμαλωτίζει η απεραντοσύνη της αγάπης Του.

Μακάρι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που πίστεψαν στο θέλημα και την αγάπη Του ν’ απολαμβάνουν των καθημερινών πλούσιων δωρεών Του.

Είναι τόσες οι εκπλήξεις του Θεού μέσα στην πορεία της Εκκλησίας μας εδώ στον χώρο της ιεραποστολής που αδυνατούμε να το πιστέψουμε, τόση αγάπη, τόση ταπείνωση, τόση ευεργεσία, τόση θυσία, τόση συγκατάβαση, τόσος κόπος, τόση αθωότητα, τόση καλοσύνη, τόση πίστη, τόση ελπίδα. Όλα δείχνουν ότι στο τέλος η ζωή μας είναι ένα ανεξήγητο και ανερμήνευτο θαύμα.

Επανέρχομαι στο θέμα των κηδειών. Έγιναν τόσες που δεν μπορούσα την ίδια μέρα να παρευρεθώ σε δύο αφού συνέπιπταν.

Όμως, επειδή επιβάλλεται η παρουσία και η συμμετοχή του Επισκόπου για πολλούς και διάφορους λόγους, όπως εξήγησα προηγουμένως και φέρνω σήμερα, την περίπτωση ενός 19χρονου νέου που γεννήθηκε και κινούνταν πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι σ’ όλη τη ζωή!

Έμενε σε ίδρυμα αναπήρων και γέμισε ο ναός από ανάπηρους πάνω στα καροτσάκια τους, μικροί και μεγάλοι. Η μητέρα του ήταν το στήριγμά του και η ελπίδα του. Το μόνο πρόσωπο που προσευχόταν και του μετέδωσε αυτό το πνεύμα αφού όλοι θαύμαζαν την πίστη του και την υπομονή του.

Οι παράλυτοι, λοιπόν, γέμισαν τον ναό μαζί με τους φίλους και τις οικογένειές τους μέσα στο ταπεινό εκκλησάκι της Αγίας Ειρήνης και του Αγίου Νεκταρίου.

Θεέ μου! Πρώτη φορά αντίκρισα μια τέτοια σκηνή, αν και είχα στο παρελθόν αναρίθμητες εμπειρίες, επισκεπτόμενος συχνά τέτοια ιδρύματα.

Τι να τους πω τώρα; Όλοι περίμεναν ν’ ακούσουν λόγους παρηγοριάς για τον θάνατο του 19χρονου και μάλιστα παράλυτου.

Δεν αποκρύπτω ότι δεν μπόρεσα να μην δακρύσω σ’ αυτή την τόση ασυνήθιστη σκηνή. Έπρεπε όμως να μεταφέρω στις καρδιές όλων αυτών των πονεμένων ψυχών το μήνυμα της αγάπης του Θεού για όλα τα δημιουργήματα Του, ανεξάρτητα σε ποια κατάσταση βρίσκονται, σωματικά ή πνευματικά – ψυχικά.

Περίμεναν ν’ ακούσουν από το στόμα του Επισκόπου ότι στα πρόσωπα όλων υπάρχει και κινείται ο ίδιος ο Θεός, που είναι η πηγή της αγάπης, της καταλλαγής και της αποδοχής.

Οι τρικυμίες υπάρχουν μέσα στη ζωή μας και εμφανίζονται με διάφορους τρόπους και μορφές. Μέσα σ’ αυτές τις καταστάσεις που ζούμε και δοκιμαζόμαστε όλοι μας, άλλος πολύ – άλλος λιγότερο, περπατούμε και έχουμε εμπειρία μοναδική, αφού Εκείνος μόνο έχει τη δύναμη να μας γαληνέψει και να μας ενισχύσει, έστω κι αν την ώρα αυτή της τρικυμίας δεν νιώθουμε μόνοι μας αλλά λάμπουμε και ευφραινόμαστε, αφού ζούμε κοντά στον Θεό και Πατέρα μας, που γαληνεύει τις ψυχές μας και στην περίπτωσή μας σήμερα δυναμώνει τα σώματά μας, έτσι, ώστε στο τέλος να μπορέσουμε να υπερνικήσουμε αυτή τη σωματική μας αναπηρία με το έλεος και τη φιλευσπλαχνία του Κυρίου μας.
Εκεί που δεν το περιμένουμε, παρά την αναπηρία μας, δοκιμάζουμε ξαφνικά την επέμβαση του Θεού και Δημιουργού μας και έτσι λαμβάνουμε ευλογίες και χάριτες, που δεν τις περιμέναμε, κάτω από τις συνθήκες που ζούμε.

Μπορεί να νομίζουμε ότι δοκιμαζόμαστε αλλά όταν ο Θεός μάς αποκαλύπτεται με αυτό τον θαυματουργικό τρόπο ενδυναμωνόμαστε και χαιρόμαστε, αφού βρίσκουμε τους εαυτούς μας στην άκρα φιλανθρωπία και φιλευσπλαχνία του Θεού μας.

Παρ’ όλο που δεν βλέπουμε τον Θεό μας, τον αισθανόμαστε πάντα δίπλα μας και μέσα μας από την πίστη που αντλούμε με τον ίδιο τρόπο που, ενώ δεν βλέπουμε τον αέρα ούτε καν τον αγγίζουμε όμως συνεχίζουμε να αναπνέουμε και δεν σταματάμε να υπάρχουμε και να κινούμαστε.

Έτσι, δεν πρέπει να αμφιβάλλουμε, να συνεχίσουμε με αυτό τον τρόπο να είμαστε δυνατοί και περισσότερο δυναμικοί, αφού βλέπουμε καθημερινά το θαύμα αυτό της άκρας αγάπης του Θεού προς εμάς, έστω κι αν βρισκόμαστε σ’ αυτή την κατάσταση, αγαπητά μου παιδιά και νέοι του Θεού.

Σας βλέπω και σας καμαρώνω, έτσι όπως εκδηλώνετε τα αισθήματά σας, παρά τον πόνο σας και την αναπηρία σας.

Να ξέρετε ότι είστε οι εκλεκτοί και οι προνομιούχοι του Θεού κατά Χάριν, γιατί μέσα από τη βαθιά σας πίστη και αφοσίωση στον Θεό φέρνετε κι άλλους κοντά Του, μέσα από το παράδειγμά σας.

Ενισχύετε κι όλους εμάς που ενώ είμαστε υγιείς, σωματικά και πνευματικά, αδυνατούμε πολλές φορές και χανόμαστε μέσα στο πέλαγος αυτό της κοινωνίας μας.

Έχετε αυτό το προνόμιο, ότι δεν αμφιβάλλετε για τους εαυτούς σας κι αν ακόμα περάσει από τη σκέψη μας το αντίθετο, θυμηθείτε εκείνους που σας πίστεψαν και τους κάνατε ξανά ανθρώπους αγάπης και προσφοράς, μέσα από το εξαίρετο παράδειγμα της υπομονής, της πίστης και της αγάπης σας προς όλους.

Ο Θεός θα συνεχίσει πάντα να σας σκέπει και να σας προστατεύει. Μην απελπιστείτε ποτέ σας, αφού βλέπετε καθημερινά το αόρατο χέρι του Θεού να σας κρατά σφιχτά και δυνατά, για να αισθάνεστε ότι είστε τα παιδιά Του, τα αγαπημένα, τα εκλεκτά.

Αυτά περίπου μετέφερα στους παράλυτους εκείνη τη μέρα της κηδείας του νεαρού Ορθόδοξου φίλου και αδελφού τους.

Οι υπόλοιπες μέρες συνεχίστηκαν με άλλες δραστηριότητες στις γύρω περιοχές με επιστέγασμα φυσικά την τελετή των Θεοφανείων σε μια ενορία, που παρ’ όλο που ο ναός εγκαινιάστηκε πριν μερικά χρόνια, τώρα ο ιερέας και οι ενορίτες αποφάσισαν να τον επεκτείνουν αφού δεν χωράει πλέον το εκκλησίασμα, ιδιαίτερα τα ζευγάρια που πραγματικά ενισχύουν την Ορθόδοξη Εκκλησία μας με την παρουσία τους και τις δραστηριότητές τους.

Έχουμε μεγάλη εμπιστοσύνη στην αγάπη που έχουν για την επέκταση και παραγωγή της Ορθόδοξης φωνής και ζωής σ’ αυτή την περιοχή.

Ήταν, επίσης, ιδιαίτερη ευλογία η έναρξη στις 7 Ιανουαρίου του δεύτερου τριμήνου στην Ορθόδοξη Πατριαρχική μας Σχολή «Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος ο Γ΄», με λειτουργία και κήρυγμα στον ιερό ναό του Αγ. Μακαρίου.

Οι ιεροσπουδαστές έτοιμοι τώρα για να συνεχίσουν τον πνευματικό και ακαδημαϊκό τους κύκλο, για να ολοκληρώσουν τον σκοπό για τον οποίο βρίσκονται εδώ.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ:

Εμφανίσεις: 300492
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: