Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018

alexandreias theodoros

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναϊρόμπης κ. Μακαρίου


Όσο κι αν δυσκολεύεται κανείς να το πιστέψει και να το βάλει σαν προτεραιότητα μέσα στη ζωή και τη δράση της Ορθοδοξίας, η ιεραποστολή τόσο στο παρελθόν όσο και στο παρόν αλλά και στο μέλλον θ’ αποτελεί τον κύριο στόχο και την κεντρική ουσιαστική προσφορά και υπηρεσία στον άνθρωπο.

Είναι γεγονός ότι η Ορθοδοξία αναπτύχθηκε στην αρχή του περασμένου αιώνα και συνεχίζεται σήμερα, ιδιαίτερα στη Μαύρη ήπειρο, κάτω από την πνευματική δικαιοδοσία του Δευτερόθρονου και Παλαίφατου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής. 

Ξεκίνησε ταπεινά και φυσικά με ελάχιστα πενιχρά μέσα, όμως αναπτύχθηκε γιατί το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και συγκεκριμένα από την εποχή του μεγάλου και πεφωτισμένου Πατριάρχη Αλεξανδρείας Μελετίου Μεταξάκη (1926 -1935) δειλά – δειλά προχώρησε και αναπτύχθηκε αφού μόνοι τους οι Αφρικανοί ανακάλυψαν ότι η μόνη σωστή και Αγία Εκκλησία ήταν εκείνη των Ορθοδόξων.

Μέσα από αντίξοες συνθήκες και περιπέτειες, επειδή είχαν πεισθεί για την αυθεντικότητα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας απεφάσισαν να αγκαλιάσουν και να αποδεχθούν τα κοσμοσωτήρια μηνύματα Της που έχουν χαρακτήρα πανανθρώπινο και οικουμενικό· εκείνα της σωτηρίας, της αγάπης, της Αναστάσεως και της καταλλαγής. 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι στατική. Είναι η Εκκλησία που οπωσδήποτε συνδέεται άμεσα και ουσιαστικά με τη ζωή των ανθρώπων, ανοίγει δρόμους και λεωφόρους για να μπουν μέσα όλοι οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από γλώσσα, καταγωγή, χρώμα, κουλτούρα, ήθη και έθιμα.

Με άλλα λόγια είναι παγκόσμια και όπως γράψαμε και άλλοτε πανανθρώπινη. Γι’ αυτό και η Ορθοδοξία κατέχει την αλήθεια την οποία διακηρύττει και ομολογεί ανά τους αιώνες. Αυτό εξάλλου αποτελεί και την αυτοσυνειδησία και την οικουμενική αποστολή της.

Είναι παντού μάρτυρας της αρχαίας πατερικής και εκκλησιολογικής και προπαντός Αποστολικής παραδόσεως, των επτά Οικουμενικών Συνόδων, των μεγάλων ασκητών και ερημιτών, των μαρτύρων, των ομολογητών, των αγίων και των οσίων όπως σωστά διακήρυξε ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας έγραψε: «την θεοβράβευτον ομόνοιαν των πιστών» και «το αληθινόν και ακαπήλευτον ιατρείον». Συνεχίζει ακόμα και σήμερα να διακηρύττει με παρρησία και πίστη βαθιά «Ιησούν Χριστόν και τούτον εσταυρωμένον» (Α΄ Κορ. Β΄ 2)

Είναι μέσα σ’ αυτό το πνεύμα που οδήγησε την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, πριν ακριβώς εξήκοντα χρόνια διά Πατριαρχικού και Συνοδικού τόμου και συγκεκριμένα στις 28 Νοεμβρίου 1958 την ίδρυση της νέας αυτής Μητροπόλεως με το όνομα «Ελληνορθόδοξος Μητρόπολις Ειρηνουπόλεως και πάσης Ανατολικής Αφρικής» και περιλάμβανε «πάντας τους Ορθοδόξους χριστιανούς τους κατοικούντας εν όλη τη Ανατολική Αφρική ήτοι Ταγκανίκα, Κένυα και Ουγκάνδα.

Ήταν η ώρα του Πατριαρχείου που λάμβανε πια επίσημα, γιατί επιτέλους η Αφρικανική Ορθόδοξη Εκκλησία θα γινόταν μέλος και θα απολάμβανε όλα τα κανονικά εκκλησιολογικά και πνευματικά δικαιώματα και αγαθά, τα δώρα και τις ευλογίας της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Έτσι, άνοιγε επίσημα η οδός για την ιεραποστολική εκστρατεία αγάπης και θυσίας, μόχθου και θυσιών, δακρύων και δοκιμασιών για ένα κοσμοσωτήριο έργο, γιγαντιαίο και δημιουργικό.

Αυτές τις μέρες βρέθηκε ανάμεσά μας ο Αρχηγός και πρωτοπόρος του όλου έργου, εκείνος που μέρα – νύχτα οραματίζεται και πλάθει, δημιουργεί με αισιοδοξία και ωριμότητα το έργο που ανέλαβε στους ώμους του να το φέρει εις πέρας, αυτού του έργου που απαραίτητη προϋπόθεση είναι η θυσία ή, καλύτερα, η αυτοθυσία και ο σταυρός.

Ο Μακαριώτατος Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρος ο Β΄ γνωρίζει ότι το έργο αυτό απαιτεί θυσίες και στερήσεις, περιπέτειες και εμπόδια, ασθένειες και φτώχεια, παντού πόνος.

Έχει όμως προσωπική γνώση και άποψη αφού ο ίδιος έζησε ως Επίσκοπος σε δύο ιεραποστολικές Μητροπόλεις, στο Καμερούν και στη Ζιμπάμπουε.

Η εμπειρία που είχε όταν υπηρετούσε εκεί τού έδωσε μια γεύση από πρώτο χέρι και έγινε κοινωνός σε τέτοιο βαθμό ώστε προσπάθησε όχι μόνο τότε αλλά και σήμερα, το ιεραποστολικό αυτό ταξίδι να φέρει γλυκούς καρπούς αποτέλεσμα των κόπων και των στερήσεών του, ανάμεσα στους φτωχούς και ταλαιπωρημένους αδελφούς μας της Αφρικής.

Κατά νουν είχε πάντοτε εκείνο του μεγάλου ιεραπόστολου και θεμελιωτή της πίστεως μας, του Αποστόλου των Εθνών Παύλου, που μέσα από τον αιώνα παρακαταθήκη του πορεύθηκε στο πρόσφατο ταξίδι του στην Κένυα, «Χριστώ συνεσταύρωμαι· ζω δε ουκέτι εγώ ζη δε εν εμοί Χριστός · ο δε νυν ζω εν σαρκί, εν πίστει ζω τη του υιού του Θεού του αγαπήσαντός με και παραδόντος εαυτόν υπέρ εμού». 

Οπωσδήποτε ο Μακαριώτατος από την ώρα που πάτησε το πόδι του στα αγιασμένα και μαρτυρικά χώματα της Αφρικανικής ηπείρου αισθάνθηκε το μεγαλείο και τη δόξα του Παλαιφάτου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής που σαν στοργική μάνα αγκαλιάζει τα παιδιά της και τα φέρνει κοντά στο φως της Αναστάσεως και της σωτηρίας. 

Ο Πρωθιεράρχης Θεόδωρος άφησε παντού το μήνυμα της ανιδιοτελούς αγάπης και πατρικής στοργής στους Επισκόπους, ιερείς και τον ευσεβή και πιστό λαό της Κένυας, μιας χώρας που, όπως χαρακτηριστικά τόνισε στις διάφορες περιοχές, «είναι και κτυπά η καρδιά της ιεραποστολής».

Από κοντά είδε το επιτελούμενο έργο στους ναούς, με τις λατρευτικές συνάξεις, στα σχολεία, στα ιατρικά κέντρα, στις Ορθόδοξες μητέρες, στους νέους και προπαντός στην Πατριαρχική Σχολή «Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος ο Γ΄» που για δεκαετίες τώρα ολόκληρες εκπαιδεύει τους μέλλοντες κληρικούς της Αφρικανικής ηπείρου.

Σε συχνές αναφορές του μνημόνευσε τη συμβολή αλλά και τον ρόλο που διαδραμάτισε ο Αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος ο Γ΄ με τη θεμελίωση και ίδρυση της Πατριαρχικής Σχολής, ένα έργο που οπωσδήποτε γράφτηκε στις δέλτους της νεώτερης εκκλησιαστικής ιστορίας της ιεραποστολής.

Η πρόσφατη επίσκεψη και πορεία αγάπης του Μακαριωτάτου ήταν μια ανεπανάληπτη εμπειρία αφού διαπίστωσε την ανυπόκριτη ευσέβεια και την αύρα της βαθιάς πνευματικότητας του ευσεβούς ποιμνίου· με διάφορους τρόπους εξεδήλωνε τα αισθήματα ευγνωμοσύνης και σεβασμού προς τον ιστορικό θρόνο του Αγίου Μάρκου και οπωσδήποτε στον Προκαθήμενό του.

Ο Μακαριώτατος με διάφορους τρόπους, στις κατά τόπους εκδηλώσεις όπου ο ίδιος συμμετείχε ενεργά, έδινε πρώτος το παράδειγμα μιας άνευ ορίων ανυπόκριτης αγάπης και σεβασμού προς την τοπική παράδοση, το ήθος και τα έθιμα των ανθρώπων του τόπου αυτού.

Με πολλή ταπείνωση, απλότητα και αποδοχή, συνειδητά, έδινε το μήνυμα ότι αποστολή της Εκκλησίας παραμένει το «εως εσχάτου της γης» και έτσι με τον τρόπο αυτό η ιεραποστολή αποκτά μια ανέκφραστη δυναμική πληρότητα με ουσιαστικό νόημα.

Γι’ αυτό στην πρόσφατη πορεία αγάπης στην Κένυα ο Μακαριώτατος κάλεσε κλήρο και λαό σε μια μυσταγωγική συμμετοχή στο μέγα αυτό μυστήριο που ενώνει τη γη με τον ουρανό και έτσι πραγματοποιείται η Βασιλεία του Θεού πάνω στη γη.

Εμφανίσεις: 300251
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: