Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. 14/02 11:47

ag nikolaos psariΤου Σπύρου Συμεών για την Romfea.gr


Σε ένα ίσως φαινομενικά άσημο και μικρό χωριουδάκι της Κορινθίας, από το Ψαρί, ήρθε στην επίγεια ζωή, τον 16ο αιώνα, ο μικρός Νικόλαος, γιος του Ιωάννη και της Καλής.

Έξυπνος, γαλήνιος, υπάκουος, γεμάτος αγάπη, σεμνός, χαρακτηριστικά τα οποία πρόλαβαν να του μεταδώσουν οι ευλαβείς γονείς του οι οποίοι δυστυχώς πέθαναν και τον άφησαν σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών.

Οι χωριανοί δεν μπορούσαν να αφήσουν έτσι αυτό το παιδί.

Μια οικογένεια η οποία θα ταξίδευε στην Συλιβρία της αν. Θράκης τον πήρε μαζί της και τον εμπιστεύθηκε σε μια αξία και ευλαβή οικογένεια.

Ο Νικόλαος τους αισθάνθηκε ως πραγματικούς γονείς κι αυτοί τον αγκάλιασαν ως δικό τους παιδί. Εξάλλου εκεί που επεμβαίνει η αγάπη τίποτε δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο.

Ο Νικόλαος μεγάλωσε και αναδείχθηκε σε έναν τέλειο άνδρα. Άρχισε να εργάζεται ως πλανόδιος παντοπώλης και νυμφευθηκε μια ενάρετη κοπέλα.

Περιδιάβαινε τους δρόμους και τα σοκάκια και όταν οι κάτοικοι τον άκουγαν κατέβαιναν για να ψωνίσουν από την πραμάτεια του.

Αναγνώριζαν την τιμιότητα, την καλοσύνη του, την αγαθότητα της καρδιάς του και τον προτιμούσαν σε σύγκριση με άλλους.

Το ίδιο έκαναν και πολλοί μουσουλμάνοι οι οποίοι τον ξεχώριζαν ακόμη και από τους ομόδοξους τους συναδέλφους του.

Αυτό όμως αποτέλεσε και αφορμή για να τον φθονήσουν κάποιοι και να φτάσουν να τον συκοφαντήσουν.

Μάλιστα για να εξασφαλίσουν την τιμωρία του ανέφεραν ότι έβριζε την θρησκεία τους και τον ίδιο τον Μωάμεθ.

Έπαρχος εκείνη την εποχή ήτο ο Σινάν, φθονερός, σκληρός και βάναυσος.

Ο νεαρός Νικόλαος οδηγήθηκε στην Πόλη μπροστά στον έπαρχο και σε συγκεντρωμένο πλήθος όπου αρνήθηκε τις κατηγορίες αναφέρωντας με θάρρος και παρρησία μπροστά στον έπαρχο ότι ουδέποτε έβρισε τον Μωάμεθ αλλά ο ίδιος είναι χριστιανός και ο μόνος αληθινός Θεός είναι ο Χριστός.

Παρρησία και θάρρος που είχε ένα χωριατόπαιδο ε; Ένα παιδί από το άσημο Ψαρί κι όμως όρθωσε ανάστημα μπροστά σε όλους.

Κι εμείς τις περισσότερες φορές σκύβουμε το κεφάλι μας και σιωπούμε ε;

Θυμάστε μέσα από το Ευαγγέλιο την "δική του Ιησού" υπό του Πόντιου Πιλάτου μπροστά στο πλήθος των Ιουδαίων;

Κάπως έτσι έγινε και με τον Νικόλαο. Το πλήθος στο άκουσμα των λόγων του Νικόλαου άρχισε να αλαλάζει απαιτώντας τον θάνατο του.

Και πάλι όμως τίποτε δεν τον πτόησε. Όρθοσε ξανά το ανάστημα του το πνευματικό και ψυχικό και ομολογούσε με παρρησία πως ο θεός είναι ένας και μοναδικός, ο Χριστός.

Του ζητήθηκε να αλλάξει την πίστη του, αλλά ένα τέτοιο Ελληνόπουλο ποτέ του δεν θα δεχόταν να το κάνει αυτό. Γεννήθηκε Έλληνας μα και Χριστιανός.

Γνώρισε τον πολιτισμό του πνεύματος και την Αλήθεια. Είναι ποτέ δυνατόν όταν αυτά τα γνωρίσεις καλά και τα βιώσεις να τα απαρνηθείς; Ε όχι. Με κανένα αντάλλαγμα.

Όπως ήταν φυσικό εξόργισε πιο πολύ το πλήθος και ο έπαρχος έριξε τον Νικόλαο στο μανιασμένο πλήθος το οποίο θέλησε να βγάλει πάνω του όλο το μίσος που μπορούσε να διαθέσει άνθρωπος πάνω σε άνθρωπο.

Άρχισαν με βέργες να τον χτυπούν μανιασμένα. Το αίμα από τις πληγές του έτρεχε ακατάπαυστα. Μα όσο κι αν το σώμα του αποδυναμωνόταν τόσο η πίστη στην ψυχή του θέριεψε.

Ο έπαρχος διέταξε να τον βγάλουν από το μανιασμένο πλήθος και να τον οδηγήσουν εξαντλημένο όπως ήταν στην φυλακή.

Αργότερα τον οδήγησαν και πάλι μπροστά στον έπαρχο αποδυναμωμένο και γεμάτο αίματα.

Εκεί ο Νικόλαος ξεχνά κάθε ταλαιπωρία που του προκάλεσαν τα βασανιστήρια και με θάρρος και αγέρωχη φωνή ομολογεί και πάλιν πως Θεός ένας εστί κι Αυτός είναι ο Χριστός.

Κατά τον έπαρχο δεν έβαλε μυαλό, δεν συνετίσθηκε ο Νικόλαος κι έτσι τον ανέλαβαν οι δήμιοι του οι οποίοι τον έγδυσαν, τον έδεσαν σε μια ψάθα του τύλιξαν στον λαιμό μια αλυσίδα και τον έσερναν ως λάφυρο αλλά και για να προκαλέσουν φόβο σε όσους το αντίκριζαν μέσα στους δρόμους έως ότου έφθασαν στον χώρο του ιπποδρόμου.

Εκεί άναψαν φωτιά μεγάλη και τον πέταξαν μέσα για να κάνει ζωντανός.

Κάποια στιγμή ένας δήμιος τον τράβηξε από την αλυσίδα και έβγαλε προς τα έξω το κεφάλι του την στιγμή που καιγόταν το τίμιο σώμα του και το απέκοψε.

Το ημερολόγιο έγραφε 14 Φλεβάρη του 1554 όταν το συναξάρι άνοιγε για μια ακόμη φορά τις τίμιες και χρυσές σελίδες του για να καταγράψει έναν ακόμη δαφνοστεφανωμένο μάρτυρα του Χριστού.

Αυτήν την φορά τον Νικόλαο τον πλανόδιο παντοπώλη, τον ορφανό, αυτόν που καταγόταν από το Ψαρί της Κορινθίας.

Δες αδελφέ μου ανάστημα που σήκωσε ένας απλός χωρικός από το Ψαρί εκεί μπροστά στον φοβερό έπαρχο στην Πόλη.

Σε εμάς δεν ζητάει αυτό ο Θεός γιατί ξέρει ότι μαλακώσαμε σαν άνθρωποι και αποδυναμωθήκαμε, παραστρατίσαμε και απομακρυνθήκαμε από την Αλήθεια μα και από τον πνεύμα του πολιτισμού μας το οποίο ανέδειξε την Αλήθεια όσο κανένας.

Αυτό που μας ζητάει είναι να θυσιάσουμε το εγώ μας στα απλά και καθημερινά, κι όμως απομακρυνθήκαμε τόσο πολύ που τυφλωθήκαμε και μες την τύφλα μας αυτή αρχίζουμε να λειτουργούμε σαν κι αυτούς στον πύργο της Βαβέλ.

Αρχίσαμε να βλέπουμε ως λογικά τα παράλογα και ως παράλογα τα λογικά. Ξεπουλήσαμε με παρρησία τα πρωτοτόκια μας και την πίστη μας.

Μπορούμε όμως με ταπείνωση, μετάνοια, αγάπη ναι αγάπη και πίστη να κερδίσουμε κι εμείς την Ζωή όπως ο Άγιος Νικόλαος από το Ψαρί, ένας άγιος που δεν τον γνώριζα έως πέρυσι που είδα ένα μικρό αφιέρωμα του χωριού του που πανηγύριζε για το θάρρος, την πίστη και την αφοσίωση ενός παιδιού από τα σπλάχνα του Ψαρί η όπως το έλεγαν παλιότερα του Ιχθύος.

Άγιε Νικολάε πρέσβευε, πρέσβευε για εμένα, πρέσβευε για τους συγχωριανούς σου, πρέσβευε με την ίδια παρρησία που ομολογούσε Χριστό για όλους όσους σε επικαλούνται και σου ζητούν τις μεσιτείες σου στον Πανάγαθο.

Εμφανίσεις: 300617
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: