Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Κυριακή, 05 Αυγούστου 2018

Metamorfosi Sotiros

Γράφει ο Γεώργιος Τρυφωνόπουλος, Θεολόγος Α.Π.Θ. | Romfea.gr


Η γνώση σχετίζεται με την αντίληψη για κάποιον, ή για κάτι. Συχνά εκφράζει οικειότητα όταν αναφέρεται σ’ ένα πρόσωπο. Η γνωριμία μ’ αυτό σημαίνει ότι μπορεί να περιγραφεί, ή ακόμα την γνώση του σε βάθος, ειδικότερα όταν αναφερόμαστε σε σχέση δυο ανθρώπων.

Ο ένας μαθαίνει καλύτερα τον άλλον, συγχρονίζεται μ’ αυτόν, διακρίνει τα θέλω και τις επιλογές του, μπορεί να τον καταλάβει καλύτερα. Συνήθως μιλούμε για ανακάλυψη του άλλου, του εσωτερικού του κόσμου και του τρόπου ζωής του.

Ωστόσο, όταν κάνουμε λόγο για γνώση του Θεού στην ορθοδόξη θεολογία, διαχωρίζουμε άμεσα την Ουσία από τις Ενέργειες Του. Δεν μπορεί ως προς το βάθος της Ουσία ν’ αναγνωριστεί ο Θεό, ούτε να περιγραφεί ως προς την φύση Του.

Αντίθετα μετέχεται από τον άνθρωπο δια των Ακτίστων Ενεργειών Του. Αυτές φανερώνονται στον κόσμο και έτσι ο ίδιος Τον αντιλαμβάνεται. Γι’ αυτό δεν έχουμε μια ανακάλυψη του Θεού, αλλά μια αποκάλυψη Του μέσα στο κόσμο, ως φανέρωση και σάρκωση σ’ Αυτόν. Έτσι δεν προσπαθούμε να βρούμε τον Θεό, αλλά επιδιώκουμε να ζήσουμε την αποκάλυψη του Θεού μετέχοντας στις Άκτιστες Ενέργειες Του. 

Ο άνθρωπος πλάστηκε κατ’ εικόνα του Ζώντος Θεού κατά το πρότυπο του Σαρκωθέντος Χριστού κι αυτή ήταν η πρώτη δωρέα του Θεού. Παρόλα αυτά, η ολοκλήρωση και τελειοποίηση του θα γίνονταν όταν κατακτούσε το καθ’ ομοίωσιν, την ομοιότητα με τον Θεό, δηλαδή την θέωση ως μετοχή και σχέση ζωής μ’ Εκείνον. Το μεν κατ’ εικόνα ήταν δωρεάν, το δε καθ’ ομοίωσιν επιλογή και εξέλιξη κατά Θεόν του ανθρώπου.

Όμως, ο Θεός είναι Άκτιστος κι Άφθαρτος, ενώ ο άνθρωπος κτιστός και δημιούργημα, πως θα μπορούσε να γίνει Άκτιστος, παρά μόνο αν το κτιστό του ενώνονταν με τον Ακτίστο, αν Θεός προσελάμβανε την κτιστή του φύση και την ένωνε με την δική Του Άκτιστη. Γι’ αυτό πέρα από την πτώση, ανεξάρτητα απ’ αυτό το γεγονός ο Θεός θα έρχονταν στην ιστορία του ανθρώπου, καθώς ήταν ο μόνος τρόπος για να πετύχει ο άνθρωπος το καθ’ ομοίωσιν. 

Μολαταύτα, εκείνος προτίμησε τον εαυτό του διακόπτωντας την σχέση με τον Δημιουργό κι έφερε τον θάνατο, γι’ αυτό και πρώτα ο Χριστός, ο Σαρκωθείς Θεός, νικά τον θάνατο με τον θάνατο του, χαρίζοντας στον άνθρωπο την Ζωή και την Ανάσταση κι έπειτα τον αναβιβάζει παίρνοντας στους ουρανούς την ανθρώπινη φύση, στα δεξιά του Θεού Πατρός. 

Δεν θα μπορούσε να επέλθει ο φωτισμός και η θέωση του ανθρώπου, αν δεν υπερβαίνονταν το γεγονός του θανάτου, γι’ αυτό η Ανάστασις είναι το κορυφαίο και σπουδαιότερο σημείο της Θείας Οικονομίας για την εκκλησία, καθώς σηματοδοτεί την αναδημιουργία, την καινή κτίση, στην οποίαν ανεμπόδιστος ο άνθρωπος βαδίζει προς το καθ’ ομοίωσιν. Αυτό σημαίνει σωτηρία, ολοκλήρωση του ανθρώπου εν Χριστώ. 

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού, φανερώνει την δόξα του Θεού. Την αγαπητική σχέση των Προσώπων της Αγίας Τριάδος, σύμφωνα με την οποία δημιουργήθηκε ο κόσμος. Και παριστάνεται ως παράδεισος και κοινωνία ζωής που βιώνεται από τους αγίους.

Όπως την εκφράζουν οι Μωϋσής και Ηλίας, καθώς πέραν από το γεγονός της διάλυσης κάθε υποψία για την Θεότητα του Χριστού, εικονίζουν τον παράδεισο, ως κοινωνία ζωής και χαράς από τον άνθρωπο που μετέχει των Ακτίστων Ενεργειών του Θεού, που βλέπει το Πρόσωπο του Νυμφίου Χριστού και μεταμορφώνοντας την ύπαρξη του, καθώς θεώνεται, βιώνοντας την παρουσία του Χριστού στην ζωή Του. 

Το Φως, δεν περιγράφει μια ιδιότητα, αλλά τον Ίδιο τον Χριστό ως Πρόσωπο. Αυτός είναι Φως και Ζωή, Αγάπη, Χαρά και Ειρήνη για τον άνθρωπο, όλες οι λέξεις αναφέρονται σ’ Εκείνον. 

Κι αυτή η κοινωνία του παραδείσου στο όρος Θαβώρ είναι ότι πιο όμορφο κι αληθινό έχει ζήσει ο Πέτρος ως τώρα. Παρά τον φόβο και την αδυναμία του καθώς ακόμα δεν έχει έρθει η ώρα, δεν έχει πληρώθει την καρδιά του από τον Παράκλητο, αυτή η εικόνα της Θεότητος του Χριστού, μέσα στην δόξα και την λαμπρότητα της μορφής Του τον κάνει να μην θέλει να φύγει, αλλά να παραμείνει για πάντα εκεί. 

Αυτή είναι και η δική μας μοναδική αλήθεια, η θέα του Προσώπου του Χριστού, το Φως της δόξης της λαμπρότητος Του. Δεν είναι μια σειρά γνώσεων που εκφράζονται ως διδασκαλία, αλλά μια διαρκής εμπειρία που χαρακτηρίζει την ζωή μας. Κι ο άνθρωπος μετέχει σ’ αυτήν , αλλοιώνεται εν Θεώ κι όλο και φωτίζεται.

Το Θαβώρειο Φως, ο Ίδιος ο Μεταμορφωθείς Χριστός, απετέλεσε την πολεμική του Βαρλαάμ εναντίων των ησυχαστών, εναντίων καλύτερα όλων των αγίων κάθε εποχής όπου γης, που βίωναν ως εμπειρία ζωής το απαυγασμά της δόξης του Θεού.

Η δυτική σχολαστική θεολογία, συγκρούστηκε με την ανατολική φιλοκαλία των εραστών του κάλλους του Προσώπου του Χριστού. Καθώς αυτή η ωραιότητα της μορφής Τοιυ, είναι ο σκοπός και το κέντρο της εν Χριστώ Ζωής, μια σταδιακή μεταμόρφωση του ανθρώπου, που περνά πρώτα από την κάθαρση κι έπειτα συνεχίζει στον φωτισμό φτάνοντας στην θέωση.

Η κάθαρση, ο φωτισμός και η θέωση δεν είναι μια σταδιακή διαδικασία πνευματικών κατορθωμάτων, αλλά μια πορεία και συνάμα τροχιά της ζωής μας για να συναντήσει τον Χριστό. Μια ανάβαση του νου και της καρδιάς του ανθρώπου, που αδιάζει συνεχώς τους λογισμούς, που αποβάλλει τον εγωισμό και κάθε κακία προς τον άλλον και γεμίζει από το Φως του Χριστού και εν συνεχεία πληρώνεται από την παρουσία Του μέσα στην ζωή του, γενόμενος ο ίδιος Χριστός για κάθε άνθρωπο, φανερώντας στο πέρασμα του τον παράδεισο της καρδιάς του.

Εμφανίσεις: 300458
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: