Του Μητροπολίτη Ναϊρομπής κ. Μακαρίου

Όταν πάτησα το πόδι μου για πρώτη φορά στα αγιασμένα χώματα της Αφρικανικής Ηπείρου, ένας από τους πρωτοπόρους ορθοδόξους ιερείς της Κένυας με πήρε από το χέρι, επειδή ακόμα ήμουν «νεόφυτος» στα θέματα της μαύρης Ηπείρου και μ’ έφερε ακριβώς εδώ στους πρόποδες του Κιλιμάντζαρο, αφού μου είπε χαρακτηριστικά «εδώ θα πρέπει να έρθουμε για να στήσουμε ακόμα ένα προπύργιο της ορθοδοξίας».

Τότε ήμουν φυσικά ένας άπειρος χωρίς να γνωρίζω τι θα ακολουθούσε η παρουσία μου αυτή στα μελλοντικά σχέδια Του Θεού.

Βέβαια, στη σκέψη μου ήλθαν τα λόγια του ίδιου Του Χριστού, όταν καλούσε Τους μαθητές Του να Τον ακολουθήσουν «δεύτε οπίσω μου και ποιήσω ημάς αλιείς ανθρώπων».

Φυσικά το γεγονός ότι ήταν απλοί ψαράδες με ενίσχυσε εσωτερικά και με χαροποίησε βαθιά, αφού έβλεπα μπροστά μου να έχω συνοδοιπόρο και εμπνευστή τον ίδιο Τον Χριστό. Τί άλλο μπορούσα να σκεφτώ;

Αφού και εγώ εκείνη τη στιγμή δεν είχα καν την ιδιότητα του ιεραποστόλου, αφού έψαχνα να βρω την αλήθεια και την πραγματικότητα στη νέα μου αυτή πορεία.

Βέβαια, το γεγονός ότι ήμουν νέος και είχα τον ενθουσιασμό και ταυτόχρονα, την ευλογία των αγίων πνευματικών μου πατέρων που μ’ ευλόγησαν αναπαυόμουν κάπως και ήλπιζα ότι αυτοί οι ταπεινοί άνθρωποι Του Θεού θα γινόντουσαν τελικά συνεργοί και δείκτες σ’ αυτή την άγνωστη για μένα ιερή αποστολή.

Δεν είχα ακόμα προσγειωθεί ούτε ήξερα πολλά πράγματα για τους αγίους που θα έλεγα ότι με κατεύθυναν από τα εφηβικά μου χρόνια, μέχρι και την ώρα που με ευλόγησαν να πορευθώ στα άγνωστα μέρη της Αφρικής για την διάδοση της ορθοδοξίας και του ευαγγελίου Του Χριστού σε ανθρώπους που ακόμα δεν είχαν ακούσει για το πέρασμα Του Ναζωραίου Χριστού από την οικουμένη.

Με παρηγορούσε όμως το γεγονός ότι ο Κύριος διάλεξε άσημους και αγράμματους αλιείς στο επάγγελμα, για να μεταφέρουν το χαροποιό μήνυμα της Αναστάσεως στους ανευαγγελίστους λαούς της οικουμένης και εγώ δεν ήμουν ένα τίποτα, ένα μηδενικό και σχεδόν ανίκανος και γιατί όχι απληροφόρητος αν και είχα αλληλογραφία με τους πρωτοπόρους π. Χρυσόστομο Παπασαραντόπουλο και π. Χαρίτων Πνευματικάκη για να αρχίσω ένα τέτοιο έργο με οικουμενικές διαστάσεις.

Φανταζόμουν τον εαυτό μου αδύναμο και ανάξιο για μια τέτοια αποστολή, έμοιαζε σαν να ήταν ένα όνειρο.

Είναι γεγονός ότι το όρος Κιλιμάντζαρο παρουσιάζεται σαν ένα υπερφυσικό τοπίο, το οποίο γνωρίζουμε μόνο μέσα από την μυθολογία και τις ιστορίες των σοφών εξερευνητών που κατά καιρούς το επισκέφθηκαν και έγραψαν μύθους για το πιο ψηλό βουνό της Αφρικανικής Ηπείρου.

Ήδη σε παλαιότερες μελέτες μου έγραψα σχετικά με το όρος αυτό όπου ασχολήθηκα με την έντονη βεβαιότητα και πίστη των αρχαίων κατοίκων που λόγο της μεγαλοπρέπειας του πίστευαν ότι εκεί κατοικούσε ένας απερίγραπτος Θεός που δεν μπορούσαν να τον περιγράψουν.

Μόνο που το σκεφτόμουνα, από τα λίγα ιστορικά που ήξερα, με έπιανε φόβος και τρόμος από που να αρχίσω δεν ήξερα. Έπρεπε όμως να γίνει η αρχή, έστω και αν υπήρχαν εσωτερικά μέσα μου αμφιβολίες και φόβοι.

Δεν ήθελα με κανένα τρόπο να διακονήσω σε αυτό τον χώρο ως πρωτεργάτης και πρωτοπόρος, αφού ήμουν ένας απλός κατηχητής. Με το δεύτερο και το τρίτο ταξίδι άρχισε ο κόσμος να αισθάνεται ότι πραγματικά ανακάλυψαν την αλήθεια μέσα από το φως της Ορθοδοξίας.

Ο πλούτος ο λειτουργικός της Εκκλησίας μας ήταν εκείνο που κέντρισε βαθιά τις ψυχές των ανθρώπων, τα μηνύματα άρχισαν σιγά σιγά να μεταφέρονται στις διαφορές φυλές που ζούσαν γύρο από το όρος.

Ξανά και ξανά επισκεπτόμουν και σαν κατηχητής προσπάθησα να δώσω στις ψυχές των ανθρώπων της περιοχής αυτής τα σωτηριώδη μηνύματα της Εκκλησίας μας και είχα άμεση σχέση με την καθημερινή ζωή του καθενός που αποφάσισε να ακολουθήσει αυτή τη νέα πίστη που τους διοχέτευε τα δοχεία της χάριτος του Αγίου Πνεύματος.

Τα χρόνια κυλούσαν ήρεμα και ο αγώνας μας γινόταν πράξη μέσα στη ζωή των ανθρώπων στη νεοσύστατη αυτή παροικία των απλοϊκών αυτών εικόνων Του Θεού.

Τα χρόνια πέρασαν και ήρθε η ώρα που ο Θεός με αξίωσε να γίνω τώρα ένας ταπεινός διάκονος της Εκκλησίας Του και να πορευθώ πια στον ίδιο τον χώρο σαν Επίσκοπος.

Αφού δεχθήκαμε τους πρώτους ιεροσπουδαστές από την περιοχή αυτή που στην συνέχεια έγιναν ιερείς και διακονούν σήμερα την Εκκλησία μας εκεί στον τόπο της καταγωγής τους.

Όλα τελικά αποδείχθηκαν ότι ήταν μέσα στο σχέδιο του Θεού, αφού όλα στηρίχθηκαν στη σοφία και στο έλεος του πολυεύσπλαχνου και πανυκτοίρμονος δημιουργού της οικουμένης μέσα από το φωτισμό του ιδίου του Αγίου Πνεύματος.

Με το πέρασμα του χρόνου οι άνθρωποι άλλαξαν ζωή, αφού είδαν και γνώρισαν τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος.

Έτσι, άρχισαν να κτίζονται οι πρώτοι πρόχειροι ναοί με κλαδιά της περιοχής και λαμαρίνες και όλα αυτά για τη δόξα Του Θεού έστω και ταπεινά.

Γι’ αυτό και οι απλοϊκοί και ταπεινοί άνθρωποι αγάπησαν τον Χριστό και την Εκκλησιά Του, αφού έβλεπαν ήδη τους καρπούς των έργων της αγάπης Του.

Όσο και αν ήταν περιφρονημένοι και τεταπεινωμένοι, τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος ήδη λειτουργούσαν μέσα στις ψυχές τους σε τέτοιο βαθμό που έπρεπε να τους ενισχύσουμε και να τους αυξήσουμε ότι ο ένας και μοναδικός που θα μπορούσε να πρωτοστατήσει και να ξεδιψάσει τις ψυχές τους ήταν ο ίδιος ο Χριστός, ο οποίος είναι η πηγή της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους και είναι Αυτός που με το άνοιγμα των χεριών Του αποδέχεται όλους και αναγνωρίζει ότι είναι παιδιά δικά Του, είναι εικόνες δικές Του, αφού εκείνος έπλασε όλο τον κόσμο μέσα από τον πλούτο της αγάπης Του για το ανθρώπινο γένος.

Έτσι και εμείς, ταπεινοί εργάτες του ευαγγελικού λόγου, διερωτόμαστε, πώς ξεκινήσαμε και που φθάσαμε σήμερα με τα εγκαίνια και του τρίτου μεγαλοπρεπούς ναού εδώ στο παγωμένο βουνό του Κιλιμάντζαρο, το οποίο για την ιστορία μίλησαν για την ύπαρξη του οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, προτού ακόμα μιλήσουν και το εξερευνήσουν οι ξένοι περιηγητές και ερευνητές και ιεραπόστολοι.

Επειδή ασχοληθήκαμε για πολλές δεκαετίας για την παρουσία του ελληνισμού, όχι μόνο στην αφρικανική ήπειρο, αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο γνωρίσαμε από κοντά όχι μόνο τις ειρηνικές εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου ανά την οικουμένη μπορούμε να αναφέρουμε το όνομα σήμερα του πλοίαρχου Διογένη, ο οποίος κατά το έτος 50 π.Χ. κατά την επιστροφή του από το ταξίδι πού έκανε στην Ινδία με εντολή του βασιλέα της Αιγύπτου Πτολεμαίου του 11ου, έφθασε εδώ στην Αφρική για να εξερευνήσει την τότε γνωστή περιοχή ως Τανγκανίκα, όπου είδε από μακριά δύο πανύψηλα όροι χιονισμένα, έτσι όπως τα συναντήσαμε και εμείς σήμερα το ένα με την ονομασία Κιλιμάντζαρο και το άλλο Μέρου.

Δεν θα θέλαμε να μπούμε σε λεπτομέρειες, αφού όλοι μας γνωρίζουμε πόσο οι Έλληνες αρχαίοι ημών πρόγονοι μπόρεσαν και έγιναν σκαπανείς στην ανακάλυψη νέων χωρών όπως ο Μέγας Αλέξανδρος που ήθελαν πάντα να μεταφέρουν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό στα έθνη που συναντούσαν και έβρισκαν μπροστά τους, που σημαίνει ότι είχαν αυτή την διορατικότητα να βοηθήσουν τους λαούς της οικουμένης ώστε να γνωρίσουν και να αγαπήσουν το ελληνικό πνεύμα που απέβλεπε πάντοτε στην ειρήνη και την συνύπαρξη, ώστε να ακτινοβολήσει το στοιχείο της αποδοχής, αξιοπρέπειας και ειρήνης.

Όλοι οι άλλοι που έφθασαν αργότερα εξερευνητές Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Σκοτσέζοι πρέπει να θεωρηθούν ότι έφθασαν πολύ αργότερα από τον Διογένη και άλλους δικούς μας εξερευνητές.

Για μας λοιπόν που φθάσαμε έστω και με κάποια μικρή καθυστέρηση τώρα να ανοίξουμε το δρόμο για την Ορθοδοξία, ώστε οι κάτοικοι γύρω από το Όρος Κιλιμάντζαρο να γνωρίσουν τα χαροποιά μηνύματα του ευαγγελικού λόγου σ’ αυτούς που περίμεναν εδώ και τόσους αιώνες για να ακούσουν αυτό το μήνυμα της σωτηρίας και της κληρονομίας της βασιλείας Του Θεού.

Εναποθέσαμε τα τίμια λείψανα των μαρτύρων και ομολογητών της πίστεως μας στην Αγία Τράπεζα που φανερώνει και επιβεβαιώνει πόση δύναμη έχει η Θεία χάρις και ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος.

Έτσι, από την σημερινή εμπειρία μας ενδυναμωθήκαμε και εμείς εσωτερικά και ψυχικά, αφού αντιληφθήκαμε για μια ακόμη φορά ότι τα πάντα κατευθύνει η παντοδυναμία του Θεού, αφού το έργο είναι δικό Του και έχει οικουμενικές διαστάσεις και όλα ενεργοποιούνται με το θέλημα και την αγάπη Του προς το ανθρώπινο γένος.

Όσο πρωτόγονη και αν είναι η φυλή των Μασσάι, η συμμετοχή των ανθρώπων αυτών στην ιστορική στιγμή του εγκαινιασμού του ναού αυτού προς τιμή των Αγίων Ιωάννου του Χρυσοστόμου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, Νεκταρίου Πενταπόλεως και Αγίας Θέκλας, επιμαρτυρεί για ακόμη μία φορά ότι η εξάπλωση του ονόματός Του έχει τις ρίζες της στον ουρανό και το ανά τους αιώνες σωτηριώδες μήνυμα Του θεραπεύει και απελευθερώνει τις ταλαιπωρημένες και πρωτόγονες ψυχές των ανθρώπων εδώ σε αυτή την περιοχή: «το αίμα του Χριστού καθάρειοί την συνείδηση υμών από νεκρών έργων εις το λατρεύειν Θεόν ζώντα» (Εβρ. 9.14)

Αν μπορούσε κανείς να διαισθανθεί την εσωτερική και διαρκή χαρά αυτών των πρωτόγονων ανθρώπων που μας δίδαξαν εμάς τους δήθεν «πολιτισμένους», με την πίστη, τη χαρά, τη μετριοπάθεια, την απλότητα, μια υπερφυσική και χριστοκεντρική ταυτότητα που μπορεί κανείς να αισθανθεί άνετα ότι βρίσκεται καθοδόν προς την αιωνιότητα «εμεί το ζειν Χριστός και το αποθανέιν κέρδος», έτσι τουλάχιστον συγκεφαλαιώσαμε την σημερινή αποστολή μας, αφού αναγκαστήκαμε από όσα είδαμε και ζήσαμε, ότι όλα ξεκινούν και καταλήγουν στον ουρανό, αυτό τον πλούσιο θησαυρό που μας προσφέρει η αγάπη, η πολυευσπλαχνία, και το άπειρο έλεος Του Δημιουργού μας.

Όπως και εμείς έτσι και αυτοί οι άνθρωποι έχουν κάθε δικαίωμα να ελπίζουν πάντοτε στην επουράνια πατρίδα τους, γιατί έτσι και μόνο θα μπορέσουμε να έχουμε βεβαία την πίστη μας, να μπορέσουμε να συμπορευθούμε μία μέρα και να είμαστε συμμέτοχοι μαζί με τους αγγέλους Του.

Ας συνεχίσουμε λοιπόν το έργο μας και ας γίνουμε και εμείς όπως τους ταπεινούς ψαράδες που επέλεξε ο Κύριος να Τον ακολουθήσουν. Δεν έχουμε μπροστά μας άλλη επιλογή.

Είμαστε δεσμευμένοι να υπηρετήσουμε τις αγνές αυτές ψυχές και να τους δώσουμε το μήνυμα ότι ο Θεός της αγάπης βρίσκεται δίπλα τους και μέσα τους, για να γίνουν και αυτοί στο τέλος συνεργοί και συνοδοιπόροι.

Όσο απλοϊκοί και ταπεινοί ήσαν αυτοί οι ψαράδες που ακολούθησαν τον Κύριο, στο τέλος έγιναν οι μεταλαμπαδευτές και μεταμορφωτές του σύμπαντος κόσμου «τα μωρα του κόσμου εξελεξατο ο Θεός ίνα τους σοφούς καταισχύνει και τα ασθενή του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα καταισχύνει τα ισχυρά»(Α΄Κορ. 1.27)

Έτσι αισθανθήκαμε και εμείς λοιπόν σήμερα, όταν αντικρίσαμε αυτή την λαοθάλασσα των απλοϊκών ανθρώπων που ζουν εκεί στους πρόποδες του όρους Κιλιμάντζαρο. Όσο θνητοί και πρόσκαιροι και αν είναι αυτοί οι άνθρωποι, όπως εμείς, αποδεικνύεται τελικά ότι η ζωή τους με τη ζωή μας, ενώνεται αφού γινόμαστε ένα και έχουμε κοινόν Πατέρα και Σωτήρα.

Με αυτή λοιπόν την επιλογή μας βρισκόμαστε στη θέση να πούμε ότι αγκαλιάζουμε όλους τους ανθρώπους και απομακρύνουμε από τη ζωή μας τις κάθε είδους φυλετικές διακρίσεις εθνικότητας, αφού θεωρούμαστε όλοι μας παιδιά και δημιουργήματα του ιδίου Θεού και απολαμβάνουμε και γινόμαστε κληρονόμοι της ίδιας βασιλείας Του με Τον πατέρα μας Θεό, με την βεβαιότητα ότι είμαστε υποταγμένοι και υιοθετημένοι έτσι όπως μας τονίζει ο Απόστολος των εθνών Παύλος: «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι αρσεν και θήλυ∙ πάντες γαρ ημείς εις εστέ Ιησού».

Αναμφίβολα τα λόγια αυτά του Αποστόλου Παύλου μέσα στην καταναλωτική κοινωνία που ζούμε διακηρύττουν απερίφραστα το απαραίτητο και αναγκαίο, για να αποκτήσουμε μέσα μας την πολύτιμη αρετή της ισότητας και της διάκρισης.

Έτσι όπως ζούμε σήμερα με αυτούς τους ανθρώπους, μέσα στο πέρασμα τόσων δεκαετιών, επιβεβαιώνουμε απερίφραστα ότι ο Θεός είναι Εκείνος που κυβερνά κατευθύνει και σώζει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος και έτσι το θέλημα του Θεού εφαρμόζεται για να μπορέσουν όλοι οι άνθρωποι στο τέλος να ενωθούν μαζί Του και να γίνουν κληρονόμοι της επουρανίου βασιλείας Του.

Πορευόμαστε λοιπόν σήμερα όπως και πριν, έτσι όπως μας έταξε ο Θεός. Αυτός που γεμίζει τις ψυχές και τις καρδιές μας πλουσιοπάροχα με το φως το αληθινό, το απρόσιτο, που να μπορούμε έτσι να το μεταφέρουμε στις καρδιές των αγγέλων της μαυρης Αφρικής, που όπως μας λέγει ο Μέγας Βασίλειος «πρώτη φωνή Θεού φωτός φύσιν εδημιούργησεν».

Από αυτό λοιπόν το φως του Θεού ξεκινούν τα πάντα όσο και αν υποφέρουν εσωτερικά, για να μπορέσουν στο τέλος να γίνουν όλα φως Χριστού «πρώτην εκλάμπην την του φωτός τούτου δύναμιν».

Αυτό λοιπόν το φως το ανέσπερο ζήσαμε κατά την ώρα της Θείας κοινωνίας, αφού χρησιμοποιήσαμε δύο δισκοπότηρα για να μπορέσουμε να ικανοποιήσουμε, όπως τονίσαμε και πριν, την λαοθάλασσα που όλοι ήλθαν να γευθούν του τιμίου αίματος και σώματος Του Κυρίου.

Για να ζήσουμε και να αναφωνήσουμε μαζί πάλι με τον Απόστολο των Εθνών Παύλο ότι «έλαμψε εν ταις καρδίες ημών προς φωτισμό της γνώσεως της δόξης Του Θεού εν προσώπω Ιησού Χριστού»(Β΄Κορ.4.6)

Οι στιγμές που ζήσαμε παραμένουν ανεπανάληπτες, αφού μας θύμιζε αυτός ο συνωστισμός ότι τελούσαμε την Πασχαλινή λειτουργία της Αναστάσεως. Ένας κόσμος που γέμισε πραγματικά με το φως του Χριστού, φωνάζει ότι ανακαινίστηκε το σύμπαν με τα σημερινά εγκαίνια και έτσι υπερτονίστηκε το μεγαλείο της δόξης Του Θεού όπου έδωσε ο ίδιος το φως το δικό Του, για να φωτιστούν και να λάμψουν οι ψυχές των ανθρώπων της γύρω περιοχής, που για τόσους αιώνες ζούσαν στο σκότος και στην άγνοια.

Να όμως, που ήρθε η ώρα να εισχωρήσει μέσα τους κυριολεκτικά και πλούσια, για να γίνουν οι ίδιοι φως και να ενωθούν με τον ίδιο Τον Δημιουργό του φωτός. Το νέο αυτό ξεκίνημα μας επιβεβαιώνει ότι οι άνθρωποι τώρα κατάλαβαν το πραγματικό νόημα της ζωής τους, γιατί ήλθαν, γιατί ζουν και γιατί ξαφνικά φεύγουν.

Φωτίστηκε λοιπόν όλος ο κόσμος και έλαμψε μέσα στις καρδιές του το φως το αληθινό που δίνει δύναμη και ενίσχυση, όχι μόνο για τους εαυτούς τους, αλλά και γι’ αυτούς που θα θέλουν να ευαγγελίσουν και να μεταδώσουν αυτό το φως και στους άλλους.

Γιατί αν το κρατήσουν μόνο για τους εαυτούς τους, υπάρχει ο κίνδυνος να το χάσουν. Αφού τώρα γνώρισαν το φως το αληθινό και της Αναστάσεως, θα μπορέσουν άνετα να εκπληρώσουν και αυτοί μέσα στον ίδιο τον χώρο τον δικό τους, σαν αστέρες πολύφωτοι, να το μεταδώσουν και στους γύρω τους.

Τώρα έχουν πια αισθανθεί και ζήσει με ένα τρόπο αποκαλυπτικό ότι μόνο το φως του Χριστού μπορεί να μεταμορφώσει το σύμπαν στο πρόσωπο του λάμψαντος Χριστού, για να αναγεννηθεί και να αλλάξει πορεία ο άνθρωπος που μέχρι εκείνη την ώρα βρισκόταν στο σκότος και την άγνοια.

Το γεγονός ότι ή άλλοτε ποτέ χριστιανική Ευρώπη βρίσκεται σήμερα σε μία κατάσταση σύγχυσης, παρατηρεί κανείς ότι ο σεισμός αυτής της μεγάλης καταστροφής που συνοδεύεται από άγνοια και εγωιστικά ελατήρια από τον απόηχο που ζούμε εμείς σήμερα εδώ στην αφρικανική Ήπειρο, μας δίνει ελπίδα και κουράγιο ότι δηλαδή δεν χανόμαστε, αλλά ζούμε έντονα στιγμές που στο τέλος θα μπορέσουν να ξαναφέρουν στις καρδιές των ανθρώπων τον αναβαπτισμό τους μέσα από την φωνή του Ίδιου του Θεού που μας διακηρύττει από τα βάθη της αφρικανικής ηπείρου και σε ολόκληρη την οικουμένη ότι «εγώ ειμί το φως του κόσμου»(Ιων. 8,12). Μπορεί λοιπόν σήμερα το φως αυτό του κόσμου να βρίσκεται σε τέλειο αφανισμό στο χώρο της Ευρώπης και απ’ εδώ που βρισκόμαστε σήμερα οι Αφρικανοί αδελφοί μας μας διδάσκουν.

Με την σημερινή εμπειρία που είχαμε στους πρόποδες του όρους Κιλιμάντζαρο μας διαβεβαιώνουν ότι αυτό το φως του Χριστού είναι η μοναδική ελπίδα του κόσμου κι’ ας έχουν διαλύσει τα πάντα οι πολιτικοί και βυθίζεται όλος ο κόσμος μέσα από τις σκοτεινές δυνάμεις που καταπνίγουν το ανθρώπινο γίγνεσθαι και εξευτελίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε τέτοιο βαθμό, αφού είναι έντονη η απουσία του Αγίου Πνεύματος.

Με μανία οι σύγχρονοι πολιτικοί και ηγέτες, με πρωτοφανή μανία οδηγούν τους ανθρώπους ενάντια στο θέλημα Του Θεού και με μίσος επιβάλουν την διάλυση των εθνών και με νόμους που προσβάλουν τον ίδιο το Θεό.

Ας λοιπόν νομίζουν ότι θα επιτύχουν με την πρωτοφανή μανία τους και ας πιστέψουν ότι μπορούν να διαλύσουν το Πρόσωπο Εκείνου που μας δημιούργησε, εμείς εδώ όμως από την μαύρη ήπειρο βλέπουμε στις καρδιές των πτωχών ανθρώπων της Αφρικής τον πλούτο της πνευματικής παρακαταθήκης που προσφέρει ο Θεός της αγάπης, που ουσιαστικά μας ανασταίνει και μας ανυψώνει στα επουράνια προσφέροντας και σε μας μαζί με τους αδελφούς μας τα ανεκτίμητα δώρα της αγάπης Του, για να αισθανόμαστε όλοι μας ότι είμαστε παιδιά Του και ζούμε μέσα στον πλούτο της αγάπης Του και τις ευεργεσίες τις χάριτος Του.

Ό,τι κάνουμε εδώ στον χώρο της ιεραποστολής, δεν το οφείλουμε στις δικές μας δυνάμεις, αλλά μέσα από την αποδοχή των δωρεών και των ευεργεσιών του ιδίου του Θεού, όλα όσα ζούμε και βλέπουμε μπροστά μας προέρχονται μέσα από την άπειρη αγάπη και δωρεά του Δημιουργού μας.

Μας χαρίζει με άλλα λόγια, χωρίς να θέλουμε να περιαυτολογήσουμε, ότι γινόμαστε ένα με Τον Χριστό μέσα από την έμπρακτη εφαρμογή του θελήματος Του, που τελικά μας οδηγεί στο τέρμα της αποστολής μας, για να απολαύσουμε τα ανεκτίμητα δώρα της αγάπης Του, αφού ενωθούμε μαζί Του.

Είναι γεγονός ότι η Ορθοδοξία μας απειλείται και πληγώνεται στην εποχή μας συστηματικά από την λεγόμενη παγκοσμιοποίηση.

Εμείς από το μακρινό Κιλιμαντζάρο διακηρύττουμε δυναμικά από την σημερινή εμπειρία μας ότι θα διαφυλάξουμε την μακρά ιερά παρακαταθήκη που λάβαμε από τον Χτιστό μας και τους Αγίους μας και θα παραμείνουμε σταθεροί και αμετακίνητοι ακολουθώντας και ζώντας πάντα μέσα στο θέλημα το δικό Του.

Παρόλο που ήθελα να κλείσω το σημερινό μου σημείωμα σκέφτηκα ότι θα ήταν χρήσιμο μιας και μιλήσαμε για τους αγράμματους ψαράδες που διάλεξε ο Κύριος για την ιεραποστολική Του πορεία με την εντολή «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (Ματθ. 28.19).

Βλέπουμε ότι από την πρώτη εκείνη στιγμή οι Απόστολοι του Κυρίου συνδύασαν την αποστολή τους αυτή με τα απαραίτητα πού είχαν οι άνθρωποι για να μπορέσουν να επιβιώσουν αφού είχαν ανάγκη «τα προς τω ζείν». Συναντούσαν ανθρώπους που εκτός από την πνευματική ανάγκη είχαν ανάγκη να φροντίσουν και για την καθημερινή τους τροφή εξασκώντας έτσι μια άλλη διακονία της Εκκλησίας μας που σχετίζεται με την φιλανθρωπία και την ελεημοσύνη.

Οπωσδήποτε οι Απόστολοι Του Κυρίου έδιναν προτεραιότητα και καλλιεργούσαν ανάμεσα στους ανθρώπους που εκτός από την διακονία του λόγου έδιναν και προτεραιότητα στους ελαχίστους αδελφούς τους με την έμπρακτη φροντίδα της αγάπης μέσω της φιλανθρωπίας.

Εδώ λοιπόν που βρισκόμαστε στο χώρο της ιεραποστολής προσπαθούμε όσο μπορούμε να μιμηθούμε την προσπάθεια αυτή των Αποστόλων με κάποιο διαφορετικό τρόπο χωρίς να θέλουμε να περιφρονήσουμε τον τρόπο με τον οποίο εργάστηκαν εκείνοι για να στερεωθεί το σώμα της Εκκλησίας μας σ’ αυτό το χώρο που ζούμε.

Είναι λοιπόν απαραίτητο να εφαρμόσουμε την διακονία αυτή της φιλανθρωπίας για να μπορέσουμε να εκπληρώσουμε μαζί με την πνευματική τροφή που δίνουμε στους ανθρώπους μας και την κοινωνική φροντίδα.

Έτσι με τον τρόπο αυτό θα μπορέσει η Εκκλησία να πρωτοστατήσει σ’ αυτή την απαραίτητη διακονία μέσον της ελεημοσύνης.

Γι’ αυτό και μπορέσαμε όλα αυτά τα χρόνια να ζήσουμε το μεγαλύτερο θαύμα στη νεότερη εκκλησιαστική ιστορία του δευτερόθρονου Πατριαρχείου στον χώρο της Αφρικανικής ηπείρου.

Η άκρα συγκατάβαση και φιλανθρωπία Του Θεού μας έδωσε αυτή την μεγάλη χαρά της προσφοράς προς τους αδερφούς μας χτίζοντας ορφανοτροφεία, ιατρικά κέντρα, νηπιαγωγεία, δημοτικά και γυμνάσια με επισιτιστικά προγράμματα επι καθημερινής βάσεως ιδιαίτερα κτίζοντας και εγκαινιάζοντας περισσότερους από 150 ναούς προς δόξα Κυρίου.

Θαυμάσαμε όλα αυτά τα χρόνια την άκρα συγκατάβαση και φιλευσπλαχνία Του Θεού μας αφού είχαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε το μυστήριο της Θείας δημιουργίας Του.

Δοξάσαμε Τον Θεό όταν περιοδεύαμε και θαυμάσαμε την σοφία των έργων Του. Τα βουνά, τα δάση, τους ποταμούς, τα λουλούδια ακόμα και αυτά τα πουλιά και τα ζώα που συναντούσαμε και μας ακολουθούσαν και γιατί όχι περισσότερο από όλα αυτά τους ταπεινούς και πλούσιους πνευματικά αλλά φτωχούς και πεινασμένους, γι’ αυτό και εμεις σήμερα αυτή την στιγμή αισθανόμαστε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε όλους όσους μας βοήθησαν για να μπορέσουμε να εκπληρώσουμε την αποστολή μας. Γι’ αυτό και σήμερα με τα εγκαίνια αυτού του ναού εδώ στο Κιλιμάντζαρο να ευχαριστήσουμε τους δωρητές που παρευρέθηκαν αυτοπροσώπως.

Εικοσιπέντε άτομα από την ιστορική κοινότητα της Αθηένου μαζί με τον ιερέα τους που πραγματικά μας ενίσχυσαν με την συμβολή τους αυτή ώστε να τους θεωρούμε πρωτοπόρους στο χώρο της φιλανθρωπίας αφού από αυτό τον ναό που έκτισαν στους πρόποδες του όρους Κιλιμαντζάρο θα δοξολογείται διαχρονικά το όνομα του μεγάλου και θαυμαστού Δημιουργού μας.

Απ’ αυτό το ναό θα δίνεται προτεραιότητα στην ψυχή του κάθε κουρασμένου και ταλαιπωρημένου με τη συμμετοχή του στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας αλλά και η φροντίδα για την διάδοση του Θείου λόγου στις κουρασμένες και ταλαιπωρημένες ψυχές των ανθρώπων που όπως πολύ ορθά παρατηρεί ο Ιερός Χρυσόστομος «των αναγκαίων τα αναγκαιότερα προτιμότερα».

Και εμείς εδώ ταπεινοί διάκονοι θα συνεχίσουμε κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες την διακονία μας και ας αγωνίζεται ο διάβολος και οι οπαδοί του να μας διαλύσουν και να μας εξοντώσουν.

Οι παραδοσιακοί χοροί και τραγούδια που μας παρουσίασαν οι παραδοσιακοί Μασσάι μας έδωσαν κι’ αυτοί με τον δικό τους τρόπο ότι διατηρήσαμε μεν την αρχαία μας παράδοση αφού την ενώσαμε μαζί με την χριστιανική μας Ορθόδοξη πίστη με επίκεντρο τον ίδιο τον Χριστό και το ευαγγέλιο Του.

Με άλλα λόγια ναι μεν διαφυλάξαμε τις χορδές και τους ήχους της αρχαίας μας παράδοσης προσθέσαμε όμως εκείνα τα λόγια που εκφράζουν την σημερινή πίστη μας στον Χριστό μας που είναι και παραμένει ο Σωτήρας και λυτρωτής μας.

Η Παρουσία του Ύπατου Αρμοστή της Κυπριακής Δημοκρατίας κυρίου Σάββα Βλαδιμήρου και άλλων ομογενών αλλά και των τοπικών αρχών επιβεβαιώνει το γεγονός ότι η Ελλάδα και Κύπρος πρωτοστατούν σε ένα έργο με οικουμενικές διαστάσεις.

Με επίκεντρο το όρος Κιλιμαντζάρο που αποτελεί ανά τους αιώνες σημείο αναφοράς για την μεγαλοπρέπεια του και την μοναδικότητα του.

Οι δυνατότητες από δικής μας πλευράς είναι συγκεκριμένες και αποτελούν έναν νέο κεφάλαιο στα δρώμενα της νεότερης όχι μόνο εκκλησιαστικής αλλά και παγκόσμιας ιστορίας.