Θέλω να γράφω, θέλω να γράψω … Γράφω, για να δοξολογώ τον Θεό … Δεν ξέρω άλλον τρόπο ν’ αντισταθώ στον εφησυχασμό …

Γι’ αυτό γράφω και γι’ αυτό διαβάζω, για να ζήσω ξανά την «ιστορία» από την αρχή, με τα δικά μου μάτια, με τη δική μου καρδιά. Ν’ αγγίξω όλους κι όλα…

Γράφω, γιατί αποφάσισα ν’ αναστήσω αυτούς, που μου είπαν παραμύθια αληθινά, τη Μητέρα μου, τους Δασκάλους μου και όλους εκείνους, που μου στάθηκαν αρωγοί και μου υπέδειξαν τον σωστό δρόμο, ώστε να πάρω τις σωστές αποφάσεις, σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής μου, με βοήθησαν πνευματικά και υλικά και, κατόπιν, με στήριξαν στις επιτυχίες μου…

Έφυγαν κι άφησαν, κάτω από το μαξιλάρι μου, ένα χαμόγελο … Να αναστήσω αυτό που ονειρεύτηκα, ημερομηνίες ανάκατες, αλληλένδετες, αναμνήσεις που δένουν το χτες με το σήμερα… Τα παιδικά χρόνια, τα τόσο διάφανα, γυάλινα θαρρείς

… Τόσο αθώα, ψεύτικα σχεδόν, τόσο μακρινά, σχεδόν χίμαιρα …

Ζούσαμε στη γη της Επαγγελίας, όμως ψάχναμε το συμπλήρωμά της, την άλλη όψη της ζωής, μια νέα ζωή, μια νέα γενιά, ένα ολοκαίνουριο όνειρο…

Νόμιζα πως μεγαλώνοντας θα χαθώ … Ο Θεός όμως δεν μ’ εγκατέλειψε … Μ’ έταξε να ζήσω ανάμεσα σε παιδιά, ν’ αποκτήσω πολλά, πάρα πολλά παιδιά, όχι παιδιά βιολογικά, αλλά παιδιά της καρδιάς. Αυτά είναι τα πλούτη μου. Με τόσες αγκαλιές και τόση αγάπη, μ’ έκανε, αληθινά, πλούσιο …

Είναι τα παιδιά που βρίσκονται σε κατάσταση φτώχειας, που δεν γνωρίζουν ποιος και γιατί τα έφερε στη ζωή, εγκαταλελειμμένα, που βρίσκουν καταφύγιο στη μεγάλη αγκαλιά της ιεραποστολής μας.

Μαζί τους, γίνομαι ένα, παιδί ανάμεσα στα παιδιά, πονάω μαζί τους, χαίρομαι μ’ αυτά, βλέπω τις δυσκολίες της καθημερινότητας, με τα δικά τους μάτια, που τα έχω δανειστεί για όλη μου τη ζωή, προσπαθώ να ερμηνεύσω αυτό το μυστήριο που λέγεται ζωή και να λύσω τα αινίγματά της… Και αυτά τα παιδιά έχουν ασύλληπτη δύναμη.

Με κάνουν να γελώ, να κλαίω, με συγκινούν, με ταξιδεύουν, με κάνουν τον άνθρωπο που ευχόμουν να γίνω. Με ταξιδεύουν εκεί όπου συναντά ο ένας τον άλλο, που εμπνέει ο ένας τον άλλο… Εκεί που ο ένας κάνει τον άλλο να ονειρεύεται

… Και το όνειρο είναι η ουσία της ζωής, δίχως αυτό η ζωή δεν έχει νόημα … Γι’ αυτό όλος μας ο αγώνας είναι ένα αδιάκοπο κυνηγητό με τα όνειρά μας και μ’ αυτά των παιδιών, μια προσπάθεια να μην χαθούν…

Σαν σήμερα, πάνε 2021 χρόνια, σε μια ταπεινή φάτνη της Βηθλεέμ, συνέβη ένα γεγονός τρισμέγιστο αλλά και παράδοξο, συνάμα. Τις ημέρες εκείνες, ο Καίσαρας Αύγουστος έβγαλε διάταγμα να απογραφεί όλη η οικουμένη, ο καθένας στον τόπο καταγωγής του. Ανέβηκε και ο Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας στην Ιουδαία, για να απογραφεί στη Βηθλεέμ. Είχε μαζί του τη Μαριάμ, τη μνηστή του, η οποία ήταν έγκυος. Τον καιρό που αυτοί ήταν εκεί η Μαριάμ γέννησε τον πρωτότοκό της (Λουκάς, 2, 4-7).

«Μυστήριον ξένο, ὁρῶ καί παράδοξον! οὐρανόν τό Σπήλαιον, θρόνον Χερουβικόν, τήν Παρθένον, τήν φάτνην χωρίον, ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρnτος, Χριστός ὁ Θεός, ὅν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν» (Ωδή θ΄).

Παραμονή Χριστουγέννων … Μέρα που ο Χριστός γεννάται. Η Παναγία με αστραφτερό πρόσωπο, χωρίς πόνο, χωρίς βοήθεια, γέννησε το Βρέφος μες στη σπηλιά, το σήκωσε, το σπαργάνωσε με χαρά και το έβαλε στο παχνί, για να το κοιμίσει. Ένα βόδι κι ένα γαϊδουράκι σίμωσαν τα χνώτα τους στο παχνί και φυσούσαν μαλακά, για να ζεστάνουν το Θείο Βρέφος.

Ήρθαν οι βοσκοί – οι αγραυλούντες ποιμένες – δύο γέροι με μακριά άσπρα μαλλιά με τις μαγκούρες τους, ένα βοσκόπουλο με τη φλογέρα του, θαμπωμένοι, ξαφνιασμένοι κι έπεσαν και προσκύνησαν το Θείο Βρέφος. Είχαν δει τον Άγγελο «αστραπόμορφον» με χρυσογάλανα λευκά φτερά, είχαν ακούσει τα αγγελούδια που έψαλλαν το «Δόξα εν υψίστοις Θεώ». Έμειναν γονατιστοί, με εκστατικά μάτια, κάτω από το παχνί πολλή ώρα και λάτρευαν αχόρταγα το θάμα το ουράνιο.

Έφτασαν κι οι τρεις Μάγοι, καβάλα στις καμήλες τους. Είχαν χρυσές μίτρες στο κεφάλι και φορούσαν μακριές γούνες, με πορφύρα κατακόκκινη. «Οι τρεις βασιλικοί γέροι ξεπέζεψαν από τις καμήλες τους, εμβήκαν στο Σπήλαιο κι έπεσαν και προσκύνησαν το Παιδί. Άνοιξαν τα πλούσια δισάκια τους κι επρόσφεραν δώρα, χρυσόν, σμύρνα και λίβανον…» (Αλέξανδρου Παπαδιαμάνη, Άνθος του γυαλού, Άπαντα, τόμος τέταρτος, σελ.392).

Και το αστέρι, ένα λαμπρό χρυσό αστέρι, χαμήλωσε και κάθισε στη σκεπή της σπηλιάς και έλαμπε με γλυκό ουράνιο φως, που παραμέριζε της νύχτας το σκοτάδι.

Νύχτα μαγική «Χριστός γεννάται δοξάσατε»… Στην ταπεινή φάντη της Βηθλεέμ «εγεννήθη παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός», ο Βασιλεύς τον όλων «Tibi splendid focus» … για σένα, για σας, για όλους λάμπει η φωτιά (Οράτιος). Ο Χριστός γεννήθηκε για τον καθένα, ξεχωριστά και για όλους και για τα παιδιά … «Αφίετε τα παιδία ελθείν προς με», γιατί «αυτών γαρ εστίν η βασιλεία των ουρανών» (Λουκά, ΙΗ, 16) και «ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.» (Ματθαίου ΙΗ, 3), γιατί τα παιδιά είναι ο δρόμος της αγιότητας που καλούμαστε να διαβούμε, για να κερδίσουμε τη βασιλεία των ουρανών…

Παράξενα Χριστούγεννα τη χρονιά αυτή… Φέτος ο Χριστός γεννάται σ’ έναν κόσμο συγκρούσεων, αμφισβητήσεων, κρίσεων, με τη φτώχεια και με την πανδημία, την απελπισία και την απόγνωση να παίρνουν, ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις. Γεννάται φτωχός στη φάτνη ως κοινός θνητός, ο Λόγος σαρκούται, όμως «ου κεχώρισται του Πατρός…»

Χριστούγεννα, γιορτή Αγάπης, χαράς, καλοσύνης, συμπόνιας, γιορτή που δεν αξιολογείται με χρήματα … Με τις όμορφες αναμνήσεις που έχουμε καταγράψει, στη φάτνη του μυαλού μας τα τελευταία χρόνια να καλύπτουν το φετινό κενό, κόντρα στους καιρούς, θα γιορτάσουμε τη γιορτή στο πραγματικό της νόημα, ως αφετηρία ενός καλύτερου αύριο γεμάτου ελπίδες …

Στην Εκκλησία του Σεμιναρίου τα καντήλια της Αγίας Τράπεζας και του τέμπλου είναι αναμμένα, στο ευπρεπισμένο προσκυνητάρι η εικόνα της Γέννησης, όλα στην εντέλεια, για τον Εσπερινό και τη θεία Λειτουργία, η Παρθένος Μαρία να κρατά τρυφερά το Βρέφος στην αγκαλιά της και να το κοιτάζει στοργικά, λουσμένη στο Θείο Φως, οι άγιοι του τέμπλου να χαμογελούν και οι σπουδαστές μας, όλοι, ομόφωνα, να ψάλλουν με τις μελωδικές τους φωνές το «Δόξα εν υψίστοις Θεώ» και να μας απογειώνουν …

Φέτος, όλα είναι διαφορετικά, τ’ αλλάξαμε όλα … Σήμερα βλέπουμε τη σύγχρονη τραγωδία του ανθρώπου, τη μοναξιά. Τη χριστουγεννιάτικη νύχτα τραγουδήσαμε κεκλεισμένων, έστω, των θυρών, τα δικά μας κάλαντα.

Δύσκολο πράγμα να παραμείνεις αλώβητος στις μέρες μας… Οι άνθρωποι έχουν αγριέψει, τα κάστρα χτίζονται όλο και πιο ψηλά … Μέσα σ’ αυτές τις δύσκολες συνθήκες, εμείς ελπίζουμε και ονειρευόμαστε. Συνεχίζουμε, γιατί θέλουμε να δώσουμε αισιόδοξα μηνύματα …

Για μας είναι υπόθεση ζωής και καρδιάς. Με αστείρευτη αγάπη και με θετική σκέψη, προχωρούμε, χαμογελούμε στα δύσκολα και βλέπουμε τη θετική πλευρά, ακόμη και στα δυσάρεστα. Ζούμε σε καιρούς αποστασίας, η ελπίδα όμως είναι ακόμη ζωντανή. Στο χέρι μας είναι να κάνουμε μια νέα αρχή… Ώρα για πνευματικό αγώνα.

Παραμονή Χριστουγέννων! Ταξίδεψα 6 ώρες για να φτάσω στην άλλη μεριά της Κένυας να είμαι μαζί με τους φτωχούς και εγκαταλελειμμένους συνανθρώπους μας, κάθε φυλής, καταγωγής και θρησκείας.

Ήταν μια μεγαλειώδης αδελφική και συγκινητική στιγμή. Αφού ήλθε ο Χριστός, η μοναδική ελπίδα στον πολυβασανισμένο και πεινασμένο, εδώ, άνθρωπο της Αφρικής.

Απεγνωσμένοι οι ηλικιωμένοι, συνήθως, άνδρες και γυναίκες, περίμεναν ώρες ολόκληρες, για να πάρουν λίγο αλεύρι, ζάχαρη, ρύζι κ.τ.λ. Τόση δυστυχία, τόσος πόνος, τόση στέρηση.

Απίστευτα πράγματα για τον 21ο αιώνα. Οι άνθρωποι πεινούν. Η Ορθόδοξή μας όμως Εκκλησία εδώ στην αφρικανική γη, με τις ευλογίες και τις ευχές του Μακαριωτάτου Πατρός και Πατριάρχου μας κ. Θεοδώρου του Β΄ δίνει το παρών σ’ αυτές τις τόσο συγκλονιστικές στιγμές.

Αυτό το μοίρασμα της αγάπης με τους πάσχοντες δίνει ελπίδα και κουράγιο σ’ αυτούς τους ανθρώπους που στερούνται των πιο απαραίτητων εφοδίων για να επιβιώσουν.

Δίνουμε, λοιπόν, αυτό το λίγο και ελάχιστο, το μοιραζόμαστε και αναπνέουν οι ψυχές των αδελφών μας, μαύροι στο χρώμα, μα κατάλευκοι και αγνοί, αθώοι στην ψυχή. Χρειαζόμαστε προσευχές και στήριξη για να συνεχίζουμε το έργο της ιεραποστολής μας.

25 Δεκεμβρίου… ανήμερα Χριστούγεννα… Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθώ στο καθιερωμένο μας χριστουγεννιάτικο γεύμα που προσφέρουμε κάθε χρόνο στα γύρω μας παιδάκια, συμπεριλαμβανομένων κι αυτών του νηπιαγωγείου και του δημοτικού μας.

Η Θεία Λειτουργία τελέσθηκε, όπως πάντα, στον ιερό ναό της Αγίας Σοφίας που βρίσκεται στον περίβολο των εκπαιδευτηρίων μας. Η συμμετοχή των παιδιών που σήμερα ήλθαν μαζί με τις μητέρες τους - όσοι φυσικά έχουν – ήταν κάτι το συγκλονιστικό. Και οι ιερείς μας οι υπεύθυνοι στους εδώ χώρους μας στις διάφορες υπηρεσίες ήλθαν και συμμετείχαν κι αυτοί στη χαρά αυτή της Γεννήσεως του Σωτήρος Χριστού.

Οι παιδικές και μελωδικές φωνές των παιδιών αυτών αντηχούσαν παντού και δημιουργούσαν μια πραγματικά ευφρόσυνη και χαρούμενη ατμόσφαιρα, πραγματικά Χριστούγεννα, αφού όπως σημείωσα παλαιότερα, αν δεν τους προσφέρουμε αυτό το γεύμα την ημέρα των Χριστουγέννων, θα μείνουν νηστικά. Έστω αυτό το λίγο, αλλά ζεστό φαγητό, είναι μια μικρή ένδειξη δυναμική, μάλιστα, αφού φανερώνεται με αυτό τον τρόπο η άκρα συγκατάβαση, φιλανθρωπία και αγάπη του Θεού προς αυτά τα αθώα πλασματάκια που βρίσκονται σ’ αυτή την τόσο απάνθρωπη θέση.

Κι όμως ήλθαν πάνω από χίλια παιδάκια. Συμφάγαμε όλοι μαζί. Το προηγούμενο βράδυ στην κατανυκτική θεία λειτουργία – αγρυπνία είχαμε τόση χαρά με τόσους νέους, με δυναμισμό και πεποίθηση. Η Ορθόδοξή μας Εκκλησία έχει μέλλον.

Εδώ και πολλά χρόνια γιορτάζουμε κι εμείς μαζί με τα παιδιά, που φοιτούν στα σχολεία μας και όχι μόνο. Είναι ένα έθιμο – ίσως θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω θεσμό.

Μετά τη θεία λειτουργία ο προαύλιος χώρος του Σεμιναρίου γεμίζει από τιτιβίσματα – χελιδονίσματα των μικρών που έρχονται, καθαρά, ντυμένα με τα «καλά» τους ρουχαλάκια, να υποδεχθούν τον μικρό Χριστό.

Κοντά στα παιδιά έρχονται και μεγάλοι γείτονές μας, συνήθως, και όλοι μαζί τρώμε το μεσημεριανό, που με τόση αγάπη, τους προσφέρουμε. Είναι χαρά των ματιών να τα βλέπουμε, το ένα πίσω από το άλλο, με το πιατάκι του το καθένα, να περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους, χωρίς διαμαρτυρίες, να σερβιριστούν και να πάνε να πιάσουν τις θέσεις τους, για να απολαύσουν το φαγητό.

Και όταν τελειώσουν, μας ανταποδίδουν την αγάπη που τους δίνουμε, με ωραία χορευτικά προγράμματα και τραγούδια, με την καθοδήγηση των παιδαγωγών τους, για να μας ευχαριστήσουν.

Όλες οι κινήσεις πειθαρχημένες, εκφραστικές, μας δείχνουν την ευγνωμοσύνη τους. Είναι παιδιά που προσπαθούν να επιβιώσουν από το πέρασμα της πανδημίας και των άλλων ασθενειών, που μαστίζουν την πατρίδα τους.

Η ύπαρξη σχολείων και νοσοκομείων είναι πολυτέλεια. Καθημερινά, οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με την πείνα, τη δίψα και τον θάνατο, η παιδική θνησιμότητα έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις και μέρα με τη μέρα χειροτερεύει.

Την ανεπάρκεια της κρατικής βοήθειας προσπαθούν να καλύψουν οι ιεραποστολές και διάφοροι μη κυβερνητικοί οργανισμοί, με εράνους, δωρεές και κυρίως εθελοντική εργασία των μελών τους. Μας χρειάζονται όλους οι άνθρωποι του αναπτυσσόμενου κόσμου.

Η αδιαφορία δεν αποτελεί σωστή και υπεύθυνη στάση, η σιωπή ισοδυναμεί με συνενοχή. Όλοι καλούμαστε να ενσκήψουμε στα προβλήματα αυτών των παιδιών, να τους δίνουμε τα απαραίτητα εφόδια, ώστε αργότερα να ενταχθούν στο μέλλον της πατρίδας τους.

Από τα παιδιά ξεκινά το πρόβλημα και το αποτέλεσμα επηρεάζει τον υπόλοιπο πληθυσμό. Είναι καιρός να αναθεωρήσουμε τον τρόπο σκέψης μας και τον τρόπο με τον οποίο παίρνουμε αποφάσεις, ν’ αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά τους, από μια ανθρωπιστική σκοπιά, όχι μόνον τις δύο εβδομάδες των γιορτών, με άλλα λόγια ο «αναπτυγμένος» κόσμος να μεριμνήσει πρωτίστως για τους ανθρώπους, για όλους τους ανθρώπους και όχι για τα νούμερα, που σε τελευταία ανάλυση ενδιαφέρουν τους λίγους. Μπορούμε να συγκρίνουμε τα νούμερα, την αξία της ζωής; Όχι, η αξία της ζωής είναι παντού και πάντα η ίδια.

Μια ακόμη χριστουγεννιάτικη γιορτή στην ιεραποστολή μας τελείωσε. Τα παιδιά χορτασμένα, πριν φύγουν, με πλησιάζουν για να με χαιρετήσουν και να μου εκφράσουν, για μια ακόμη φορά, την ευγνωμοσύνη τους. Δεν έχω λόγια να περιγράψω τη συγκίνησή μου. Θα ήθελα να τα ευχαριστήσω, για όσα μου πρόσφεραν και μου προσφέρουν, καθημερινά.

Για τη χαρά, τη συγχωρητικότητα, την ειλικρίνεια, την ευτυχία, την αθωότητα αλλά ιδιαίτερα σήμερα για το μοναδικό ταξίδι που μου πρόσφεραν στα Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων, όπως και των άλλων παιδιών, που ζούσαμε στα χωριά. Εκείνα τα Χριστούγεννα δεν είχαν καμιά σχέση με τα φανταχτερά των πόλεων.

Οι γιορτές δεν ήταν φωτεινές, οι δρόμοι ήταν σκοτεινοί και τα περισσότερα σπίτια φωτίζονται από λάμπες πετρελαίου. Οι γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων περνούσαν ήσυχα, σιωπηλά και οικογενειακά.

Μερικά κλαδιά από πεύκο στερεωμένα σ’ ένα πήλινο δοχείο και στολισμένα με χρωματιστά μπαλάκια, που δεν ήταν παρά φουντούκια, καρύδια, κάστανα τυλιγμένα σε χρυσόχαρτο, που η μητέρα τα φύλαγε γι’ αυτόν τον σκοπό, από τις καραμέλες και τα σοκολατάκια που τρώγαμε και με βαμβάκι αντί για χιόνι.

Τα ζωγραφιστά αγγελάκια και τη φάτνη, η μητέρα μάς άφηνε να τα τοποθετούμε εμείς. Εκείνη, εκτός από το χιόνι, τοποθετούσε στην κορυφή ένα χάρτινο αστέρι, που σχεδίαζε κι έκοβε μόνη της. Αφού το στολίζαμε, η μητέρα το τοποθετούσε δεξιά από την πόρτα, κάτω από το εικονοστάσι.

Εκεί, στέκονταν τα παιδιά που έρχονταν να ψάλλουν τα κάλαντα. Η μητέρα μας τα έβαζε μέσα στο σπίτι, για να μην κρυώνουν και τα φίλευε για το καλό.

Όλες οι αισθήσεις μας πλημμύριζαν άρωμα κανέλας, ζεστά μελομακάρονα, χιονισμένους κουραμπιέδες, ήχους από τα γέλια των παιδιών και τις μελωδίες των χριστουγεννιάτικων τραγουδιών … Έθιμα, που σιγά σιγά σβήνουν στο έρεβος της παγκοσμιοποίησης και μας θυμίζουν εποχές όχι και τόσο μακρινές, σίγουρα όμως πιο αγνές και πιο ανθρώπινες.

Η νύχτα των Χριστουγέννων δεν είναι σαν όλες τις άλλες. Κάθε χρόνο, μας γεμίζει ζεστασιά, χαρά και ελπίδα ότι όλες μας οι ευχές θα γίνουν πραγματικότητα. Ευκαιρία να δούμε τη γιορτή αυτή της Αγάπης ως δώρο για τον εαυτό μας, ως αντίδωρο ψυχής.

Ας προσφέρουμε την αγάπη μας απλόχερα σ’ όσους την έχουν ανάγκη και σ’ αυτούς που πιστεύουμε ότι την αξίζουν. Ο Χόρχε Μπουκάι (αργεντινός ψυχίατρος – ψυχοθεραπευτής) είπε «ο άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό του είναι γενναιόδωρος, αλληλέγγυος, ευγενικός και ικανοποιείται εξίσου, όταν δίνει και όταν παίρνει.

Γι’ αυτό όταν συναντάς ανθρώπους που κοιτάζουν μόνο το συμφέρον τους, μην τους μισείς. Αρκετά προβλήματα έχουν με τον εαυτό τους».

Στις εποχές που ζούμε, μεγάλες ανακατατάξεις λαμβάνουν χώρα σε ποικίλα επίπεδα: οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά, σε επίπεδα αξιών και αρχών. Οι αλλαγές δημιουργούν πάντα ανασφάλεια και ανησυχία για το μέλλον, κυρίως των παιδιών.

Παρ’ όλα όμως αυτά, τα αληθινά παραμύθια υπάρχουν και μολονότι δεν τελειώνουν όλα καλά, έχουν τη γλύκα τους, γιατί έχουν ζωή κι έχουν τη γεύση της Αγάπης και του ονείρου. Ας τα κλείσουμε στην καρδιά μας.

Όλα είναι γιορτή, όσο υπάρχει ζωή. Η ευτυχία υπάρχει γύρω μας, μόνο που εμείς την κυνηγάμε με το μυαλό, ενώ εκείνη τα πάει καλά μόνο με την καρδιά.

Με την καρδιά ας ζήσουμε τις άγιες τούτες μέρες… Στο βλέμμα των παιδιών ας ζυγίσουμε το όνειρο, στο βλέμμα του Χριστού ας ακουμπήσουμε τα πάθη και τους καημούς μας.

Παραμονές Πρωτοχρονιάς … Πόσα έχουμε να κάνουμε, ν’ αποκρυπτογραφήσουμε τον κώδικα 2022: τον κώδικα μιας νέας πορείας για να συνεχίσουμε τ’ όνειρο που λέγεται ζωή. Ας αποκρυπτογραφήσουμε τα μυστικά της δικής μας απλής καθημερινότητας, για να φτάσουμε στην ουσία, ας βάλουμε μέσα μας το πάθος της ζωής, τον πόθο για ζωή, που με όλα τα πάνω της και τα κάτω της παραμένει πολύ ωραία. Ας αφουγκραστούμε αυτά που ζήσαμε. Στον χρόνο που περνάει είναι όλα μια διάσταση που μέσα σ’ αυτή μπορεί κανείς να ταξιδεύει.

Σε λίγες μέρες θα υποδεχθούμε και το νέο έτος 2022. Ένα νέο ουσιαστικό ξεκίνημα για τον καθένα από εμάς. Μια καινούρια πορεία πάντα με το έλεος και την άπειρη φιλανθρωπία του Θεού.

Η επιλογή δεν ήταν δική μου να υπηρετήσω τους ελάχιστους αδελφούς μας της Αφρικής. Έκανα υπακοή στο θέλημα και την προτροπή Αγίων μορφών του 20ου αιώνα που ήταν οι πνευματικοί μου καθοδηγητές. Και ιδού ήδη συμπλήρωσα περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες!

Και ιδού ακόμα συνεχίζω και βαδίζω τον δρόμο εκείνο που οι ίδιοι μού χάραξαν και μου υπέδειξαν. Νέος χρόνος, σε λίγο θα είναι μια ακόμη ένδειξη της παρουσίας του Θεού. Δύο πόλοι χαρακτηρίζουν αυτή τη σταυροαναστάσιμη πορεία: πόνος και αγάπη, προσφορά ανιδιοτελής, καταφύγιο ψυχής και σώματος, μια ψυχή ανοικτή, ανεξάρτητα από χρώμα ή κουλτούρα, καταγωγή ή γλώσσα.

Αυτές τις μέρες βρισκόμουν στην Καμπάλα της Ουγκάντας. Ψάχνουν οι άνθρωποι παντού να πιαστούν κάπου, απεγνωσμένοι με την επιπρόσθετη δήθεν παρουσία της πανδημίας.

Λειτουργώ και κοινωνώ στα πιο απομακρυσμένα και ξεχασμένα χωριά. Βρίσκουν τελικά την αιώνια και ανοικτή καρδιά του Θεανθρώπου Ιησού και Δημιουργού του σύμπαντος κόσμου.

Τεράστια η αγκαλιά, τους χωρεί όμως όλους, αφού είναι δικά Του πλάσματα και δημιουργήματα. Όσο κι αν είναι απεγνωσμένοι οι άνθρωποι, ακουμπούν στην τεράστια αυτή αγκαλιά που είναι γεμάτη από αγάπη, στοργή και ταπείνωση, θυσία.

Είναι τόσο θερμή που χωράει όλους και κανείς δεν μένει έξω, δεν αισθάνεται πια μόνος και περιθωριοποιημένος. Η πόρτα αυτή της μεγάλης ψυχής του Θεανθρώπου με τη γέννησή Του και την ανατολή του νέου έτους δεν θα κλείσει ποτέ κι έτσι οι απανταχού της γης άνθρωποι θα καταλάβουν όι η μόνη ελπίδα σωτηρίας και ασφάλειας είναι Εκείνου, του μεγάλου αρχηγού και Αρχιτέκτονα.

Είναι εκεί, έτοιμος για τους «κοπιώντας και πεφορτισμένους» όπως συνηθίσαμε να λέμε και να γράφουμε, τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού, που νιώθουν και ζουν το νόημα της ζωής, χάρη σ’ αυτή την ανεπανάληπτη αγάπη και ζεστασιά του μοναδικού ιατρού των ψυχών και των σωμάτων, μέσα από τα Άγια μυστήρια, ιδιαίτερα εκείνο της Θείας Ευχαριστίας. Έτσι, το αισθανόμαστε και το ζούμε διαχρονικά.

Τα μάτια τα δικά μου τα έχω δανειστεί από τους γύρω μου, ιδιαίτερα τα μικρά και ορφανά παιδάκια που ο Θεός τα οδήγησε κοντά μου, στον δρόμο που ακολουθώ και μοιράζομαι τον πόνο και την αγωνία τους, είναι μια άλλη μετάγγιση, ανάσα ζωής, βάλσαμο ψυχής, είναι εκεί, δίπλα τους, ανάμεσά τους, κι έτσι έχουν μια διαβεβαίωση ότι έχουν κι αυτοί θέση και αξία στη ζωή τους.

Ακολουθώ την πορεία των ανθρώπων αυτών και διερωτώμαι πως είναι δυνατόν να έχουν τόση πίστη και διαβεβαίωση ότι παρ’ όλες τις αποτυχίες και τις αλλεπάλληλες βολές, τα βέλη του πονηρού δεν τους λυγίζουν και δεν αποκάμνουν.

Ακόμα στέκουν αγέρωχοι και δυνατοί δυναμικοί και στερεωμένοι, παρ’ όλο που πονούν και βλέπουν γύρω τους τους άλλους μέσα στον απεριόριστο και αεικίνητο χρόνο της αναπόλησης να επιβιώνουν και να μη συντρίβονται από την επώδυνη δυσάρεστη και πεφορτισμένη ζωή τους, από τις στερήσεις και τα παραλειπόμενα των εκπλήξεων που παρουσιάζονται κατά καιρούς στη ζωή τους.

Η έλλειψη της αγάπης και της στοργής ζωγραφίζουν ένα μωσαϊκό ανεξήγητο και αινιγματικό. Αυτή η ζεστασιά όμως της αγάπης βρίσκεται κοντά τους, όταν κανείς ανοίξει τη μεγάλη και ευρύχωρη αγκαλιά του ίδιου του Θεού που είναι ο αληθινός, αυθεντικός και σίγουρος πατέρας και προστάτης τους. Λίγοι είναι αυτοί που τους καταλαβαίνουν και τους νιώθουν, γιατί η θάλασσα της ψυχής τους είναι ατέλειωτη και μακρινή.

Για να ημερέψουν και να καταλαγιάσουν τα ταξίδια τους είναι μέσα στα συναρπαστικά κύματα του ωκεανού της ψυχής τους, ταξίδια αγάπης και βαθιάς συντροφιάς. Το εργαλείο αυτό της αγάπης είναι μοναδικό και ξεχωριστό. Γαληνεύει την ψυχή τους και μπορούν έτσι και την μοιράζονται με τους άλλους.

Το ταξίδι τους είναι μακρύ, δεν τελειώνει ποτέ …

Σ’ ένα σανσκριτικό κείμενο, διάβασα μερικούς στίχους που με εντυπωσίασαν και νομίζω είναι επίκαιρες.

Σας τους παραθέτω:

Κοίταξε αυτή τη μέρα! Γιατί είναι η ζωή,
η ίδια η ζωής της ζωής.
Στη σύντομη διάρκειά της υπάρχουν όλες οι μορφές
και οι πραγματικότητες της ύπαρξής σου,
η ευτυχία της ανάπτυξης, το μεγαλείο της πράξης,
η λαμπρότητα της ομορφιάς.
Γιατί το χθες είναι ήδη ένα όνειρο
και το αύριο μόνον ένα όραμα,
μα το σήμερα, αν το ζεις καλά,
μετατρέπει κάθε χθες σε όνειρο ευτυχίας,
και κάθε αύριο σε όραμα ελπίδας.
Κοίταξε καλά, λοιπόν, αυτή τη μέρα!
Έτσι είναι ο χαιρετισμός της αυγής.

Κλείνω με την ευχή, η φλόγα της Αγάπης να καίει, για να ζεσταίνει και να μαλακώνει τις καρδιές όλων. Υγεία, ευτυχία, ελπίδα. Καλή χρονιά.

Χριστούγεννα 2021

Ο Ναϊρόμπι Μακάριος

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ