Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναϊρόμπης κ. Μακαρίου | Romfea.gr

Από την πολύχρονη παραμονή μου στην Ευρώπη για σπουδές σε διάφορες χώρες με στόχο την εκπαίδευση και μαθητεία μου στα διάφορα πανεπιστημιακά έδρανα (Γαλλία, Αγγλία, Βέλγιο, Ιταλία κ.τ.λ.) περισσότερα από δώδεκα χρόνια θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου κι εγώ ως απόδημο, αφού έζησα ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου σε χώρες εκτός της πατρώας γης Κύπρου, και όχι μόνο.

Στο διάστημα όλων αυτών των φοιτητικών χρόνων είχα την εξαιρετική ευκαιρία, λόγω των σπουδών μου, να ερευνήσω και να φέρω στο φως της δημοσιότητας ένα ικανοποιητικό αριθμό προσώπων Ελλήνων της Διασποράς, εκκλησιαστικών και μη, όχι μόνον στις πιο πάνω χώρες αλλά και στη συνέχεια από συμμετοχή μου σε παγκόσμια χριστιανικά και επιστημονικά συνέδρια στην Αμερική (Νέα Σμύρνη), Ρωσία (Οδησσό, Κίεβο, Χάρκωβ κ.τ.λ.), Ιαπωνία, Κορέα, Κούβα, Ινδία και άλλες χώρες και άλλες χώρες του Ειρηνικού, της Άπω Ανατολής και της Ασίας και φυσικά της Αφρικής (εκτός από Κένυα, Τανζανία, Ουγκάντα και Ζιμπάμπουε, Αγκόλα, Μαλάουι, Ζάμπια, Μοζαμβίκη, Μποτσουάνα), ερευνώντας στις διάφορες βιβλιοθήκες και αρχεία αλλά και επιτόπια ακολούθησα τα βήματα όχι μόνον των Ελλήνων εξερευνητών αλλά και των πρωτοπόρων ξένων.

Έτσι, με τη δημιουργικότητα, την εργατικότητα, τον ένθετο ζήλο, τον δυναμισμό, σκληρούς αγώνες και θυσίες, μόχθους, οι Έλληνες απόδημοί μας έγραψαν τη νέα ιστορία της νεώτερης χώρας της καταγωγής τους, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι είναι οι αιώνιοι φορείς του πνεύματος του Οδυσσέα και των άλλων πρωτοπόρων.

Έτσι, μέσα σε λίγες ώρες ταξίδι έφθασα στους πρόποδες του όρους Κιλιμάντζαρο όπου ο απόδημος Έλληνας, κρητικής καταγωγής μ’ εκάλεσε να τελέσω τρισάγιο στον τάφο του πρωτότοκου γιου του, του Αλέξη, που έτσι καιρό πέρυσι τέλεσα την κηδεία του.

Σ’ αυτό το πανύψηλο βουνό ο Έλληνας, γέννημα και θρέμμα της Αφρικής παρ’ όλο τον ψυχικό του πόνο που έχασε τόσο πρόωρα τον πολυαγαπημένο του γιο είχε τη δύναμη να δημιουργήσει μια τεράστια και πολύτιμη κληρονομιά τόσο στον οικοδομικό όσο και στον γεωργικό τομέα.

Ένας Άγγλος, γύρω στη δεκαετία του 1930, όταν ακόμη η Κένυα ήταν αποικία έκτισε ένα τεράστιο πύργο πάνω στην κορυφή του πανύψηλου βουνού που πραγματικά ξεχωρίζει μαζί με το πανέμορφο στην άλλη πλευρά όρος Κιλιμάντζαρο.

Ο Έλληνας, λοιπόν, με τα άπταιστα Ελληνικά του και την Ορθόδοξη χριστιανική ανατροφή που του έδωσε η μητέρα του (ο πατέρας του κοιμήθηκε όταν ήταν ακόμα μικρής ηλικίας) πάλεψε μόνος του.

Φοίτησε σ’ ένα από τα γνωστότερα και καλύτερα Ελληνικά σχολεία της Αφρικής, εκείνο της Αρούσιας, όταν ο Ελληνισμός ανθούσε και οι Έλληνες έγραφαν λαμπρές σελίδες που με την εργατικότητά τους, την τιμιότητά τους, δημιούργησαν νέο Ελληνικό Έθνος στις χώρες της αποδημίας τους.

Σ’ αυτό το τεράστιο και απέραντο μέρος της Αφρικής, τη μέρα ακριβώς που κάναμε το τρισάγιο στον τάφο του γιου του, ταυτόχρονα τελέσαμε και αγιασμό για τα επίσημα εγκαίνια του ξενοδοχείου που ήταν ακριβώς ο πύργος του Άγγλου, ανακαινισμένος και υπερσύγχρονος.

Με την παρουσία των μελών της οικογένειάς του και του προσωπικού θαυμάσαμε όλοι μας την φιλοπονία, την εργατικότητα και την πολύτιμη προσφορά του προς τους γύρω του, αφού εκεί ακριβώς εκτείνονται τεράστιες εκτάσεις σχοινιού που καλλιεργούνται και που συνορεύουν με τη γειτονική Τανζανία.

Εκεί θαυμάσαμε τον εσωτερικό του πλούτο, τη δημιουργικότητά του που οπωσδήποτε τιμά την ελληνική καταγωγή του και τους προγόνους του. Απ’ εκεί ατενίσαμε και θαυμάσαμε από το όρος εκείνο το κληροδότημα της σκληρής εργασίας και του μόχθου του Έλληνα απόδημού μας …

Οι αναμνήσεις των χρόνων εκείνων με τις εξερευνητικές αποστολές στις διάφορες χώρες του πλανήτη μας μού έδωσαν ακριβώς ευκαιρίες, ώστε να αισθανθώ ότι όντως ο Απόδημος Έλληνας θαυματούργησε με διάφορους τρόπους και σε διαφορετικές εποχές.

Εξάλλου, έχουμε τα κείμενα, τα έργα και τις πράξεις των αρχαίων ημών προγόνων, που με τις τότε δύσκολες συνθήκες δεν μπόρεσαν μόνο να ταξιδέψουν σε ξένες χώρες αλλά και να γίνουν πρωτοπόροι και άριστοι εξερευνητές, φέρνοντας στο φως της δημοσιότητας άγνωστες σελίδες και ιστορία των χωρών που αποδημούσαν και έτσι πλούτισαν τον πολιτισμό και την τοπική και πλούσια παράδοση με συναίσθηση βαθιάς ευθύνης∙ έγραψαν θρυλικές σελίδες.

Η ακάματη ελληνική τους ψυχή λουσμένη με τις πανανθρώπινες αξίες που έχουν άμεση σχέση με την πανάρχαια και λαμπρή ιστορία των προγόνων τους με το πέρασμά τους σφράγισαν και στερέωσαν, με τιμιότητα και ιδρώτα, έργα αιώνια και ανεπανάληπτα που θα τιμούν εσαεί τη δημιουργικότητα μιας αιώνιας και βαριάς κληρονομιάς.