Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

nairobis 2

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναϊρόμπης κ. Μακαρίου


Από τη δεκαετία του 1970 ασχολούμαι με την ιστορία των Ελλήνων ανά την οικουμένη, με αποτέλεσμα οι έρευνές μου και η δημοσίευση των κατορθωμάτων τους στο τέλος να καλύψει όλες τις ηπείρους της γης (Ασία, Ευρώπη, Ωκεανία, Βόρεια και Νότια Αμερική και Αφρική).

Σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις είχα τη μεγάλη χαρά να επισκεφθώ προσωπικά τους χώρους όπου έζησαν όλοι αυτοί οι εξαίρετοι σκαπανείς, ερευνητές, αγωνιστές και πρωτοπόροι που πραγματικά έγραψαν την προσωπική τους «Οδύσσεια» ο καθένας με τον δικό του τρόπο, ανάλογα με τις τοπικές συνθήκες που έζησαν και οπωσδήποτε διέπρεψαν.

Ένα μέρος των ερευνών μου και περιγραφών των Ελλήνων, αυτών των ηρώων της Διασποράς, άρχισα ήδη να δημοσιεύω στη «Ρομφαία» και ελπίζω σύντομα να το συνεχίσω και να το ολοκληρώσω. Βλέπει κανείς τα μεγαλουργήματα και τις κατακτήσεις των Ελλήνων εκείνων που μακριά από τον τόπο της καταγωγής τους τίμησαν το όνομα της Ελλάδας και του Ελληνισμού γενικότερα.

Έτσι, άρχισε η ιστορία του σημερινού Έλληνα που ξεκίνησε πριν από πενήντα χρόνια από τα Ιωάννινα για να αφήσει την τελευταία του αναπνοή εδώ στα αγιασμένα χώματα της Αφρικανικής ηπείρου.

Βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’70. Τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αφρική η πολιτική κατάσταση δεν ήταν σταθερή και κυριαρχούσε περισσότερα η δικτατορία και η καταπάτηση των δημοκρατικών αξιών.

Έτσι, δύο χώρες, η Ελλάδα και η Ουγκάντα που οι κυβερνήσεις τους είχαν αποφασίσει να καταργηθεί η δημοκρατία και να εισαχθεί η δικτατορία, κατέληξαν και συνήψαν στρατιωτική συμφωνία και συμμαχία με σκοπό να έλθουν Έλληνες στρατιωτικοί στην Ουγκάντα για να εκπαιδεύσουν Ουγκαντούς και το αντίθετο δηλ. Ουγγαντοί να έλουν στην Ελλλάδα για να φοιτήσουν και να μάθουν για την πολεμική τέχνη.

Αρχηγός τότε στην Ουγκάντα ήταν ο περίφημος Ίντι Αμίν, που άφησε εποχή για τα απάνθρωπη και κτηνώδη «κατορθώματά» του. Θυμούμαι, έντονα, όταν στις κρίσιμες εκείνες στιγμές επισκέφθηκα για πρώτη φορά την Ουγκάντα και είδα ολόκληρα βουνά με σκελετούς ανθρώπων!

Έτσι, ο Γιάννης από τα Ιωάννινα, ήταν ένας από τους στρατιώτες που έφθασε τότε στην Ουγκάντα για την αποστολή αυτή των στρατιωτικών. Τελικά, επιστρέφοντας πίσω στην Ελλάδα στάθμευσε στην Κένυα, όπου γνώρισε έναν άλλο Έλληνα που ασχολούνταν με τα σχοινοκτήματα (κτήματα με φυτά για την κατασκευή σχοινιών), ο οποίος του πρόσφερε εργασία κι έτσι έμεινε εδώ.

Πνεύμα ανήσυχο, νέος ακόμα και ενεργητικός, δημιουργεί από το τίποτε τη νέα πορεία της ζωής του. Εδώ γνώρισε τη σύζυγό του και αποφάσισαν να σμίξουν τη ζωή τους. Εκείνος, φανατικός Έλληνας και Ορθόδοξος θέλησε να βαπτίσει τους δύο του γιους και την κόρη του στην Ορθόδοξη Εκκλησία ενώ η γυναίκα του παρέμεινε Μουσουλμάνα!!! 

Τα παιδιά φυσικά του Γιάννη βαπτίστηκαν Ορθόδοξα, όπως είπαμε πιο πάνω, και πήραν τα εξής ονόματα: Θεοφάνης, Δημοσθένης και Αναστασία. Μάλιστα, πριν μερικά χρόνια τέλεσα τον γάμο της Αναστασίας στον Καθεδρικό Ναό των Αγίων Αναργύρων εδώ στη Ναϊρόμπη. 

Τα τελευταία πέντε χρόνια ο Γιάννης δεν ήταν καλά, σχεδόν παράλυτος. Έτσι τουλάχιστον τον είδαμε κι έτσι άφησε την τελευταία του αναπνοή στις 9 Ιανουαρίου 2019. Πληροφορήθηκα για το θλιβερό αυτό γεγονός και έτσι ταξίδεψα στο Κισούμου που βρίσκεται ακριβώς δίπλα από τη λίμνη Βικτώρια της Δυτικής Κένυας.

Φθάνοντας στην αίθουσα όπου τοποθέτησαν το φέρετρο του Γιάννη (δεν υπάρχει ακόμα μόνιμος Ορθόδοξος ναός σ’ αυτή την πόλη), αντίκρισα το εξής ασυνήθιστο φαινόμενο: Η αίθουσα ήταν κατάμεστη από Μουσουλμάνους, Ινδουιστές, Βουδιστές, Κινέζους κ.τ.λ. Φυσικά, όπως μου εξήγησε η Μουσουλμάνα σύζυγος του Γιάννη, όλες οι αδελφές της, Μουσουλμάνες κι αυτές, παντρεύτηκαν άνδρες από τις πιο πάνω προαναφερθείσες μη χριστιανικές θρησκείες! Οπότε όλοι οι παρευρισκόμενοι στην κηδεία ήταν μη χριστιανοί! 

Βέβαια το καθήκον μου ήταν να τελέσω για τον Έλληνα απόδημο την Ορθόδοξη κηδεία. Αυτό το έκανα, οπωσδήποτε. Φυσικά όλοι περίμεναν να δουν τι θα πω στο κήρυγμά μου. Σε παλαιότερα σημειώματά μου ανέφερα ότι στις κηδείες είναι η ώρα που γίνεται ο Ευαγγελισμός, αφού οι περισσότεροι που έρχονται είναι είτε αλλόθρησκοι είτε χριστιανοί από άλλες ομολογίες.

Τέτοιο ακροατήριο, που αληθινά είχα την περιέργεια να ακούσουν τι μήνυμα μάς φέρνει αυτός ο Χριστιανός Επίσκοπος μιας και ήταν κάτι το σπάνιο, το ασυνήθιστο και αδιανόητο! Να γίνεται κηδεία Έλληνα Ορθόδοξου με ακροατήριο που ανήκει σε διαφορετικές μη χριστιανικές θρησκείες.

Δεν χρειάστηκε φυσικά να σκεφθώ αφού σχεδόν κάθε εβδομάδα πρέπει οπωσδήποτε να τελέσω κηδεία κάποιου. Σχεδόν μπήκε στο πρόγραμμά μου, αφού οι άνθρωποι περιμένουν και αγωνιούν να ακούσουν κάποιο ελπιδοφόρο μήνυμα.

Επειδή είχα μπροστά μου αυτό το πολιτισμικό στοιχείο έπρεπε να τονίσω ότι ο Θεός μάς δημιούργησε «κατ’ εικόνα ομοίωσιν» και ότι όλοι μας είμαστε εικόνες του Θεού, ανεξάρτητα τι πιστεύουμε, πού ανήκουμε, ποιοι είμαστε κ.τ.λ. Μίλησα για τον θαυμάσιο τρόπο δημιουργίας του κόσμου και στη συνέχεια για τη δημιουργία του ανθρώπου.

Περιέγραψα με απλά λόγια για να καταλάβουν και τόνισα περισσότερο τη δυνατότητα που έχουμε εμείς οι άνθρωποι να μοιάσουμε του Θεού, να γίνουμε άγιοι, με άλλα λόγια, αν θέλουμε να κληρονομήσουμε τη Βασιλεία των Ουρανών.

Η ωραία αυτή ακολουθία που τελέσαμε δίνει ακριβώς την εικόνα της ματαιότητας του κόσμου αλλά όμως στο τέλος υπάρχει η λύτρωση. «Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος».

Με αυτές τις σκέψεις και την προετοιμασία μας για την άλλη ζωή, πρέπει να προσέξουμε αν θέλουμε να γίνουμε μέτοχοι της αιωνίου Βασιλείας. Εδώ είμαστε περαστικοί – επισκέπτες στη γη.

Ο Θεός μετά την αναχώρησή μας από τα γήινα μας έχει ετοιμάσει τη μόνιμη και αιώνια, την πραγματική – αληθινή μας κατοικία. Εξαρτάται από εμάς. Γι’ αυτό χρειάζεται να είμαστε έτοιμοι πάντοτε.

Δεν ξέρουμε την ώρα που θα μας καλέσει ο Κύριός μας και Θεός μας. Όλοι μας πρέπει να συνειδητοποιήσουμε αυτή την πραγματικότητα για να προετοιμάσουμε τους εαυτούς μας κατάλληλα.

Η προσδοκία και η διαβεβαίωση της Αναστάσεως του Κυρίου και η δική μας είναι μια πραγματικότητα που πρέπει να μας χαροποιεί και να μας ενισχύει. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει θάνατος αλλά Ζωή και Ανάσταση.

Κοιμόμαστε για την ώρα, αναμένοντας τη Δευτέρα Παρουσία. Η κατάσταση αυτή δεν μας φοβίζει αλλά μας ενισχύει πνευματικά ώστε να προετοιμάσουμε τους εαυτούς μας για το ταξίδι αυτό που θα μας φέρει στον τελικό και μόνιμο προορισμό μας.

Η χαρά της προσδοκίας της Αναστάσεως γεμίζει τις ψυχές και την καρδιά μας μ’ ένα αίσθημα εσωτερικής και ανεκδιήγητης δυναμικής παρουσίας του Θεού. Πόση χαρά αισθανόμαστε όταν γνωρίζουμε ότι ο Θεός μας αγαπά και συνεχώς μας θέλει να γίνουμε πιστοί Του φίλοι σαν τους μαθητές Του! 

Εμείς αγωνιζόμαστε ακριβώς για να του μοιάσουμε, αν είναι δυνατό να γίνουμε σαν κι Αυτόν, Άγιοι. Αν αρνηθούμε αυτή την πρόσκληση, τότε είμαστε υπεύθυνοι για την αυτοκαταστροφή μας αφού θα χάσουμε τη δυνατότητα να μεταμορφωθούμε και μαζί μας ο γύρω κόσμος. Θα χάσουμε άραγε αυτή την ευκαιρία που μας προσφέρει η άκρα συγκατάβαση του Θεού; Ας είμαστε έτοιμοι.

Ας αξιοποιήσουμε αυτό που μας προσφέρει ο Κύριός μας. Μας ανοίγει διάπλατα την ανοδική μας πορεία προς ένα καλύτερο κόσμο όπου παντού υπάρχει ειρήνη και γαλήνη στην ψυχή μας.

Αποτελεί σταθμό στη ζωή μας η μετάβασή μας αυτή από τα γήινα στα επουράνια, όπου εμείς οι άνθρωποι και οι άγγελοι συναντώμεθα και βλέπουμε και συναντούμε τον θρίαμβο της Εκκλησίας μας. Μπορούμε να γευθούμε τους γλυκούς καρπούς τη αθανασίας ενάντια στην απαίσια μορφή του θανάτου. 

Όπως σημειώσαμε στην αρχή, το εκκλησίασμα της κηδείας αποτελούνταν από μη Χριστιανούς Ορθόδοξους ούτε καν άλλων χριστιανικών ομολογιών αλλά από καθαρά Μουσουλμάνους, Ινδουιστές, Βουδιστές, Κινέζους και δεν γνωρίζω τι άλλο. Όλοι παρακολούθησαν με προσοχή την κηδεία και στο τέλος το κήρυγμά μου.

Θέλησα να τονίσω τη σπουδαιότητα του χριστιανικού μηνύματος που προσφέρεται διάπλατα στην κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Μια αγάπη χωρίς όρια που αγκαλιάζει κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από χρώμα, γλώσσα, φυλή, κουλτούρα κ.τ.λ.

Με αυτό τον τρόπο η αποδοχή όλων ως εικόνες του Θεού θα φέρει μόνο την ομόνοια, την ειρήνη, την καταλλαγή και την ισότητα. Τα είπα με απλή γλώσσα, έτσι όπως αισθανόμουν.

Τέλειωσε η κηδεία και τι έγινε μετά; Ένας – ένας, άνδρες και γυναίκες –μιλούμε επαναλαμβάνω για μη χριστιανούς –πέρασαν, έσκυβαν το κεφάλι τους και έκαναν μια ευγενική υπόκλιση μπροστά μου και ζητούσαν να τους ευλογήσω στο κεφάλι και να πάρουν ευχή!

Το έκανα φυσικά όσο κι αν ήταν πρωτοφανές και πρωτάκουστο! Όταν πήγαμε για το μεσημεριανό φαγητό στο σπίτι του νεκρού, πρόσεξα ότι όλοι ήθελαν να πάρουν ευχή και ευλογία.

Μ’ ένα μεγάλο σημείο του σταυρού τούς ευλόγησα, γιατί αισθανόμουν ότι το ένιωθαν και το είχαν ανάγκη. Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Τριαδικού Θεού.

nairobis 1

nairobis 1

nairobis 1

nairobis 1

nairobis 1

Εμφανίσεις: 274701
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: