Του Αρχιμ. Μακαρίου Τσιμέρη

Ποιμήν πιστός, εἰκόνα τοῦ Καλού Ποιμένος, ποὺ ἔκαμε τὴ ζωή του θυσία γιὰ τὸν ἀδελφό.

Αγάπη ἦταν τὸ κήρυγμά του· ἀγάπη ποὺ δὲν ἐζήτησε ἀνταπόδοση, ἀλλὰ ἐσκόρπιζε ἔλεος καὶ παρηγορία.

Νικηφόρα ὑπέμεινε τὶς δοκιμασίες, τὴ συκοφαντία καὶ τὸν πόνο, φυλάττοντας ἀλώβητη τὴν ἱερατικὴ του συνείδηση.

Ταπεινὸς λειτουργὸς τῶν Μυστηρίων, ἔγινε πατέρας ἀναρίθμητων ψυχῶν, ποὺ βρῆκαν στὴν ἀγκαλιὰ του καταφυγή.

Εὐεργέτης τῶν πτωχῶν, ἐλπίδα τῶν νέων, στήριγμα τῶν δοκιμαζομένων, ἀθόρυβος ἐργάτης τῆς ἀγάπης.

Λάμπων μὲ τὸ φῶς τῆς πίστεως, ἐδίδαξε περισσότερο μὲ τὴ ζωή του παρὰ μὲ τὰ λόγια του.

Εἰρήνη ἄφησε πίσω του· εὐγνωμοσύνη καὶ δάκρυα εὐλογημένα στὶς καρδιὲς ὅσων τὸν γνώρισαν.

Ηγιασμένη ἡ μνήμη του, γιατί ὁ Χριστὸς ἔγινε τὸ μέτρο κάθε σκέψεως, κάθε πράξεως καὶ κάθε θυσίας του.

Μαρτυρεῖ ἡ ζωή του ὅτι ἡ ἀληθινὴ μεγαλωσύνη κρύβεται στὴ διακονία καὶ στὴν ταπείνωση.

Ως κόκκος σίτου ποὺ ἔπεσε στὴ γῆ καὶ ἀπέθανε, ἔφερε πολὺ καρπὸ καὶ συνεχίζει νὰ καρποφορεῖ στὶς ψυχὲς τῶν πνευματικῶν του τέκνων.

Νῦν δὲ ἀναπαύεται στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὅπου «οἱ δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι», πρεσβεύων ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Αἰωνία ἡ μνήμη σου, πάτερ Παντελεῆμον.

Ὅσοι σὲ γνωρίσαμε, δὲν σὲ λησμονοῦμε· γιατί ἡ ἀγάπη σου ἔγινε προσευχή, τὸ παράδειγμά σου παρακαταθήκη καὶ ἡ μνήμη σου εὐλογία.