Ἐπισκόπου Πράχοβας Τιμοθέου
Βοηθοῦ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Βουκουρεστίου

Παραμονὴ τῆς ἐνάρξεως τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας, πραγματοποιήθηκε μία ἐκδήλωση εὐγνωμοσύνης καὶ βαθείας μνήμης: ἡ παρουσίαση τοῦ τιμητικοῦ τόμου ἀφιερωμένου στὸν ἀρχιμανδρίτη Παντελεήμονα Κορφιωτάκη, ἐκεῖνον ποὺ, μαζὶ μὲ τὸν Μητροπολίτη Βεροίας Παντελεήμονα, ἀνέστησε ἐκ νέου τὴν Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας Δοβρᾶ, ἡ ὁποία στέκει ὡς φρουρὰ προσευχῆς πάνω ἀπὸ τὴ γῆ ποὺ ἁγιάστηκε ἀπὸ τὰ βήματα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.

Ἐκεῖ ὅπου, πρὸ δύο χιλιετιῶν, ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν κήρυξε τὸ εὐαγγελικὸ μήνυμα, ὑψώνεται σήμερα μία μαρτυρία τῆς συνέχειας τῆς χάριτος· ἕνα ἔργο ποὺ συνυφαίνει τὴν ἱστορία μὲ τὸ παρόν καὶ τὴ θυσία μὲ τὴν ἐλπίδα.

Δὲν χρειάζονται πολλὰ λόγια γιὰ νὰ περιγράψει κανείς ἕναν τέτοιον ἄνθρωπο. Ἀρκεῖ ἡ μνήμη καὶ ἡ γαλήνη ποὺ ἀφήνει πίσω της μία ζωή προσφορᾶς.

Μετὰ τὴν τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας, στὶς 21 Φεβρουαρίου 2026, στὴ μονὴ ὅπου γιὰ τρεῖς δεκαετίες καρποφόρησε ἡ ἄσκησή του, παρουσιάστηκε ἐνώπιον τῶν πιστῶν τὸ βιβλίο, ὡς εἰκόνα μιᾶς ζωῆς.

Ὁ ἡγούμενος Παντελεήμων ἀναδεικνύεται ὡς φωτεινὸ πρόσωπο, στὸ ὁποῖο ἡ ὑπομονή, ἡ προσευχή καὶ ἡ ἰδιαίτερη ἐσωτερικὴ τάξη διαμόρφωσαν ὄχι μόνο τὰ κτίρια, ἀλλὰ κυρίως τὶς ψυχές.

Ὁ Μητροπολίτης Παντελεήμων, ποὺ ὑπήρξε πνευματικὸς του καθοδηγητὴς ἀπὸ τὰ χρόνια τῶν σπουδῶν του στὴ Θεσσαλονίκη, ἄνοιξε μπροστὰ στοὺς παρισταμένους ζωντανὲς σελίδες τῆς βιογραφίας του.

Θυμήθηκε τὰ πρῶτα του βήματα, τότε ποὺ ὁ νεαρὸς Παντελεήμων, φοιτητὴς Νομικῆς, ὑπηρετοῦσε ἤδη τὴν Ἐκκλησία μὲ ἔργα ἐλεημοσύνης, διακονώντας ὀρφανά, πτωχοὺς καὶ ἡλικιωμένους.

Στὴν καρδιά του ἡ μοναχικὴ κλήση δὲν ἦταν μία βιαστικὴ ἀπόφαση, ἀλλὰ μία βαθεῖα καὶ ἐπαναλαμβανόμενη κλήση, ὡς μυστικὴ φωνὴ ποὺ πρόφερε τὸ ὄνομα τῆς Μονῆς Δοβρᾶ, ἀντηχώντας ἐπίμονα στὸ βάθος τῆς ὑπάρξεώς του.

Ἰδιαίτερη διάσταση προσέλαβε ἡ ἀναφορά στὴν εὐγενικὴ καταγωγή του. Οἱ ρίζες τῆς οἰκογένειας, ἀπὸ τὴν Κέρκυρα καὶ ἔπειτα στὴν περιοχή τῆς Καλαμάτας, συνδέονται μὲ τὴ μεγάλη βυζαντινὴ παράδοση, φθάνοντας μέχρι τοὺς αὐτοκράτορες Παλαιολόγους.

Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, ἡ μνεία τῆς Ἁγίας Ὑπομονῆς – τῆς ὁποίας ἡ τιμία κάρα ἔφθασε κατὰ θεία πρόνοια στὴ Δοβρᾶ – ἐρμηνεύτηκε ὡς μυστικὴ σφραγίδα αὐτῆς τῆς σχέσεως, ὡς συνάντηση πέρα ἀπὸ τοὺς αἰῶνες μεταξὺ τοῦ αἵματος τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ πνεύματος τῆς ἁγιότητας.

Ὁ Μητροπολίτης ὑπογράμμισε, μὲ φανερὴ συγκίνηση, τὴν ὁλοκληρωτικὴ θυσία τοῦ ἡγουμένου γιὰ τὴ μοναχικὴ ζωή καὶ γιὰ τὴν ἀδελφότητα ποὺ ἔκτισε μὲ κόπο, σὲ καιροὺς συχνὰ δύσκολους.

Ἀνάμεσα στὶς φροντίδες τοῦ ἀσκητικοῦ ἀγῶνα καὶ στὶς «μέριμνες τῆς Μάρθας», ποὺ δὲν λείπουν ἀπὸ μία μονὴ ποὺ ἀναπτύσσεται, κατόρθωσε νὰ διατηρήσει τὴν ἰσορροπία μεταξὺ τοῦ ὁρατοῦ καὶ τοῦ ἀοράτου ἔργου.

Ἔτσι, τὸ πρόσωπό του τοποθετεῖται πλέον σὲ πατερικὸ φῶς, δίπλα σὲ ἐκεῖνους ποὺ μετέτρεψαν τὴν ὑπακοὴ σὲ ἁγιότητα.

Οἱ μαρτυρίες ὅσων τὸν γνώρισαν – πνευματικῶν τέκνων, ἱεραρχῶν, ἀνθρώπων τῆς κοινωνίας – σκιαγραφούν τὴν ἴδια εἰκόνα: ἕναν ἄνθρωπο ἔργων ἁγιαστικῶν, ἕναν πατέρα ποὺ ἤξερε νὰ καθοδηγεῖ ἀθόρυβα, νὰ διαμορφώνει χωρὶς σκληρότητα καὶ νὰ ἀγαπᾶ χωρὶς ὅρια.

Ὁ τόμος συγκεντρώνει, ὡς ζωντανὸ λεύκωμα, φωτογραφικὰ τεκμήρια ἀπὸ τὰ στάδια τῆς ζωῆς του: τὰ πρώτα χρόνια, τὶς σπουδὲς στὸ Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, τὴ μοναχικὴ κουρὰ στὴ Σκήτη Ἁγίας Ἄννης τῆς Μικρᾶς στὸ Ἅγιον Ὄρος, τὶς χειροτονίες, τὴν ἐνθρόνισή του ὡς ἡγουμένου καὶ τὴ συγκρότηση τῆς πρώτης ἀδελφότητας.

Προστίθενται ἰδιαίτερες στιγμὲς γιὰ τὴ μονή, ὅπως οἱ ἐπισκέψεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, τῶν Ἀρχιεπισκόπων Ἀθηνῶν Χριστοδούλου καὶ Ἱερωνύμου, καθὼς καὶ ἡ παρουσία τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ρουμανίας Δανιήλ καὶ πολλῶν ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ὅλα αὐτὰ συνθέτουν μία ἐνότητα, ὅπου τὸ προσωπικὸ ἔργο συνδέεται μὲ τὴ ζωή τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας.

Στο τέλος, παραμένουν οἱ εἰκόνες τῆς ἀναχωρήσεως καὶ τὰ λόγια βαρύνουσας σημασίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ποὺ δὲν ἀποτελοῦν ἁπλῶς ἐπαίνους, ἀλλὰ ἀναγνώριση μιᾶς ζωῆς πληρωμένης στὴ διακονία τοῦ Θεοῦ.

Ἔτσι, τὸ βιβλίο γίνεται ὄχι μόνο μνημόσυνο, ἀλλὰ καὶ σιωπηλὴ πρόσκληση: νὰ κατανοήσουμε ὅτι ἡ ἁγιότητα δὲν εἶναι μακρινὴ ἀνάμνηση, ἀλλὰ πραγματικότητα ποὺ συνεχίζει νὰ γεννιέται διακριτικὰ καὶ φωτεινὰ στὴν καρδιὰ τοῦ κόσμου.

Οἱ σελίδες τοῦ ἔργου αὐτοῦ ἀνοίγονται ὡς πλατεῖα πύλη πρὸς ἕναν κόσμο ζωντανῆς μνήμης, σφραγισμένες μὲ τὴ μαρτυρία τοῦ Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας Παντελεήμονος.

Ἀπὸ τὴν ἀρχή, ὁ ἀναγνώστης τοποθετεῖται σὲ ὁρίζοντα ἀμέσου μαρτυρίας καὶ αὐθεντικῆς βιώσεως, ὅπου ὁ λόγος δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀφήγηση, ἀλλὰ μετάδοση ζωῆς.

Μία πλούσια βιογραφία, ἐπιμελῶς συντεταγμένη καὶ γεμάτη διακριτικὲς ἀποχρώσεις, φέρει τὴν ὑπογραφή τοῦ ἀρχιμανδρίτου Ἀρσενίου, ὁ ὁποῖος τὸν γνώρισε ἀπὸ κοντά καὶ συνέλεξε, μὲ φροντίδα καὶ πιστότητα, κάθε νήμα τῆς πορείας του – ἀπὸ τὰ παιδικὰ του χρόνια, φωτισμένα ἀπὸ τὶς πρώτες ἀρχές, μέχρι τὶς τελευταῖες στιγμὲς ποὺ ἔζησε μέσα στὴν εὐλογημένη γαλήνη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Δοβρᾶ.

Σὲ αὐτὴν τὴ βιογραφικὴ ὕφανση συμπλέκονται λόγοι καὶ ὁμιλίες τοῦ ἡγουμένου Παντελεήμονος, ἐκφωνημένες σὲ διάφορες περιστάσεις, καθὼς καὶ πλήθος ὁμιλιῶν τοῦ Μητροπολίτου Βεροίας, ἀφιερωμένων εἴτε κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς του εἴτε κατὰ τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία καὶ τὰ μνημόσυνα ποὺ τελέσθηκαν γιὰ τὸν μακαριστὸ ἡγούμενο.

Ἀνάμεσα στὰ φύλλα τοῦ βιβλίου περιλαμβάνονται καὶ ἄλλες σελίδες πλούσιες σὲ διδασκαλία καὶ ὀρθόδοξη ἀπολογητική, μεταφέροντας τὸν ἀπόηχο ἱεραρχικῶν φωνῶν μεγάλου κύρους. Ἐνσωματώνονται τὰ μηνύματα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος, καθὼς καὶ πολυάριθμων ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ ὀρθοδόξου κόσμου.

Ἀξίζει νὰ μνημονευθεῖ ἡ ἐπιστολὴ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅπως καὶ οἱ μαρτυρίες μητροπολιτῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου – Θεοκλήτου, Νικάνδρου, Προδρόμου, Εἰρηναίου, Διονυσίου – καθὼς καὶ τοῦ Μητροπολίτου Βασιλείου Αὐστραλίας καὶ Νέας Ζηλανδίας, ὑπαγομένου στὸ Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας.

Προστίθενται ἱεράρχες τῆς ἴδιας δικαιοδοσίας, ὅπως ὁ Σιλουανὸς καὶ ὁ Μωυσῆς, ἀλλὰ καὶ ὁ Μητροπολίτης Τιμόθεος Βόστρων, ἔξαρχος τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ἀπὸ τὴ Βουλγαρία, ὁ Μητροπολίτης Γεράσιμος ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Γεωργίας, καθὼς καὶ ἄλλοι ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος – Ἰγνάτιος, Ἐφραίμ, Δωρόθεος, Νεκτάριος, Βαρνάβας, Χρυσόστομος, Καλλίνικος, Παντελεήμων, Νικηφόρος καὶ πολλοὶ ἄλλοι.

Αὐτὴ ἡ χορεία μαρτυριῶν συμπληρώνεται ἀπὸ τὶς φωνὲς ἡγουμένων καὶ μοναχῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ ἄλλων πολλῶν μοναστηριῶν.

Τὸ βιβλίο περιλαμβάνει ἐπίσης καὶ τὶς μαρτυρίες τῶν πατέρων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Δοβρᾶ, τοῦ εὐλογημένου ἐκείνου τόπου ὅπου διακονοῦν πολλοὶ κληρικοὶ τῆς Μητροπόλεως Βεροίας – ἀρχιμανδρῖτες καὶ διάκονοι ποὺ συμμετέχουν ἐνεργὰ στὴν ἀποστολὴ τῆς ἀποστολικῆς αὐτῆς ἐπαρχίας.

Πέρα ἀπὸ τὰ τεχνικὰ στοιχεία ποὺ ἀπαιτεῖ ἡ σύνταξη ἑνὸς τέτοιου τόμου, ἀπὸ τὶς σελίδες του ἀναβλύζει μία ἅγια ἀγάπη, βαθιὰ τιμὴ καὶ ἀκτῖνες ἐιλικρινοῦς στοργῆς πρὸς τὸ πρόσωπο ποὺ μνημονεύεται.

Δὲν πρόκειται γιὰ ἕναν τυπικὸ σεβασμὸ ἢ γιὰ μία ἐπίσημη ἀναφορά, ἀλλὰ γιὰ θερμὴ βίωση ποὺ μαρτυρεῖ ἀναμφίβολα ὅτι ὁ μακαριστὸς ἡγούμενος Παντελεήμων Κορφιωτάκης ὑπῆρξε ἀληθινὰ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.

Ὁ τόμος αὐτός, μαζί μὲ τὴ Θεία Λειτουργία καὶ τὸ μνημόσυνο ποὺ τελέστηκε μὲ τὴ συμπλήρωση ἑνὸς ἔτους ἀπὸ τὴν κοίμησή του, καθὼς καὶ τὸ συμπόσιο ποὺ διοργανώθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας Δοβρᾶ μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς παρουσίασής του, ἀποτελοῦν καθαρὰ σημεῖα εὐγνωμοσύνης.

Γίνονται ὄχι μόνο πράξη μνήμης, ἀλλὰ καὶ φωτεινὸ σημεῖο ἀναφορᾶς γιὰ τὴν ἀδελφότητα μέσα στὴν ὁποία ὁ πατὴρ Παντελεήμων θυσιάστηκε ἐπὶ τρεῖς δεκαετίες, καθὼς καὶ γιὰ τὸν πανεπιστημιακὸ χώρο καὶ γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία ὑπηρέτησε μὲ ζῆλο ἀκόμη καὶ πρὶν ἀσπασθεῖ τὴ μοναχικὴ ζωή.

Ἔτσι διαγράφεται ἕνα ἰδιαίτερο πρότυπο, ζωντανὸ καὶ ἐνεργό, ποὺ ἀπευθύνεται κυρίως στοὺς μοναχοὺς: νὰ εἶναι ἀκούραστοι στὴν ἀνακαίνιση τῶν ὑλικῶν κτισμάτων, ἀλλὰ ταυτόχρονα γεμάτοι ἀγάπη, προσφορά καὶ φιλοξενία πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ πρὸς ὅσους διαβαίνουν τὸ κατώφλι τους.

Ἡ Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας Δοβρᾶ παραμένει, μὲ τὸν τρόπο αὐτό, χώρος ἀδελφικῆς ὑποδοχῆς, κοινωνίας καὶ φωτός.

Καὶ οἱ προσεκτικὰ ἐπιλεγμένες, γεμάτες ἐκφραστικότητα εἰκόνες τοῦ πατρὸς Παντελεήμονος Κορφιωτάκη προσθέτουν μία διακριτικὴ λάμψη στὴν αὔρα τῶν λέξεων, θέτοντας μπροστὰ μας ὄχι μόνο τὴ μνήμη ἑνὸς προσώπου, ἀλλὰ καὶ τὴ σιωπηλὴ ἀλλὰ ἐπίμονη πρόσκληση νὰ ἀτενίσουμε ἕνα τέτοιο σπάνιο παράδειγμα καὶ νὰ τὸ ἀκολουθήσουμε μὲ πίστη καὶ ἁγία ἐλπίδα.