Ιωάννης Φουρτούνας στην Romfea.gr

Σε αυτό το άρθρο θα δούμε σαν συμπλήρωμα του προηγουμένου τη σχέση των Αγίων Αναργύρων Κύρου και Ιωάννου με τους ειδωλολάτρες και ποια μέθοδο επακριβώς χρησιμοποιούσαν για να προκαλέσουν την σωτηρία τους.

Είναι και όλως επίκαιρο αυτό το θέμα μιας και στην Ελλάδα έχει αναπτυχθεί και αναβιώσει η αρχαία ελληνική θρησκεία σε ορισμένους κύκλους που πιστεύουν στους δώδεκα θεούς του Ολύμπου και αποκαλούνται δωδεκαθεϊστές.

Εξάλλου, είναι ωφέλιμο για όλους μας να δούμε πώς οι άγιοι δεν ξέρουν μόνον να θεραπεύουν τους καλούς, αλλά και να παιδεύουν τους κακούς σαν τον Χριστό που ετοίμασε την βασιλεία του για όλους αλλά δεν την έδωσε σε όλους…

Σαν τους γιατρούς που με τις βίαιες επεμβάσεις τους δεν σκοπεύουν την απώλεια των ασθενών τους, αλλά τη θεραπεία και την σωτηρία της ζωής τους έτσι και οι άγιοι σε αυτούς που μετανοούν δίνουν τη γιατρειά της ψυχής τους..

Εκείνοι όμως που δεν μετανόησαν και δεν μεταμελήθηκαν, δεν βρήκαν ωφέλεια από την δοκιμασία των αγίων κι έτσι δεν απόλαυσαν την γιατρειά μήτε του σώματος, αλλά ούτε και της ψυχής, που είναι και το σπουδαιότερο…

Μεταξύ των ιαθέντων έρχεται τώρα ο Νεμεσίων να μας αναγγείλει την θεραπεία του Φωτεινού και να κηρύξει την δύναμη των αγίων, αλλά και να δηλώσει τη δική του ανίατη ασθένεια και την εξίσου ανίατη βλακώδη δεισιδαιμονία του.

Ο αστρομανής Νεμεσίων ήταν από πλούσια οικογένεια της Αλεξάνδρειας και πίστευε ότι αιτία όλων των συμβάντων δεν είναι ο Θεός, αλλά τα άστρα και ό, τι μας συμβαίνει στη ζωή εξαρτάται από τις κινήσεις των άστρων και μόνον.

Αν και ήταν χριστιανός πίστευε στην αστρολογία και την ειμαρμένη και άρχισε να γεύεται την αιώνια κόλαση από τούτη τη ζωή καθώς τυφλώθηκε εντελώς κι έχασε τα μάτια, με τα οποία περιεργαζόταν τις θέσεις των άστρων στον ουρανό.

Άρχισαν τότε να μπαινοβγαίνουν οι μεγαλογιατροί της πόλης αλλά είναι παράξενο που τους καλούσε, επειδή, αφού γι αυτόν ήταν «γραφτό» να αρρωστήσει δεν θα θεραπευόταν ακόμη κι αν καλούσε σπίτι του τον ίδιο τον Ασκληπιό!

Αφού ξόδεψε όλα του τα λεφτά στους γιατρούς, τελικά έκρινε ότι έπρεπε να πάει στους μάρτυρες τον Κύρο και τον Ιωάννη, αλλά με σκοπό ώστε με την επέμβασή τους να φανερώσουν οι άγιοι τι είναι γραμμένο από τις μοίρες για κείνον.

Με αυτόν τον τρόπο η θεραπεία από τους αγίους δεν θα ήταν ένα αληθινό και εξαίσιο θαύμα αλλά θα υποβάθμιζε τους αγίους ως υπηρέτες της μοίρας και θα αντιμετώπιζε με αχαριστία την ίαση που θα του παρείχαν οι μάρτυρες.

Οι άγιοι όμως ενήργησαν με τρόπο έτσι ώστε ένα φανεί η διαφορά μεταξύ της πίστης και της απιστίας και χρησιμοποίησαν έναν πάμφτωχο τυφλό, τον Φωτεινό, που πουλούσε φρούτα και που ήταν τότε εκεί για να ξαναβρεί το φως του.

«Πήγαινε, του είπαν οι άγιοι, αφού του εμφανίστηκαν σε όραμα, στον Νεμεσίωνα και μόνον αν ακουμπήσει τα χέρια του επάνω στα μάτια σου αμέσως θα θεραπευτείς και το φως θα το δεις αυτή τη φορά περισσότερο!»

Ήρθε λοιπόν ο Νεμεσίων στη λάρνακα των αγίων προσευχήθηκε με πολλά δάκρυα και άγγιξε τη σορό των λειψάνων, έπειτα έβαλε τα χέρια του πάνω στα μάτια του Φωτεινού που αμέσως ανέβλεψε δοξολογώντας τον Θεό.

Ο Νεμεσίων όμως δεν δοξολόγησε τον Θεό έμεινε στην πλάνη του και παρά τα δάκρυα που έχυσε παρέμεινα τυφλός και στο σώμα αλλά και στην ψυχή, αφού δεν επέστρεψε στην πίστη που σώζει, ούτε πίστεψε στους θεραπευτές αγίους.

Ας μιλήσουμε τώρα για την Αθανασία πλούσια και επιφανή γυναίκα της Αλεξάνδρειας που διακωμωδούσε τους αγίους και διέδιδε ότι δεν είναι μάρτυρες και ότι δεν άθλησαν και δεν έπαθαν για την πίστη του Χριστού μας.

Διέσυρε λοιπόν η Αθανασία τους αγίους από ασέβεια και από αμορφωσιά είτε και από τα δύο μαζί και τους κορόιδευε δημόσια διαβάλλοντάς τους με ένα ανεξήγητο και παθιασμένο μίσος ενώ μπροστά στα μάτια της γινόταν τόσα θαύματα.

Γιατί τι κάνουν οι άλλοι άγιοι και δεν το κάνουν και τούτοι, για να μην πούμε ότι κάνουν θαύματα που δεν τα κάνουν οι άλλοι άγιοι αλλά τελικά εμείς ας σεβαστούμε και αυτούς που κάνουν θαύματα και αυτούς που δεν κάνουν.

Μια μέρα λοιπόν σε συγκεντρωμένο πλήθος στο σπίτι της μιλούσε ως το συνήθισε εναντίον των αγίων, όταν ένας ψύλλος αναπηδώντας από το έδαφος ψηλά σαν να ήθελε να υπερασπιστεί τους αγίους την δάγκωσε στον αστράγαλο.

Καθώς όμως εκείνη έσκυψε να τον τσακώσει κοκάλωσε στη στάση αυτή και δεν μπορούσε πια να σηκωθεί όρθια και να συμπεριφερθεί όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι και αυτό με δάκρυα με πόνους ισχυρούς και κραυγές.

Σε αυτή τη στάση μόνιμα ευρισκόμενη μετακαλούσε τον ένα γιατρό πίσω από τον άλλον οι οποίο ερχόντουσαν βέβαια για τα χρήματα αλλά έφευγαν χωρίς αυτά αφού κανένας τους δεν μπορούσε να την γιατρέψει από το χάλι της.

Κι αφου την παίδευσαν αρκετά οι άγιοι εμφανίζονται στον ύπνο της και «Έλα σε μας, της λένε, και θα σε θεραπεύσουμε!» «Και ποιοι είστε σεις που έχετε μεγαλύτερη δύναμη από τους γιατρούς;» ρώτησε η γυναίκα.

«Εμείς είμαστε ο Κύρος και ο Ιωάννης, οι μάρτυρες, που εσύ παντού και πάντοτε μας γελοιοποιείς και μας διακωμωδείς, αλλά αν έρθεις στο σπίτι μας θα σε θεραπεύσουμε αμέσως».

Αυτή δε μόλις ξύπνησε άρχισε να καλεί με δυνατή φωνή τον Κύρο και τον Ιωάννη αυτούς που κορόιδευε και επειγόταν να πάει στο ναό τους, αυτή που η ίδια ειρωνευόταν με πικρά σχόλια όσους πήγαιναν να προσκυνήσουν στη χάρη τους.

Και καθώς βάδιζε προς τον ναό των αγίων, μόλις πάτησε τα σκαλοπάτια της εκκλησίας αμέσως απαλλάχτηκε από αυτή την μάστιγα. Τότε σηκώθηκε όρθια μπήκε μόνη της στο ναό και ανέμπεψε ευχαριστηρίους ύμνους.

Και όχι μόνον τους ομολογούσε ως μάρτυρες, αλλά έλεγε ότι είναι οι πρώτοι μεταξύ των άλλων μαρτύρων του χριστιανισμού και με πολλά δάκρυα και μεγάλες δωρεές κοίταζε να ξεπληρώσει τις προηγούμενες ύβρεις εναντίον τους.

Και τώρα να πούμε για τον Γέσιο τον ιατροφιλόσοφο, τον άριστο διδάσκαλο της ιατρικής τον πιο φημισμένο γιατρό της Αλεξάνδρειας που είχε ειδωλολατρικές πλάνες αν και έκανε ένα τυπικό βάπτισμα για την κοινωνία.

Αυτός κατήγγελνε τους αγίους ότι θεραπεύουν με τις συνταγές του Γαληνού και του Ιπποκράτη πχ αυτό το έμπλαστρο είναι έλεγε από τον Δημόκριτο και ότι γενικά οι άγιοι εφάρμοζαν τα γιατροσόφια των αρχαίων Ελλήνων ιατρών.

Αλλά αυτά ήταν ανοησίες και φληναφήματα του Γέσιου, γιατί αρρώστησε ο παράφρονας Γέσιος στις ωμοπλάτες και το λαιμό και έμεινε ολοσχερώς παράλυτος και χρησιμοποιούσε αλοιφές και καθάρσια ως δήθεν ότι είχε ψύξη.

Αφού είδε και αποείδε κάλεσε τους γιατρούς της πόλης οι οποίοι του δήλωσαν ότι ό, τι εφήρμοσε έως τώρα ήταν τα ορθά και ότι τώρα μόνον αν προσέφευγε στον Θεό θα μπορούσε να αποκτήσει την πολυπόθητη υγεία του.

Αυτός δεν πείστηκε από τα λόγια των γιατρών να προστρέξει στον Θεό αλλά τον έπεισαν τελικά οι δυνατοί πόνοι του που τον ταλαιπωρούσαν και έτσι κατέφυγε στους μάρτυρες και τους θερμοπαρακαλούσε να τον θεραπεύσουν.

Οι άγιοι εμφανίζονται λοιπόν στον ύπνο του και θέλοντας να τον γιατρέψουν από την αρρώστια, αλλά και από τις πλάνες του του είπαν: «Φέρε ένα σαμάρι και φόρα το στους ώμους στον τράχηλο και στον λαιμό που πάσχουνε και το μεσημέρι να γυρνάς στο τέμενος γύρω γύρω φωνάζοντας «Ώ! Πόσο μωρός είμαι και τελείως ανόητος!» και θα βρεις αμέσως την υγεία σου», αλλά αυτός πίστεψε ότι όλο αυτό ήταν αποκύημα της φαντασίας του.

Τότε οι άγιοι που τους επικαλούνταν παρουσιαστήκανε και πάλι και αυτή τη φορά του ζήτησαν μαζί με το σαμάρι να κρεμάσει στο λαιμό του και ένα μεγάλο κουδούνι και μ΄ αυτά να τριγυρίζει στον ναό κραυγάζοντας «Είμαι βλάκας!»

Αυτός το θεώρησε φαντασιοπληξία αφού δεν μπορούσε να βρει τη σχέση μπορεί να έχει το κουδούνι με την θεραπεία της βαριάς ασθένειάς του και παρακαλούσε τον Χριστό να τον απαλλάξει από τις δήθεν φαντασιώσεις που έβλεπε.

Τότε και πάλι του εμφανίζονται οι άγιοι και του είπαν να κάνει όλα τα άλλα αλλά επίσης να φορέσει ένα χαλινάρι σαν τα άλογα και κάποιος υπηρέτης να τον σέρνει από το χαλινάρι ενώ αυτός θα απαγγέλει τη φράση «Είμαι βλάκας!».

Αυτή τη φορά ο Γέσιος κατάλαβε ότι είναι αληθινές οι οπτασίες και δέχτηκε να κάνει ό, τι τον πρόσταξαν οι άγιοι, τοποθέτησε το σαμάρι τους ώμους του, κρέμασε στο λαιμό το κουδούνι και βάζοντας ένα χαλινάρι είχε κάποιον που τον τραβούσε από εκεί ενώ εκείνος έκραζε συνεχώς «Είμαι βλάκας!» και αφού τα έκανε αυτά θεραπεύτηκε και απήλαυσε την υγειά του.

Όταν νύχτωσε του εμφανίζονται οι άγιοι στον ύπνο του και του λένε: «Επειδή θεωρείς ότι τα φάρματα που δίνουμε στους αρρώστους είναι εφευρήματα της ιατρικής, πες μας σε ποιο χειρόγραφο έγραψε ο Ιπποκράτης ή ο Γαληνός που θαυμάζεις τα βοηθήματα αυτά για την αρρώστια τη δικιά σου. Αν δε δεν τα βρίσκεις μάθε ότι και για τα άλλα που λες ψεύδεσαι! ».

Μετά από τον σοφότατο αυτόν έλεγχο ο Γέσιος δεν είχε τίποτα να αντιτάξει στους μάρτυρες κι έστι σαν ξύπνησε εξύμνησε την δύναμή τους αναγνώρισε τη χάρη τους και αναχώρησε από το τέμενος εντελώς θεραπευμένος.

Ας πούμε τώρα και για τον νεαρό Θεόδωρο που είχε την ειδωλολατρική συνήθεια να ρινοχτυπά στους ναούς μέσα και αμέσως μετά να βλασφημά τους χριστιανούς ώστε αυτοί με τον θόρυβο και την ταραχή να φρίττουν από αυτό το φαινόμενο.

Το ρινοχτύπημα ήταν μία συνήθεια όπου φυσούσαν δυνατά τη μύτη τους ενώ με την αναρρόφηση του αέρα η μύτη προκαλούσε ένα χτύπο παραπλήσιο με την βροντή, το καναν δε οι ειδωλολάτρες όταν πρόσφεραν τις ανίερες θυσίες τους.

Όταν όμως ρινοχτύπησε μέσα στο τέμενος από επέμβαση των αγίων έχασε το φως του και πανικοβλήθηκαν όλοι όσοι και αυτοί είχαν αυτή την ειδωλολατρική συνήθεια μη τυχόν και αυτοί χάσουν το φως των οφθαλμών τους.

Άρχισαν δε όλοι να παρακαλάνε τον Χριστό και τους αγίους μάρτυρες να τους συγχωρέσουν και να τους προστατέψουν από αυτή την καταστροφή για να μην μείνουν για ολόκληρη τη ζωή τους τυφλοί εξαιτίας αυτής της ασέβειάς τους.

Τότε εμφανίστηκαν οι άγιοι στον ύπνο του Θεοδώρου και του είπαν: «Ποιος σε κατέστησε ω τρισάθλιε εργάτη μιας τόσο μισερής πράξης, από την οποία έπρεπε να απέχεις ως ειδωλολατρικής και αγαπητής στους δαίμονες; Και τώρα δες, αν την Τρίτη ημέρα, όταν ο οικονόμος θα περνάει κρατώντας το θυμιατήρι και θα θυμιατίζει το τέμενος, δεις τα κάρβουνα και τον καπνό του θυμιάματος τίτε θα λυτρωθείς από αυτή την μάστιγα και θα ξαναποκτήσεις την όρασή σου καλύτερα από πριν, αν όμως δεν την δεις να ξέρεις ότι απόκτησες την τύφλωση για όλη σου τη ζωή και ποτέ δεν θα ξαναδείς τίποτε και κανένα από τα ορατά».

Και όντως όταν ο Χριστόδωρος περνούσε θυμιάζοντας ο Θεόδωρος είδε τα αναμμένα κάρβουνα του θυμιατού και τον καπνό των αρωμάτων που ανέβαινε προς τα πάνω, άφησε μεγάλη κραυγή, δόξασε τον Θεό και τίμησε τους αγίους.

Τέλος ας μιλήσουμε για τον Αγάπιο που θυσίαζε φανερά στα είδωλα και μία μέσα έπαθε πάρεση, δηλαδή ένα είδος μερικής η ολικής παράλυσης που οι γιατροί που καλούσε δεν μπορούσαν καθόλου να την θεραπεύσουν.

Καθώς η ασθένεια χτύπησε και τη γλώσσα του κάποιοι τον συμβούλεψαν να προσέλθει στους αγίους μάρτυρες και αυτός αν και ειδωλολάτρης για να μην εκτεθεί κοινωνικά δέχτηκε γιατί υποκρινόταν τον χριστιανό από συμφέρον.

Ήταν αργυραμοιβός αγόραζε δηλαδή και πουλούσε αργυρά νομίσματα και παρίστανε τον χριστιανό για να μην χάσει την πελατεία του ο τρισάθλιος πιστεύοντας ότι έτσι θα ξεγελάσει τους ανθρώπους και θα έχει το ακαταδίωκτο.

Προσήλθε με υποκρισία στο τέμενος των αγίων παριστάνοντας δήθεν τον χριστιανό και πίστευε ότι θα ξεγελάσει τους αγίους γιατί ήξερε ότι οι δικοί του θεοί δεν γνώριζαν τίποτα ούτε αυτά που κείτονταν στα πόδια τους τους γιατί ήταν ξόανα.

Όταν όμως μπήκε στο ναό είδε κάποιον με τη μορφή του Χριστόδωρου που υπηρετούσε εκεί να θυμιάζει και όταν ήρθε κοντά του του μίλησε απειλητικά ως εξής: «Γιατί ήρθες προς εμάς ω ξένε κάθε ευσέβειας και πεπληρωμένε από βδελυγμία, μήπως ήρθες να χλευάσεις και εμάς; Μα τον ποιητή του ουρανού και της γης δεν θα φύγεις όπως ήρθες, αλλά θα σε μαστιγώσουμε δημόσια για να γνωρίζεις πολύ καθαρά ποιους ήρθες εδώ να εμπαίξεις!».

Αυτός τότε άρχισε να κάνει νοήματα και να ψελλίζει και όταν είδε τον Χριστόδωρο ζήτησε να τον προστατεύσουν από αυτόν διότι θα τον ξαναχτυπούσε και άρπαξε τα πόδια του και τα καταφιλούσε ικετεύοντας να τον λυπηθεί.

Ο Χριστόδωρος που δεν ήξερε ασφαλώς τίποτε απόρησε με την αντίδραση αυτή και τον διαβεβαίωσε ότι ποτέ δεν θα τον χτυπήσει ούτε θα του προξενήσει οιοδήποτε κακό και δεσμεύτηκε με όρκο μάλιστα για να τον ησυχάσει.

Όταν τον έβαλαν μαζί με τους άλλους κοντά στο μνήμα των αγίων αρνήθηκε να κοινωνήσει αλλά, επειδή έγινε μεγάλος ντόρος όταν μαθεύτηκε αυτό, αποφάσισε να μεταλάβει, αλλά αμέσως μετά την μετάληψη συνέβη κάτι τρομερό: μπήκε μέσα του ένας άγριος δαίμονας και κείτονταν στη γη σπαράσσοντας, λύγισαν τα μέλη του σαν κύματα και έβγαζε αφρούς από το στόμα. 


Αφού επί τρεις ημέρες σπαρασσόταν τελικά έδειξε ότι πλησίαζε στο θάνατο γι αυτό και οι υπηρέτες που τον συνόδευαν τον πήραν να τον πάνε στην Αλεξάνδρεια ενώ στην έρημο κατά την επιστροφή παρέδωσε το πνεύμα του.

Καθώς οι γιατροί αναμιγνύουν την αλοιφή με το στυπτικό και πικρό φάρμακο για την υγεία των ασθενούντων έτσι κι εμείς αναμείξαμε στα θαύματα και μερικά που δείχνουν την τιμωρία και τον έλεγχο των αγίων.

Αλλά αυτός ο έλεγχος και αυτός ο παραδειγματισμός είναι μόνον γι αυτούς που εμπαίζουν τα θεία και είναι καλό να γράφονται μερικές φορές γιατί προξενούν μεγάλη ωφέλεια ως παραδείγματα προς αποφυγήν ιδίως σήμερα…

Όμως όλοι μας ας δοξάσουμε και ας ευχαριστήσουμε τον Θεό που ανέδειξε τέτοιους αγίους, ας προσευχόμαστε δε στους αγίους Κύρο και Ιωάννη αλλά και σε όλους τους αγίους ώστε να μας προστατεύουν στη ζωή μας.

Σημείωση: Όλα τα θαύματα των αγίων Αναργύρων Κύρου και Ιωάννου περιέχονται στο βιβλίο μου με τίτλο «Αββάκυρος» που μπορεί να το βρει κανείς στο βιβλιοπωλείο του Νεκτάριου Παναγόπουλου Χαβρίου 5 στο κέντρο της Αθήνας.