Του Αρχιμ. Διονυσίου Λαζαρίδη - Romfea.gr

Η λεγόμενη κουφή εβδομάδα αποτελεί τον προπομπό της Μεγάλης Εβδομάδας των Παθών, εκεί που ο πιστός παρακολουθεί άναυδος το θείο δράμα.

Εκείνο που ξεκάθαρα ξετυλίγεται μέσα από την άκρα ταπείνωση, από το μέγιστο εξευτελισμό, την προδοσία, τη σύλληψη, την αφόρητη ψυχική και σωματική οδύνη, η οποία κορυφώνεται με την άδικη Σταύρωση του Δεσπότη Χριστού.

Μία καταδίκη που θα στιγματίζει για πάντα την παγκόσμια ιστορία με τα πιο μελανά χρώματα, σκιαγραφώντας την επαίσχυντη τραγωδία του ανθρώπου να καταδικάσει έναν Θεό.

Βουβαμάρα και σκοτάδι θα επικρατήσει εκείνες τις στιγμές σε όλη την κτίση. Μέσα σε αυτό το προθανάτιο προοίμιο της άκρας ταπείνωσης Του, πριν να σιγήσει κάθε ανθρώπινο ον, πριν να λυθούν τα γόνατα κάθε ψυχής μπροστά στο άπειρο μεγαλείο της θυσίας Του, η κουφή εβδομάδα παραδίδει τη σκυτάλη στην Βαϊoφόρο Κυριακή.

Σε αυτό το χρονικό σημείο καλούμαστε να Τον δοξολογήσουμε ως απόλυτο Αιώνιο Βασιλιά και ως αιώνιο θριαμβευτή στη νίκη κατά του θανάτου, «όθεν και υμείς ως οι παίδες, τα της νίκης σύμβολα φέροντες.»

Η δοξολογία της καρδιάς που φέρει στοιχεία παιδικής άδολης αγάπης, ισοδυναμεί με αναρίθμητα «κύριε ελέησον».

Η δοξολογική ευχαριστία σε αυτές τις προ του πάθους φριχτές ώρες, δείχνει απόλυτη εμπιστοσύνη στο σχέδιο του Θεού.

Εκείνου που από τότε μέχρι τώρα, αλλά και πάντοτε, δεν σταματά να εργάζεται για εμάς, καθώς «ουκ απέστης Κύριε πάντα ποιών.»

Στη δεδομένη αυτή στιγμή, οφείλουμε να αποδώσουμε ένα απαλό ευεργετικό θρόισμα της καρδιάς μας, για κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μας που ανήκει σε Εκείνον, περί ών ίσμεν και ων ουκ ίσμεν.

Για όσα είμαστε με τη χάρη Του και για όσα μας προφύλαξε η πανσθενουργός χάρις Του να μην περιπέσουμε.

Τώρα η καρδιά μας πρέπον είναι να πληρωθεί από χαρά πριν από τη θλίψη της θυσίας του Γολγοθά.

Χρέος μας είναι να βιώσουμε σε όλο του το μεγαλείο το «χαίροντες αινείν». Δηλαδή, δοξολογία γεμάτη από καρδιακή χαρά καθώς εισοδεύουμε στο νοητό Ιεροσολυμίτικο τοίχος μαζί Του.

Δεν είναι ώρα ακόμη για θλίψη ενώπιον του πάθους που αναμένεται να ολοκληρωθεί στο Γολγοθά της αισχύνης.

Δεν είναι ακόμη καιρός για δάκρυα πόνου ψυχής εξ αιτίας της προδοσίας που επίκειται.

Δεν υπάρχει χρόνος για λύπη εξ αφορμής της ανυπέρβλητης οδύνης που μέλλει να φέρει στα ανθρώπινα όρια τον Μεσσία Χριστό.

Όχι! Τώρα είναι ώρα θριαμβευτικής χαράς «περί πασών ων είδομεν δυνάμεων.»

Επί χρόνους μακρούς οι μαθητές βίωσαν καθημερινά το θαύμα της αγάπης του Ιησού και τώρα του στρώνουν τα ενδύματα τους να εισοδεύσει.

Όχι για να ιδρύσει μία θεοκρατική πολιτεία. Όχι για να λύσει τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της Ιερουσαλήμ.

Αλλά για να νιώσει ο λαός την ατόφια σωτήρια αγάπη Του. Εκείνη που νίκησε το μίσος των Αρχιερέων, των γραμματέων και των πρεσβυτέρων οι οποίοι καραδοκούσαν κάθε λεπτό λιθάσαι και συνθλίψαι Αυτόν.

Αλλά, Εκείνος, ο πάντα Αγαπών, «πάλιν υπάγει εκεί», ξεκάθαρα και μόνο από θεϊκή αγάπη για μας.

Η απεριόριστη αγάπη Του για το ανθρώπινο γένος νικά θριαμβευτικά την παγερή αίσθηση του φόβου, το οδυνηρό αίσθημα του πόνου και τον θάνατο.

Όλα αυτά αποκλειστικά και μόνο για χάρη μας!

Ολόκληρη η πορεία της ζωής μας, κάθε βιωματικό λεπτό της ευεργετικής χάρης Του, κάθε χρονική παράμετρος της παρουσίας Του μέσα μας, ανήκει ευεργετικά σε Εκείνον.

Ανήκει αποκλειστικά στην άπειρη αγάπη Του και στο μυστηριώδες θαύμα που επιτελείται μέσα μας αόκνως και αενάως με θεϊκή στοργή, εκείνη που περιβάλλει με άρρητη ευωδία και γλυκύτητα την ύπαρξη κάθε επίγειου πλάσματος.

Επί μία τριετία οι μαθητές και ο λαός βίωσαν την αγάπη του Διδασκάλου που ανέτρεπε χωρίς ίχνος δυσκολίας τις γήινες αντιστάσεις των φυσικών δυνάμεων, αποκαθιστώντας τη φύση με το υπέρλογον.

Αυτή η θεϊκή αγάπη σάλπιζε για την υπέρβαση του κακού, για την ανατροπή της γήινης ασθένειας που φωλιάζει και παραλύει φυσικά και ψυχικά κάθε ανθρώπινη φύση.

Αυτή η αγάπη του Θεάνθρωπου Ιησού, δίνει το σύνθημα για την ένδοξη νίκη κατά του θανάτου.

Ο Αγαπών Θεός εισοδεύει θριαμβευτικά και αινείται! Ο Αγαπών Θεός σταυρώνεται και εγκωμιάζεται!

Δείχνει αγάπη στο μίσος γι’ αυτό και «πάλιν υπάγει εκεί» που τον περιμένουν.