«Είδομεν το φως το αληθινόν...»

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Δημήτριος Πολιτάκης | Romfea.gr
Ιεροκήρυκας Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης
Σήμερα ο Κύριος συναντά δύο ανθρώπους τυφλούς οι οποίοι τον παρακαλούν να τους ελεήσει, να τους θεραπεύσει, να τους χαρίσει το φως των οφθαλμών. Φωνάζουν δυνατά το όνομά Του και μάλιστα αναφέρουν και το γενεαλογικό Του δένδρο: «Ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυῒδ».
Η αναφορά αυτή φανερώνει ότι οι τυφλοί γνώριζαν ποιός είναι ο Ιησούς. Πίστευαν στη δύναμη που είχε και περίμεναν με αγωνία να τους γιατρέψει, να τους δώσει αυτό που τόσα χρόνια επιθυμούν ... το φως.
Ο Χριστός τους ρωτάει: «Πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι;». Επιθυμεί να ομολογήσουν ελεύθερα την πίστη τους στη δύναμή Του και έπειτα τους θεραπεύει: «τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων· Κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν. καὶ ἀνεῴχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί» και μαζί με το αισθητό φως βρίσκουν και το Φως της Αληθείας, το Φως του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Ο Κύριος επιθυμεί αυτή η θαυματουργική παρέμβασή Του να μη μαθευτεί, γι’ αυτό τους λέγει με αυστηρότητα να προσέξουν πολύ: «Ὁρᾶτε μηδεὶς γινωσκέτω». Εκείνοι όμως πλημμυρισμένοι από χαρά, μόλις βγήκαν από το σπίτι εκείνο διέδωσαν σε όλη την περιοχή τη φήμη Του ως Μεσσία και θαυματουργού.
Ο ενθουσιασμός και η αγαλλίαση των θεραπευμένων πλέον πρώην τυφλών τους κάνει να ομολογήσουν τη δύναμη του Θεού. Η κραυγή τους δεν εκφράζει πια την αγωνία για τη θεραπεία, αλλά την πίστη τους στον Θεό και τη δύναμή Του. Το Φως του Χριστού δε μπορεί να κρυφτεί, άλλωστε είδαν το Φως το Αληθινόν ...
Λίγο αργότερα και καθώς έφευγαν οι δύο θεραπευμένοι από το σπίτι που βρισκόταν ο Ιησούς, κάποιοι: «προσήνεγκαν αὐτῷ ἄνθρωπον κωφὸν δαιμονιζόμενον», τον οποίον θεραπεύει αμέσως ο Χριστός διώχνοντας το δαιμόνιο από τον ταλαιπωρημένο άνθρωπο.
Οι άνθρωποι που βλέπουν όλα αυτά τα θαυμαστά και πρωτόγνωρα γεγονότα ξεσπούν σε εκδηλώσεις λατρείας, ενθουσιασμού και χαράς αναφωνώντας: «Οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ».
Όμως τα γεγονότα αυτά προβληματίζουν κάποιους που ενοχλούνται τρομερά από την παρουσία του Ιησού και τη δημοτικότητά Του.
Η διδασκαλία και οι ενέργειες του Χριστού εξαγριώνουν τους πονηρούς και δόλιους Φαρισαίους, οι οποίοι πανταχού παρόντες, παρακολουθούν και αναζητούν τρόπους ώστε να διαβάλλουν τον Χριστό.
Διαπιστώνουν ότι ο Ιησούς θέτει σε κίνδυνο την εξουσία που έχουν επάνω στο λαό και φοβούνται ότι το κήρυγμα και τα θαύματά Του θα γίνουν το «ξυπνητήρι» που θα ξυπνήσει τον κόσμο από τον πνευματικό λήθαργο που του έχουν επιβάλει.
Οι Φαρισαίοι ως άριστοι διαβολείς ξεκινούν άμεσα μία εκστρατεία λάσπης κατά του Χριστού και των ενεργειών Του.
Συκοφαντούν και διαστρέφουν την πραγματικότητα, αμφισβητούν το θαύμα του οποίου αψευδής μάρτυρας είναι ο ίδιος ο λαός και αποδίδουν το θαύμα στο σατανά ταυτίζοντας τον Χριστό με το διάβολο: «Ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια».
Η άθλια πράξη των Φαρισαίων αποσκοπεί σε έναν και μόνο σκοπό, στον κλονισμό της εμπιστοσύνης του κόσμου στο πρόσωπο και τη Χάρη του Ιησού.
Οι ίδιοι πωρωμένοι και πνευματικά τυφλοί και κωφοί, ταυτίζουν τον Θεό με τον διάβολο, την αλήθεια με το ψέμα. Πορεύονται στο φρικτό σκοτάδι και αμετανόητοι στην πλάνη τους οδηγούν το λαό και τον εαυτό τους στην καταστροφή.
Αγαπητοί μου ...
Αυτή η Φαρισαϊκή στάση δεν αφορά μόνον τους ανθρώπους της εποχής εκείνης. Αφορά όλους εμάς, σήμερα, που σε αυτόν το σύγχρονο, πρόσκαιρο και μεταβλητό κόσμο έχουμε ανάγκη από τη δύναμη και τη Χάρη του αμετάβλητου και αιώνιου Θεού.
Γι’ αυτό ας απορρίψουμε κάθε ένδεια πνευματική και ας αποδεχθούμε τη σωστική δύναμη της παρουσίας του Κυρίου στη ζωή μας. Ας απορρίψουμε κάθε παρακμιακή, φαρισαϊκή νοοτροπία που αποτελεί δαιμονική εκτροπή και απόκλιση της χριστιανικής μας ιδιότητας.
Ο Κύριος μας καλεί ελεύθερα να επιλέξουμε μεταξύ της Αλήθειας και του ψεύδους, του Φωτός και του σκότους, του αυθεντικού εκκλησιαστικού ήθους και της φαρισαϊκής ζωής και πράξης. Με ποιόν τρόπο θα επιλέξουμε; Έχουμε αναρωτηθεί;
Κι όμως ... γνωρίζουμε! Νηστεία, προσευχή, εξομολόγηση, απλότητα, ταπείνωση, ειλικρίνεια, αγάπη προς όλους και ασφαλώς τακτική συμμετοχή στο Μυστήριο των Μυστηρίων, στο Ποτήριο της Ζωής, τη Θεία Ευχαριστία.




