Του Σεβ. Μητροπολίτου Πτολεμαϊδος κ. Εμμανουήλ στην Romfea.gr

«Ότι το Ευαγγέλιον
ημών ουκ εγεννήθη εις υμάς
εν λόγω μόνον….»
(Θεσσ. 4)

Από το εγχειρίδιο ποιμαντικής ψυχολογίας του μεγάλου καθηγητού Ιωάν. Κ. Κορναράκη, αντλώ «δάνειο λόγο», αντιγράφοντας ολόκληρο το κείμενο που από τα φοιτητικά χρόνια, μου προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση και όχι μόνο και με δικές μου απλές παρεμβάσεις τολμώ να το παρουσιάζω - προς «οικοδομήν» αυτών που θέλουν ελεύθερα όχι απλά να μαθαίνουν για το Χριστό αλλά να βιώνουν και να πάσχουν…

Γιατί ο Χριστός δεν βρίσκεται μόνον μέσα στο ρήμα μανθάνω – μαθαίνω αλλά μέσα στο πάσχω και πονώ...

Συγγραφέας της ψυχολογικής αυτής προσέγγισης είναι ο Ελβετός ψυχολόγος Γιούνγκ, που καταγράφει την συγκεκριμένη προσέγγιση με πρωταγωνιστή έναν μοναχό.

Αναφέρει λοιπόν ο Γιούνγκ, ότι κάποτε ένας μοναχός διακατεχόταν από ένα μεγάλο ερώτημα που κυριολεκτικά τον απασχολούσε στην καθημερινή του προσευχή.

Και το ερώτημα αυτό δεν άλλο από το αν ο Ιούδας στο τέλος σώθηκε ή δικαιώθηκε.

Τον απασχολούσε έντονα αν ο καλός Θεός θα «μπορούσε» να έχει συγχωρέση αυτόν που έγινε «όργανο» για τη σωτηρία του κόσμου !...

Κάθε μέρα βρισκόταν στο κέντρο του Ναού και παρακαλούσε τον Θεό να του δώσει ένα σημάδι – μια πληροφορία ότι ο Ιούδας σώθηκε.

Πιστεύοντας στην άπειρη αγάπη του Θεού είχε τη βεβαιότητα ότι τελικά δεν είναι δυνατόν αυτή θα επικρατούσε και για τον συγκεκριμένο «προδότη» μαθητή.

Να σημειωθεί ότι ο μοναχός αυτός ήταν Θεοσεβής και εγκρατής στην πίστη !

Μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα εμμονής στη προσευχή ξαφνικά νοιώθει κάτι να αστράφτει μέσα του και μια λάμψη εντός του Ναού την ώρα της προσευχής που τον διαβεβαίωνε ότι ο Ιούδας σώθηκε ! ….

Στο σημείο αυτό διερωτάται ο Jung γιατί άραγε ο αββάς Orgger (αυτό ήταν το όνομα του μοναχού) εταλαιπωρείτο ψυχικά με το πρόβλημα της τελικής τύχης του Ιούδα.

Σπεύδει ο ίδιος να δώση την εξήγηση με την πληροφορία ότι ο συγκεκριμένος μοναχός με την έξοδό του στο κόσμο για ιεραποστολική δράση βρήκε την ευκαιρία να ικανοποιήσει μια ενδόμυχη επιθυμία την προσχώρησή του σε μια αίρεση των σκανδιναβικών χωρών.

Αυτό σημαίνει ότι ο αββάς αυτός προετοιμαζόταν από καιρό για μια «προδοσία!...».

Η προδοσία αυτή του δημιουργούσε αισθήματα ενοχής, θέλοντας να απαλλαγεί από τα αισθήματα αυτά προσπαθούσε να εξασφαλίσει εκ των προτέρων τη θεία ευσπλαχνία….

Ζούσε και αντιδρούσε ως ο Ιούδας.

Η συμπεριφορά του αυτή απέναντι στον Επίσκοπό του καθοδηγείται από το σύμπλεγμα του Ιούδα ! …

Μήπως και σήμερα δικές μας συμπεριφορές δεν διακατέχονται από αυτό το σύμπλεγμα;

Την απάντηση ας τη δώσει κάθε καλοπροαίρετος και αληθινός ερευνητής του εαυτού του.

Ψάχνοντας στα βάθη του είναι του – ο καθένας ας δει αν ένα τέτοιο σύμπλεγμα μπορεί να ταλαιπωρεί την ψυχή του.

Η τυχόν ανακάλυψή του θα είναι λύτρωση τόσο για μας όσο και για την εκκλησία όλη.

Ας το προσέξουν αυτό ιδιαίτερα όλοι οι Ορθοδοξο-φωνασκούντες παλαιότεροι και νεώτεροι γιατί η «προδοσία» δεν είναι μόνο έξω από εμάς…. αλλά κάποτε είναι φωλιασμένη μέσα μας και τούτο είναι ότι το πιο επικίνδυνο για τη ψυχή και τη σωτηρία μας.

Επεκτείνοντας την αναφορά του ο Γιούνγκ, μας παρουσιάζει τον μοναχό να τρέχει γεμάτος χαρά και ικανοποίηση, ότι το αίτημά του ακούσθηκε στο Θεό και πήρε την απάντηση που έντονα επιποθούσε.

Φθάνει στα πόδια του ηγουμένου και τον παρακαλεί να του δώσει άδεια να φύγει από το μοναστήρι και να βγει στο κόσμο να κηρύξει την άμετρη αγάπη του Θεού απέναντι και στον Ιούδα.

Στο σημείο αυτό ο Γιούνγκ αναρωτιέται γιατί άραγε ο μοναχός ταλαιπωρείται τόσο πολύ ψυχικά με αυτό το ερώτημα.

Κι ανακαλύπτει πως ο συγκεκριμένος μοναχός είχε αποφασίσει ν’ αλλάξει δογματικό χώρο – η επιλογή του αυτή του δημιουργούσε ψυχικές ενοχικές και συγκρούσεις.

Προέβαλε τις ενοχές αυτές στην εικόνα του Ιούδα, ταυτιζόταν ψυχικά μαζί του κι έτσι την ώρα που προσεύχονταν στον ναό για την συγχώρηση και σωτηρία του Ιούδα, ουσιαστικά προσεύχονταν για τον ίδιο του τον εαυτό!...

Θα τον κάψουμε και φέτος τον Ιούδα και μαζί του ίσως καεί και η σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας.

Έχει λεχθεί ότι όλες οι θρησκείες και οι ιδεολογίες ξεκινούν από υπέροχα οράματα και τελικά οδηγούν σε τζιχνάντ, γκιουλάκ και ιερές εξετάσεις !....

Πολλοί με τη μάσκα του ευσεβούς - του δικαίου σε ανταγωνισμό «προφητών» ευρισκόμενοι … υπεραναθεματίζουν και ομνύουν - ότι ουδέποτε θα εγκαταλείψουν πάγιες και ιερές θέσεις τους - και την ίδια ώρα «συλλαμβάνονται» περιχωρούμενοι μέσα στο σύνδρομο του Ιούδα!

Πάντα γι’ άλλους μιλάνε ! … Πάντα οι άλλοι είναι οι εχθροί.

Παντού βρίσκονται δυνάμεις του σκότους γι’ αυτούς που δήθεν είναι στο φως … της εικονικής τους πραγματικότητας.

Αγωνιούν ωσάν το μοναχό που περιγράφει ο Γιούνγκ για τη σωτηρία του κόσμου την ώρα που οι ίδιοι έχουν μεταβάλει το χριστιανισμό στα μέτρα της δικής τους ευσεβοποιημένης εν εμπορία χριστιανικής ηθικής που φαρισαϊκά φορτώνει φορτία βαρέα και δυσβάστακτα στους ώμους των ανθρώπων αυτοί δε «δακτύλω» ου κινούν…

Το σύνδρομο του Ιούδα και στις μέρες μας καλά κρατεί…

Μέσα κι έξω μας - Μέσα μας και γύρω μας….

Ένα σύνδρομο που διαχρονικά βασάνισε και θα βασανίζει «εν γενεά και γενεά….»

Γράφοντας και καταθέτοντας αυτές τις σκέψεις δεν θεωρώ υπεράνω αυτού του συνδρόμου τον εαυτό μου. Δεν τον εξαιρώ!...

Προσεύχομαι με δύναμι ειλικρίνειας όση αυτή υπάρχει στα έγκατα του είναι μου να δώση ο Θεός «ως τελευταίας μου αναπνοής» δύναμι «πίστεως ανυποκρίτου» και αγάπης καθαρής - απαλλαγμένης από το σύνδρομο της αυτοδικαιώσεως και λουσμένης μέσα στη ταπείνωση του Θεού.

Οι κοινωνίες που στέγνωσαν από αγάπη, δεν θα αλλάξουν μέσα από λόγους καταγγελτικούς και μόνον…

Δεν θα αλλάξουν καυτηριάζοντας το κακό με εξωτερικούς και φαινομενικούς τρόπους, που κάποτε φαντάζουν με μπόλικη δόση φαρισαϊσμού και υποκρισίας.

Η μόνη ίσως ή μια από τις πιο μοναδικές μορφές αλλαγής του κόσμου και των εντός αυτού κακώς κειμένων, είναι το «κάψιμο» της δικής μας ενοχής μέσα στη μετάνοια της αγάπης και στην αγάπη της μετάνοιας….

Σε πολλές περιοχές της πατρίδας μας γίνεται το κάψιμο του ομοιώματος του Ιούδα….

Ας παρακαλέσουμε αβίαστα και αληθινά το Θεό μαζί του να καεί και η σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας.

Ίσως τότε να έχουμε ελπίδα ζωής και σωτηρίας.

Ίσως τότε λιγότερο υποκρινόμενοι τους ευσεβείς και περισσότερο ευγνώμωνες στον Θεό και τους ανθρώπους να μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο αύριο με τον Χριστό που συνεχίζει να βρέχει «επ’ δικαίους και αδίκους και επί των αχαρίστων και πονηρών» ακατάπαυστα διαχέοντας έλεος και αγάπη με σταυρό!

Και επειδή στης αγαπω - λογίας το ιδίωμα μονομερώς πάντοτε θα προσφεύγω, εν αγάπη παραπέμπω τους φίλο - κρίνοντας πάντα τους άλλους στο να εντρυφήσουν και να διαβάσουν «πάλιν και πολλάκις» το του Ιούδα Σύνδρομο! ...