Του Σεβ. Μητροπολίτη Καμερούν κ. Γρηγορίου

Τόν Νοέμβριο τοῦ 2004 πέντε ἡμέρες μετά τήν εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονία μου δέχθηκα μιά τηλεφωνική κλήση…

Ἦταν ἡ φωνή μιᾶς μεγάλης γυναίκας ἡ ὁποῖα ἀφοῦ μέ συνεχάρη μοῦ συνεστήθη: «ὀνομάζομαι Γεωργία Γεωργιάδου καί εἶμαι ἀπό τόν Σύλλογο Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς “ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος”, ἔχουμε μιά σχέση πολλῶν ἐτῶν μέ τό Καμερούν, ἀπό τήν ἐποχή πού ἦταν Μητροπολίτης ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης μας Θεόδωρος. Σεβασμιώτατε, συγχωρέστε με, ἀλλά ἐπειδή εἶμαι μάνα σας στήν ἡλικία ἐπιτρέψτε μου νά σᾶς μιλήσω σάν μάνα σας…. τώρα που ὁ Θεός σᾶς ἀξίωσε σ’ αὐτό τό μέγα ὑπούργημα… νά το φέρετε εἰς πέρας γενναίως…. ἐμεῖς θά εἴμαστε κοντά σας... σέ ὅλες τίς δύσκολες στιγμές... σέ ὅλα τά προβλήματα. Bοηθᾶμε καί ἄλλα κλιμάκια στήν Ἀνατολική Ἀφρική ἀλλά θά κάνουμε τό πᾶν νά βοηθήσουμε καί ἐσᾶς… ».

Ἡ ὑπόλοιπη συνομιλία εἶχε ἕναν ἀπίθανο συμβουλευτικό χαρακτῆρα καί διήρκησε περίπου μιά ὁλόκληρη ὥρα…

Χρησιμοποιῶ τήν ἔκφραση: «ἀπίθανο συμβουλευτικό χαρακτῆρα» διότι, περιελάμβανε ἐκτός τῶν πνευματικῶν νουθεσιῶν καί θέματα καθημερινῆς πρακτικῆς, ἰατρικές καί διαιτητικές συμβουλές, περί τῆς ὀργανώσεως τοῦ ἱεραποστολικοῦ ἔργου, τῶν κατηχητικῶν, τῶν ἐνοριῶν, περί τῆς νοοτροπίας τῶν ἀφρικανῶν ἀδελφῶν μας σέ κάποια θέματα, καί πάρα πολλά ἄλλα μή… ἀπαριθμητέα!!!

Ἄκουγα τήν γυναῖκα αὐτή νά μοῦ λέει ὅλα αὐτά καί παρ᾽ ὅλο πού ἦταν πάρα πολλά πίσω ἀπό τόν πληθωρικό της λόγο ἐμφανιζόταν μιά «ζέσις πνεύματος», ἕνας ὑπέρμετρος ζῆλος, μιά ὑγιής ἀγωνία καί ἕνα γνήσιο ἐνδιαφέρον γιά τήν προσδοκία τῶν ἐθνῶν γιά τήν Ὀρθοδοξία...

Δέκα ἡμέρες μετά τήν συνομιλία μας ἔφτασα στήν Ἀφρική, στόν ἀμπελῶνα τοῦ Καμερούν καί ἀνέλαβα τήν θέση τοῦ διακονητοῦ…

Ἡ Ἀφρική ἄρχισε μέρα μέ τήν ἡμέρα νά ξετυλίγεται μπροστά μου και νά μέ ντύνει μέ τά δικά της χρώματα,…

τά δικά της ἀρώματα,…

τήν δική της ἀνάσα,…

τούς δικούς της μύθους,…

τήν δική της σκληρότητα,…

τίς δικές της δοξασίες, προλήψεις, ἤθη, ἔθιμα, πόνους καί θανάτους …

Ναί,… εἰδικά τό τελευταῖο σέ μεγάλες δόσεις… Ἐκεῖ ἔπρεπε νά βάλουμε πολλή Ἀνάσταση….

Ὅλα ὅμως τά δωδεκα χρόνια πού πέρασαν ἀπό τότε δέν ἐπαψαν οὔτε μιά στιγμή, τά λόγια αὐτῆς τῆς γυναίκας, οἱ ἀπίθανες συμβουλές τῆς κυρίας Γεωργίας νά ἀντηχοῦν στήν σκέψη μου… 

Πολλές φορές ἔπιανα τόν ἐαυτόν μου νά ψιθυρίζει: «ποῦ τό ‘ξερε κι αὐτό ἡ εὐλογημένη...!!!».

Πέρασαν δώδεκα χρόνια… Κράτησε τόν λόγο της ἔως κεραίας∙ ἦταν πάντα μαζί μου… μαζί στό ἔργο… μαζί στήν σκέψη καί στήν προσευχή… μαζί στίς δύσκολες στιγμές... μαζί στίς χαρές... μαζί στήν ὥρα τῆς αὐτοκριτικῆς…

Ἀξιώθηκε καί ἦλθε στό Καμερούν τό 2009 καί κάναμε μιά ἱεραποστολική περιοδεία στόν Βορρᾶ. Περπατοῦσε σάν νά ἦταν στήν γειτονιά της… Μιλοῦσε στούς ἀνθρώπους τήν γλῶσσα τῆς καρδιᾶς της, ἦταν μαζί τους «ψυχῇ τε καί σώματι»…

Τά χρόνια ἔσπασαν τήν φωνή της καί κλόνισαν τήν ὑγεία της, ἀλλά δέν ἔσπασαν ποτέ τόν ζῆλο της καί τήν ἀγάπη της γιά τήν Ἱεραποστολή. Μιλοῦσε πάντα μέ ἀγάπη, πραΰτητα καί φλόγα, ἀγωνιοῦσε καί ἡσύχαζε μαζί: « ὅ,τι κάναμε καί κάνουμε, τό κάνουμε ὅλοι μαζί… πολλοί φτωχοί ἄνθρωποι ἀλλά μέ πραγματική πίστη καί αὐτοθυσία καί ἀπό τό ὑστέρημά τους καί ὅλα μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ποτέ δέν μᾶς ἐγκατέλειψε ἡ χάρις Του… Αὐτός θά τό κρατήσει καί θά τό συντηρήσει τό Ἔργο… δικό Του εἶναι… τῆς Ἐκκλησίας …».

Καί ἀμέσως ὁ λόγος της γινόταν προσωπικός: «Νά προσέχετε τήν ὑγεία σας Σεβασμιώτατε… ἡ Ἱεραποστολή σᾶς χρειάζεται ὑγιῆ… »… 

Ἡ κλονισμένη ὑγεία της τήν ἐγκατέλειψε ἐφέτος στίς 22 Μαρτίου καί ἡ ψυχή της φτερούγισε γιά τό μεγάλο σεργιάνι τῆς αἰωνιότητος πού γι᾽αὐτήν πέρασε καί θά περνάει… ἀπό τήν ἀλλή πονεμένη μάνα… τήν Ἀφρική που κατελάμβανε ἕνα μέγα μέρος τῆς καρδιᾶς της… Ἕνα σεργιάνι ἁπαλό… σάν ἀεράκι… πάνω ἀπό τίς φτωχοκαλύβες… τά χωριά τοῦ βορείου Καμερούν ….

Ἕνα ἀεράκι πού τρεῖς μέρες τῶρα φέρνει τόν ἦχο τῶν πένθιμων τάμ-τάμ μέ τό μαντᾶτο τοῦ φευγιοῦ της στίς ἄκριες τῆς Σαχάρας καί πού προσκαλεῖ ὅλους: «τάμ-τάμ-τάμ... νά προσευχηθοῦν… τάμ-τάμ… γιά τήν μαμά Γεωργία… τάμ-τάμ-τάμ… τήν Κυριακή... τάμ-τάμ… στόν Ναό… τάμ-τάμ… τῶν Ἁγίων… τάμ-τάμ -τάμ… Τριῶν Ἱεραρχῶν… τάμ-τάμ… στήν Ντούκουλα… τάμ-τάμ… δίπλα στό Σχολεῖο… τάμ-τάμ -τάμ… καί στό πηγάδι …τάμ-τάμ… καί στό Ἱατρεῖο…. »

Αἰωνία σου θά εἶναι ἡ μνήμη σέ τούτον τόν ἀμπελῶνα… μάνα Γεωργία... ἀπό ὅλους ἐμᾶς….

Καί πιό πολύ ἀπό ὅσους βρῆκαν τόν Χριστό στήν ὁρθόδοξη Ἐκκλησία ἀλλά καί ἀπό ὅσους, ἄσχετα μέ τήν πίστη τους, ζοῦν καί γλύτωσαν τά παιδιά τους ἀπό τίς ἀρρώστιες χάρις στούς ἀγῶνες σου…

Καί ἀπό ὅσους μποροῦν καί πηγαίνουν τά παιδιά τους στό σχολεῖο ἐλπίζοντας σ᾽ἕνα καλύτερο μέλλον γιατί ἡ δική σου πίστη καί ὁ ζῆλος ἔχτισε ἐκεῖνο τό σχολεῖο στήν «ἄκρια τῆς ἐρήμου πού ´ναι τό ἴδιο ἔρημη ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη… ».