Στον Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας του σχεδόν έρημου οικισμού Πετράδων Κιλκίς ιερούργησε προεορτίως ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίος, την Κυριακή 1η Δεκεμβρίου τ.έ.

Πλαισιούμενος από Ιερείς και Ιεροδιακόνους, ο Σεβασμιώτατος επισκέπτεται τακτικά κάθε μικρό χωριό της Μητροπολιτικής του περιφερείας, επικοινωνεί με το ποίμνιο του και το ενισχύει πατρικά στον αγώνα και στην προσπάθεια τους να κρατήσουν τα χωριά ζωντανά.

Μετέφερε μάλιστα από την Ιερά Μητρόπολη απότμημα του Ιερού Λειψάνου της Μεγαλομάρτυρος Αγίας Βαρβάρας προς ευλογία και ενίσχυση των πιστών. Άλλωστε τα Ιερά Λείψανα των Αγίων έχουν χαριτωθεί από την Χάρη του Παναγίου Πνεύματος και αποτελούν πηγές ιάσεως και αγιασμού.

Απευθυνόμενος στους λιγοστούς κατοίκους αλλά και στην μοναδική οικογένεια με παιδιά που κατοικεί στις Πετράδες, ο σεπτός Ποιμενάρχης του Κιλκίς, παρουσίασε την κραυγή αγωνίας που ακούστηκε στην Ευαγγελική Περικοπή. Πρόκειται για την κραυγή ενός τυφλού, ώστε να τον ακούσει ο Χριστός, που είναι το Φως του κόσμου. Σ' αυτή την πηγή του φωτός, απευθύνεται ο τυφλός του ευαγγελίου και εκλιπαρώντας για το φως του φωνάζει «Ιησού υιέ Δαβίδ, ελέησόν με» (Λουκ. ιη΄, 38). Το όνομα του πρωταγωνιστή της περικοπής είναι Βαρτιμαίος και μας το διασώζει ο ευαγγελιστής Μάρκος.

Ένα μεγάλο πλήθος εμποδίων στάθηκαν ανάμεσα στον τυφλό και στο Χριστό. Κατ' αρχάς η αρρώστια του, ύστερα ο όχλος, το πλήθος που ακολουθούσε τον Χριστό και τέλος όλοι όσοι «προάγοντες επετίμων αυτώ ίνα σιωπήσῃ» (Λουκ. ιη΄, 39). Κανένα, όμως από τα εμπόδια αυτά δε στάθηκε αξεπέραστο. Ο πόθος του να συναντήσει τον Χριστό, για να βρει το φως του, ξεπέρασε κάθε δυσκολία. Αυτή του η επιμονή και η πίστη έκαναν το θαύμα.

«Ο Βαρτιμαίος αδελφοί μου, ο τυφλός αυτός ζητιάνος, μέσα από την αγωνιώδη κραυγή του για το φως του, θ ε ο λ ο γ ε ί. Πώς; Φωνάζοντας «Ιησού υιέ Δαβίδ, ελέησόν με». Στην Παλαιά Διαθήκη «Υιός Δαβίδ» ονομάζεται ο αναμενόμενος Μεσσίας. Μεσσίας είναι αυτός που έχει χριστεί, δηλαδή στην ελληνική γλώσσα μεσσίας είναι ο Χριστός. Άρα τι φώναζε ο τυφλός; «Ιησού Χριστέ ελέησόν με»! Δηλαδή την νηπτική ευχή των ησυχαστών πατέρων «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Με αυτή την κραυγή του κατέβασε τον ουρανό στη γη.

Οι τυφλοί ξέρετε, έχουν ιδιαίτερα αναπτυγμένη μια εσωτερική αίσθηση· μερικά πράγματα τα βλέπουν καλύτερα από κείνους που έχουν όραση. Έτσι κι ο Βαρτιμαίος έβλεπε καλά ποιόν φώναζε, ποιον επικαλείτο. Δεν υπάρχει μόνο η όραση των ματιών. Υπάρχει και η όραση της ψυχής. Συνεπώς η όραση είναι τόσο αισθητή, όσο και πνευματική. Η αισθητή αφορά το σώμα και η πνευματική αφορά την ψυχή. Και εδώ βλέπουμε, πως ο τυφλός αυτός είχε ορθάνοιχτα τα μάτια της ψυχής του και μόνο εξ ακοής πίστεψε τον Χριστό για Κύριο και Θεό» είπε ο Σεβασμιώτατος και συνέχισε:

«Ας έρθουμε τώρα στους συντοπίτες του τυφλού, οι οποίοι τον γνώριζαν. Οι κάτοικοι της Ιεριχούς δεν αρκέστηκαν μόνο στη φιλαυτία τους, που δε νοιάστηκαν για τον συνάνθρωπο και συμπολίτη τους, να τον πάρουν από το χέρι και να τον οδηγήσουν στο Χριστό. Έκαναν και κάτι χειρότερο και σκληρόκαρδο. «Επετίμων αυτώ ίνα σιωπήση». Το «πίστις δι' αγάπης ενεργουμένη» έχει σχεδόν παραθεωρηθεί, όπως τότε έτσι και σήμερα. Το ίδιο δεν συμβαίνει και σήμερα στην κοινωνία; Ο Χριστός που είναι το φως του κόσμου και φωτίζει «πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμο» υπάρχει, πολλοί όμως δεν Τον γνωρίζουν. Αυτούς δεν πρέπει κάποιος να τους φέρει στο Χριστό;».

Περαίνοντας τον λόγο του, υπενθύμισε στους ευσεβείς πιστούς τον λόγο του Ωριγένη, ο οποίος σχολιάζοντας το προοίμιο του Ευαγγελίου του Λουκά αναφέρει «Τον Ιησού όλοι τον είδαν, τον Ιησού ως Λόγο του Θεού που ενανθρώπησε τον είδαν μόνον όσοι πίστεψαν». Διότι για να δεις τον Θεό Λόγο, πρέπει να έχεις ανοιχτά τα μάτια της ψυχής σου. Γι' αυτό λοιπόν, όσο ο κόσμος θα μισεί το φως, τόσο εμείς θα μιλάμε για το φως! Όσο ο κόσμος προσπαθεί να ξεχάσει τον Χριστό, τόσο περισσότερο εμείς θα κηρύττουμε Χριστό και με δυνατή φωνή, όπως ο Βαρτιμαίος θα φωνάζουμε «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν ημάς».

Στο τέλος τέλεσε το μνημόσυνο του παιδικού του φίλου Κωνσταντίνου Σοφιανού, δεόμενος υπέρ ανάπαυσης της μακαρίας ψυχής του.