Την Κυριακή του Θωμά ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θείας Λειτουργίας, προεορτίως, στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Καλλιθέας (Χαροκόπου) πλαισιωμένος από τους ευλαβείς εφημερίους του Ιερού Ναού.

Αφορμή για το κήρυγμά του πήρε από την πολύ γνωστή ευαγγελική περικοπή της ημέρας.

1. Συνήθως λέμε «ο άπιστος Θωμάς»! Ο Θωμάς δεν ήταν άπιστος. Ήταν δύσπιστος. Ή μάλλον δεν ήταν ευκολόπιστος. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν ένας ορθολογιστής άνθρωπος, που ήθελε όλα να τα κρίνει με την λογική του. Και αυτό δεν είναι κακό, διότι την λογική, το «νοερόν», όπως λένε οι Πατέρες, ο Θεός το χάρισε στον άνθρωπο. Μόνο, που οι δυνατότητες της λογικής είναι περιορισμένες.

2. Εκεί, που σταματά η λογική, αρχίζει η πίστη, που όπως λέγει ο Μέγας Βασίλειος «η πίστις υπέρ τας λογικάς δυνάμεις την ψυχήν εις συγκατάθεσιν έλκει».

Η πίστη υπερβαίνει την λογική και αναφέρεται στον όλο άνθρωπο και μάλιστα στην ελευθερία του ανθρώπου.

Διότι ο Θεός μαζί με το «νοερόν» χάρισε στον άνθρωπο και το «αυτεξούσιον» δηλ. ακριβώς την ελευθερία.

Εάν η πίστη απεδεικνύετο μαθηματικά δηλ. με την χρήση της λογικής του ανθρώπου θα παραβιάζονταν η ελευθερία του ανθρώπου.

3. Δεν είσαι ελεύθερος να πιστέψεις ότι ένα και ένα κάνουν δύο. Είσαι αναγκασμένος να το πιστέψεις. Η πίστη, όμως, αναφέρεται στην ελευθερία μας, στην ελεύθερη αποδοχή. Ο Θεός είναι Παντοδύναμος. Μπορεί τα πάντα εκτός από ένα. Να μάς αναγκάσει να πιστέψουμε. Θα μπορούσε, αλλά σέβεται την ελευθερία, που μάς χάρισε και δεν θέλει να την καταργήσει.

4. Γι ´ αυτό ας μη δυσανασχετούμε, όταν κάποιοι διακηρύττουν την απιστία τους, αλλά και προσβάλλουν τον Θεό με λόγους ή πράξεις. Άλλωστε ο Θεός δεν θίγεται ούτε προσβάλλεται. Είναι ανενδεής. Δεν έχει ανάγκη την αναγνώριση εκ μέρους του ανθρώπου. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη τον Θεό. Χωρίς Αυτόν συμπνίγεται στη δυστυχία.
Άνθρωπος χωρίς Θεό ,κόσμος χωρίς Θεό τις συνέπειες τις ζούμε και είναι τόσο τραγικές. Τις περιγράφει ο Προφήτης « σύντριμμα και ταλαιπωρία εν ταις οδοίς αυτών και οδόν ειρήνης ουκ έγνωσαν»

5. Ο Χριστός παρουσιάσθηκε τότε στους Μαθητές «των θυρών κεκλεισμένων». Τώρα στέκεται έξω από την πόρτα της καρδιάς μας. «Ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω» μάς λέγει. (Αποκ. γ, 20) και περιμένει να του ανοίξουμε και να Τον δεχθούμε ως συνδαιτυμόνα με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Πόσο μεγάλη τιμή, αλλά και πόσο μεγάλη ευλογία να έχουμε τον Αναστάντα Κύριο μόνιμο συνδαιτυμόνα!

6. Αν και ο Χριστός δεν είναι απλώς συνδαιτυμόνας, είναι Αυτός που μάς παραθέτει διηνεκώς την «μυστική τράπεζα» της Θείας Ευχαριστίας και μάς προσφέρει το Σώμα και το Αίμα Του και γινόμαστε «σύσσωμοι και σύμψυχοι και σύζωοι» με Εκείνον,ώστε να αξιωθούνε να παρακαθήσουμε και στην Τράπεζα της Βασιλείας Του.