Οἱ λατρευτκὲς ἐκδηλώσεις τῆς σημερινῆς ἡμέρας ξεκίνησαν μὲ Ὄρθρο καὶ θεία Λειτουργία.

Στὶς 12 τὸ μεσημέρι ἔγινε Ἱερὰ Παράκληση στην Ὑπεραγία Θεοτόκο τὴν Ἐγκυμονοῦσα.

Στὶς 6:00 ἐψάλη ὁ Ἑσπερινὸς καὶ στὶς 6:30 Μικρὸς Ἁγιασμὸς καὶ προσκύνηση ἱερῶν λειψάνων τῶν Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου καὶ Εἰρἠνης καὶ πλειάδος ἄλλων ἱερῶν λειψάνων.

Στὸ τέλος διανεμήθηκαν φιαλίδια μὲ Ἁγιασμὸ σὲ ὅλους τοὺς παρευρισκομένους χριστιανούς.

Στὶς 7:00 ὁ ἠθοποιὸς κ. Πέτρος Ξεκούκης ὁμίλησε μὲ θέμα: «Πῶς μπορεῖ νὰ ὑπηρετήσει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ἕνας ἠθοποιὸς ζώντας μέσα στὰ χειροκροτήματα καὶ τὶς ἐπεευφημίες τῶν ἀνθρὠπων».

Ὁ π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου, Προϊστάμενος τοῦ Ἱ.Ν. Ἁγ. Ἐλευθερίου-ὁδοῦ Ἀχαρνῶν καλωσορίζοντας τοὺς πιστοὺς στὰ 7α ΕΟΡΤΙΑ τοῦ Ναοῦ, ποὺ ἐπιτελοῦνται μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ τοῦ Β΄ἀνέφερε ὅτι σήμερα ἔχουμε προσκαλέσει ἔναν ἐκλεκτὸ ἀδελφὸ ἐν Χριστῷ, ὁ ὁποῖος ἀγωνίζεται ἀπὸ τὸ δικό του μετερίζι χρησιμοποιώντας τὴν τέχνη τῆς ὑποκριτικῆς.

Καλωσορίζουμε τὸν κ. Πέτρο Ξεκούκη.

Ὁ κ. Πέτρος Ξεκούκης μὲ λόγο χείμαρρο ὁρμητικό, βαθιὰ βιωματικὸ ποὺ μαρτυρᾶ μιὰ καρδιὰ ποὺ πυρπολεῖται ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστό, μιὰ καρδιὰ ζέουσα καὶ πάλλουσα γιὰ ἐκεῖνον, ἐθεολόγησε ὡς ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς, κατὰ τὸ τοῦ Ἁγ. Νείλου: «εἰ θεολόγος εἶ, ἀληθῶς προσεύξῃ καὶ εἰ ἀληθῶς προσεύξῃ , θεολόγος εἶ».

Ξεκινώντας τὴν ὁμιλία του εἶπε: «Δὲν ἦρθα νὰ μιλήσω, ἦρθα νὰ πάρω ἀπὸ σᾶς τὴν ἀρετὴ τῆς ὑπομονῆς ποὺ ἔχετε νὰ μὲ ἀκούσετε, τὴν ἀρετὴ τῆς ἀγάπης ποὺ ἁπλόχερα δίνετε στὸ πρόσωπό μου.

Αἰσθάνομαι ποὺ ὄμορφα, γιατὶ βρίσκομαι στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη προστασία ἀπὸ τὸ νὰ βρίσκεται κάποιος στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἔχει δίπλα του ἕναν ρασοφόρο, ἕναν λειτουργὸ τοῦ Ὑψίστου, ποὺ μιλᾶ μὲ τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ καθημερινὰ ἱερουργώντας». Καὶ συνέχισε δίνοντας πολλὰ μηνύματα μέσῳ τῆς ὁμιλίας του.

Γιὰ τὴν ἀγάπη στὸν Χριστό: ἀναφερόμενος στὸ ἁγιογραφικὸ «τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ», εἶπε ὅτι Μόνο ὁ ἑαυτός μας μπορεῖ νὰ τὸ κάνει, ὅταν δὲν τηροῦμε τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς εἶναι δίπλα μας, ἐμεῖς φεύγουμε ἀπὸ κοντά του.

Γιὰ τὴν ὑπερηφάνια: Οἱ ἠθοποιοὶ πολεμοῦνται πολὺ ἀπὸ τὸν δαίμονα τῆς ὑπερηφανείας. Τοὺς κατακυριεύει τὸ ΕΓΩ καὶ ξεχνοῦν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν».

Ἂν δὲν θέλει ὁ Θεός, δὲν κάνει τίποτε ὁ ἄνθρωπος. Ὅταν ὁ δαίμων τῆς ὑπερηφανείας ἐπιτίθεται, καλὸ εἶναι νὰ θυμᾶται κανείς τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, «ὁ θέλων πρῶτος εἶναι, ἔστω ἔσχατος».

Γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο: Ὁ Θεὸς ἦλθε «μορφὴν δούλου λαβὼν, βάπτισμα αἰτῶν ὁ μὴ γνοὺς ἁμαρτίαν». Αὐτὸς ποὺ δὲν γνώρισε ἁμαρτία, ἦρθε σ’ ἐμᾶς, νὰ μᾶς σώσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Κι αὐτὸ, γιατὶ μᾶς ἀγαπᾶ, καὶ μάλιστα σκανδαλωδῶς.

Ἐμεῖς ἀπομακρυνόμαστε κι ὁ Θεὸς ψάχνει νὰ βρεῖ μιὰ ἀφορμὴ νὰ μᾶς σώσει. Ἀπέναντι σ’ αύτὴ τὴν ἀγάπη ἐμεῖς πρέπει νὰ κλίνουμε γόνυ καρδίας καὶ ἐν μετανοίᾳ νὰ ποῦμε τὸ «ἥμαρτον εἰς σὲ Σωτὴρ ὡς ὁ ἄσωτος υἱός, δέξαι με μετανοοῦντα καὶ σῶσον με».

Γιὰ τὴν ψυχή: Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, κατὰ τὸν Γρηγόριο Νύσσης, εἶναι ζῶσα, κτιστή, νοερά, ἀναφὴς καὶ ἀσώματος. Ἡ ψυχή, ποὺ ὀφείλουμε νὰ τὴν παραδώσουμε ἀμόλυντη καὶ ἄμεμπτη στὰ πόδια τοῦ Κυρίου, εἶναι ὁ σύνδεσμος ποὺ συνδέει ταὸν ἄνθρωπο μὲ τὴν θεία Πρόνοια, γιατὶ ἡ ψυχὴ εἶναι τὸ ὁμοίωμα τοῦ Θεοῦ. Κι ἐμεῖς τολμοῦμε νὰ τὴν μολύνουμε καὶ νὰ μὴν μετανοοῦμε.

Γιὰ τὸν θάνατο: Εἶναι φρικτὸς ὁ θάνατος. Ὅμως θὰ ἔρθει ἡ στιγμή, ποὺ ὅλοι θὰ σταθοῦμε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου γιὰ νὰ ἀπολογηθοῦμε. Ὁ Κύριος μᾶς ἀφήνει νὰ ζήσουμε γιὰ νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ κλάψουμε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας, νὰ καταλάβουμε ὅτι εἴμαστε ἕνα τίποτε.

Γιὰ τὴν ὁμολογία πίστεως: Σήμερα ζοῦμε τὴν περίοδο τῶν ὁμολογητῶν. Τὸν Κύριο δὲν τὸν ὑμνοῦν μόνο οἱ ἄγγελοι, ἀλλὰ καὶ οἱ μάρτυρες, οἱ μεγαλομάρτυρες, οἱ ὅσιοι, οἱ δίκαιοι καὶ οἱ ὁμολογητές. Εἶναι ἐποχὴ ποὺ καλούμεθα νὰ ὁμολογήσουμε Χριστὸν Ἐσταυρωμένον καὶ ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν, Αὐτὸν ποὺ μᾶς ἔδωσε τὰ κλειδιὰ τοῦ Παραδείσου.

Γιὰ τὴν ἀγάπη: Ἀναφερόμενος στὰ χαρακτηριστικὰ τῆς ἀγάπης, ὅπως τὰ βρίσκουμε στὸν ὕμνο τῆς ἀγάπης τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, λέει ὅτι αὐτὴ τὴν ἀγάπη ἦρθε καὶ μᾶς ἔφερε ὁ Θεὸς καὶ αὐτὴ τὴν πρέπει νὰ ἔχουμε καὶ νὰ τὴν προσφέρουμε στὸν πλησίον μας.

Διαφορετικά, δὲν θὰ μποροῦμε νὰ σταθοῦμε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ νὰ ποῦμε τὸ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα, ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος».

Ἐμεῖς ποὺ γνωρίσαμε τὸν Χριστό, θὰ ἔχουμε μεγαλύτερη εὐθύνη ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Δὲν μποροῦμε νὰ μιλήσουμε σὲ ἄλλον γιὰ τὴν γλυκύτητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ἂν δὲν τὴν ἔχουμε γευθεῖ.

Γιὰ τὴν παρουσία τοῦ Παρακλήτου: Εἶναι μεγάλη ἡ ἀνάπαυση καὶ ἡ ἀγαλλίαση τῆς ψυχῆς, ὅταν ἐπικαλεῖται τὸν Παράκλητο, τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας. Γιατί, ὅταν ἐπικαλεῖσαι τὸν Παράκλητο, τὸν βλέπεις, τὸν νιώθεις, τὸν αἰσθάνεσαι.

Τὸ ἄψευστο στόμα τοῦ Κυρίου εἶπε νὰ μὴν μεριμνᾶμε γιὰ τὸ τί θὰ ποῦμε, γιατὶ θὰ στείλει ὁ Θεὸς τὸν Παράκλητο καὶ θὰ μιλήσει στὶς καρδιές μας.

Γιὰ τὴν μετάνοια: Ὀφείλουμε, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ μᾶς ἔδωσε τὸ μυστήριο τῆς θείας ἐξομολογήσεως καὶ τῆς θείας Εὐχαριστίσς, νὰ προσερχόμαστε σ’ αὐτά.

Γιατί, ὅπως εἶπε πολὺ παραστατικά, αὐτὰ εἶναι τὰ κλειδιὰ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, κι αὐτὰ τὰ κλειδιὰ μᾶς τὰ ἔδωσε. Ἀρκεῖ νὰ τὰ χρησιμοποιήσουμε.

Ἂν δὲν προλάβουμε νὰ ποῦμε τὸ «ἥμαρτον», ἔχουμε χαθεῖ. Στὰ τόσα χρόνια ζωῆς ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Κύριος μποροῦμε νὰ βροῦμε λίγα λεπτὰ γιὰ τὴν μετάνοιά μας καὶ τὴν ἐξομολόγησή μας ἐν μετανοίᾳ.

Γιὰ τὴν κλιματικὴ ἀλλαγή: Δὲν πρόκειται γιὰ κλιματικὴ ἀλλαγή, ἀλλὰ γιὰ μήνυμα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὰ εἶναι τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν ποὺ λένε οἱ πατέρες.

Ὁ Θεὸς μᾶς δίνει τὰ μηνύματά του, ἐμεῖς δὲν τὰ ἔχουμε καταλάβει κι ἀλίμονο σ’ αὐτοὺς ποὺ δὲν θὰ τὰ καταλάβουν μέχρι νὰ κλείσουν τὰ μάτια τους.

Μιλώντας γιὰ τὴν τηλεοπτικὴ σειρὰ «ἍγιοςΠαΐσιος» εἶπε ὅτι αὐτὴ συγκλόνισε τὸν κόσμο, γιατὶ μίλησε στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων.

Γιατὶ ὅλοι ἤθελαν νὰ ἀκούσουν λόγο Θεοῦ, νὰ δοῦν στοὺς δέκτες τους τὴν μορφὴ τῆς Παναγίας, νὰ ακούσουν τὴν νοερὰ προσευχή.

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος μᾶς καλεῖ νὰ γίνουμε ἅγιοι. Αὐτὸ γίνεται μόνο με μετάνοια, ἐξομολόγηση καὶ τηρώντας τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ.

Τελειώνοντας ζήτησε τὴν προσευχὴ ὅλων γιὰ νὰ βρίσκει τὴν δύναμη νὰ ὁμολογεῖ Χριστόν.

Ἀρχονταρίκι ὁ κ. Ξεκούκης διαλέγεται μὲ τοὺς ἀκροατές του καὶ ἀπαντᾶ στὰ ἐρωτήματά τους.

Ἡ ἡμέρα ἔκλεισε μὲ τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τὴν μονολόγιστη εύχή.