Γιὰ 14η ἡμέρα συνεχίζονται τὰ 7α ΕΟΡΤΙΑ 2025 στὸν Ἅγιο Ἐλευθἐριο-ὁδοῦ Ἀχαρνῶν ξεκινώντας μὲ Ὄρθρο καὶ θεία Λειτουργία ἐνῶ οἱ πιστοὶ ἀπὸ ὅλο τὸ λεκανοπέδιο συρρέουν στὸν Ναό, γιὰ νὰ προσκυνήσουν τὴν Ἱερὰ Εἰκόνα τῆς Παναγίας Σουμελιώτισσας.

Ἀκολούθησε στὶς 12:00 τὸ μεσημέρι Ἱερὰ Παράκληση στὴν Παναγία Σουμελᾶ.

Τὸ ἀπόγευμα στὶς 6:00μ.μ. τελέστηκε ὁ ἀναστάσιμος Ἑσπερινὀς, στὸν ὁποῖο προέστη ὁ ἐφημέριος τοῦ Ἱεροῦ προσκυνήματος «Παναγία Σουμελᾶ» Ἀρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Μετετζίδης, συμπαραστατούμενος ἀπὸ τὸν Πανοσιολογιώτατο Ἀρχιμανδρίτη π. Γαβριὴλ Γιαννόπουλο, ἐφημέριο τοῦ Ἱ. Ναοῦ Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Ἀλσουπόλεως Ν. Ἰωνίας, καὶ τοὺς ἱερεῖς τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Ἐλευθερίου Αἰδεσιμολογιώτατο Πρωτ. π. Θεμιστοκλῆ Χριστοδούλου, Προϊστάμενο τοῦ Ναοῦ, τὸν Αἰδεσιμολογιώτατο Πρωτ. π. Γεώργιο Καλποῦζο, καὶ τοὺς πρεσβυτέρους π. Σπυρίδωνα Βίτση καὶ π. Θωμᾶ Μάντζιο.

Στὶς 7:00 μ.μ. ὁ Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Εὐάγγελος Παπανικολάου, κληρικὸς τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Καμερούν, Ἰατρός, Θεολόγος καὶ Ἱεραπόστολος ὁμίλησε μὲ θέμα: «Ἅγιοι τοῦ Πόντου».

Καλωσορίζοντας τοὺς πιστοὺς ποὺ προσῆλθαν ἁθρόοι νὰ προσκυνήσουν τὴν Παναγία Σουμελᾶ καὶ νὰ ἀκούσουν τὴν ὁμιλία, τόνισε τὴν ἰδιαίτερη χάρη καὶ εὐλογία τῆς ἐνορίας τοῦ Ἁγ. Ἐλευθερίου νὰ φιλοξενεῖ τὴν Παναγία Σουμελιώτισσα.

Εὐχαρίστησε τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟ τὸν Β΄ καὶ τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καμεροὺν κ. Γρηγόριο ποὺ ἔδωσαν τὴν κανονικὴ ἄδεια γιὰ νὰ μιλήσει ὁ π. Εὐάγγελος.

Ὁ π. Εὐάγγελος παίρνοντας τὸν λόγο εὐχαρίστησε τὸν π. Θεμιστοκλῆ γιὰ τὴν πρόσκληση καὶ τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος καὶ ἐξέφρασε τὴν εὐγωμοσύνη του στὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καμεροὺν γιὰ τὴν ἄδεια τῆς ὁμιλίας.

Στὴν ἀρχὴ τῆς ὁμιλίας του ὁ π. Εὐάγγελος ἔκανε μνεία στὴν σφαγὴ τῶν Καλαβρύτων, τὸ ἀποτρόπαιο ἔγκλημα τῶν ναζιστικῶν δυνάμεων κατοχῆς στὶς 13 Δεκεμβρίου 1943.

Στὴν συνέχεια καὶ πρὶν εἰσέλθει στὸ θέμα του, ἔκανε μία ἀναδρομὴ στὴν ἱστορία τοῦ Πόντου ξεκινώντας ἀπὸ τὰ μυθικὰ χρόνια καὶ τὸν μῦθο τοῦ Φρίξου καὶ τῆς Ἕλλης, ἀπὸ τὴν ὁποία ὀνομάστηκε ὁ Ἑλλήσποντος, καθὼς ἐκείνη χάθηκε στὰ νερά του.

Συνέχισε μὲ τὴν Ἀργοναυτικὴ ἐκστρατεία, κατὰ τὴν ὁποία οἱ Ἀργοναῦτες περιῆλθαν ὅλη τὴν περιοχὴ τοῦ Εὐξείνου Πόντου καὶ ὄχι μόνο.

Καὶ οἱ δύο μῦθοι ἔχουν ἱστορικὸ πυρῆνα καὶ ἐκφράζουν ἀλληγορικὰ τὸν δεύτερο μεγάλο ἀποικισμὸ τῶν Ἑλλήνων στὸν Εὔξεινο Πόντο καταδεικνύοντας ὅτι ὁ Πόντος ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια κατοικεῖται ἀπὸ Ἕλληνες.

Στὴν ἱστορικὴ ἐποχὴ ἡ κάθοδος τῶν μυρίων ὑπὸ τὸν Ξενοφῶντα ἐπιβεβαιώνει τὴν ἑλληνικὴ παρουσία στὴν περιοχὴ τοῦ Πόντου.

Ὁ Πόντος ἔδωσε μεγάλους Ἁγίους στὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες. Κάποιους ἀπὸ αὐτοὺς παρουσίασε συνοπτικὰ ὁ π. Εὐάγγελος καὶ συγκεκριμένα ἐπέλεξε:

Τὸν Ἅγιο Μόδεστο, ὁ ὁποῖος ἦταν τέκνο εὐσεβῶν γονέων ποὺ πέθαναν στὴν φυλακὴ τὴν ἴδια μέρα, κάτι ποὺ ζήτησαν ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ προσευχή, ἐνῶ ὁ Ἅγιος ἦταν ἀκόμη βρέφος.

Ἀνατράφηκε ἀπὸ εἰδωλολάτρες ἀλλὰ σὲ ἡλικία 13 ἐτῶν ἔμαθε τὴν καταγωγή του, κατηχήθηκε καὶ βαπτίσθηκε. Ἡ ζωή του πέρασε ἀπὸ πολλὲς περιπέτειες, ἕως ὅτου ἔφθασε στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπου ἔγινε Πατριάρχης Ἱεροσολύμων.

Καὶ ὡς Πατριάρχης δὲν σταμάτησε νὰ προσεύχεται καὶ νὰ ζῆ ἀσκητικά. Ἀπέκτησε τὸ χάρισμα νὰ θεραπελυει ὄχι μόνο ἀνθρώπους ἀλλὰ καὶ ζῶα. Εἶχε μαρτυρικὸ τέλος.

Τοὺς πέντε μάρτυρες, Εὐστράτιο, Ὀρέστη, Εὐγένιο, Αὐξέντιο καὶ Μαρδάριο.

Ὁ Εὐστράτιος, ποὺ ἦταν ἀνώτερος ἀξιωματικός, συνελήφθη ἀπὸ τὸ Δούκα Λυσία. Αὐτός, ἀφοῦ τὸν βασάνισε μὲ τὸν πιὸ φρικτὸ τρόπο, ἔπειτα τὸν ἔστειλε στὸν ἔπαρχο Ἀγρικόλα.

Φημισμένος αὐτὸς γιὰ τὴν ὠμότητα τοῦ ἀπέναντι στοὺς χριστιανούς, ἔβαλε τὸν Εὐστράτιο νὰ βαδίσει μὲ σιδερένια παπούτσια, ποὺ εἶχαν μέσα μυτερὰ καρφιά. Κατόπιν τὸν ἀποτελείωσε, ἀφοῦ τὸν ἔριξε μέσα στὴ φωτιά.

Τὸν Αὐξέντιο, ποὺ ἦταν Ἱερέας καὶ συμπολίτης του Εὐστρατίου, ὁ ἡγεμόνας τὸν πίεσε νὰ ἀλλαξοπιστήσει μὲ πολλὲς δελεαστικὲς ὑποσχέσεις.

Ἀλλὰ ὁ ἄξιος λειτουργὸς τοῦ Χριστοῦ ἀπάντησε: «Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ λέω πολλὰ λόγια Λυσία. Στὴ ζωὴ αὐτὴ εἶμαι τοῦ Χριστοῦ καὶ θὰ εἶμαι δικός Του μέχρι θανάτου.

Καὶ ἂν ἀναρίθμητους δαρμοὺς καὶ πληγές μου δώσεις, καὶ ἂν μὲ φωτιὰ καὶ σίδερο μὲ λιώσεις, ὁ Χριστὸς μοῦ εἶναι παντοδύναμος καὶ ὁ Σταυρὸς

Το ἀκαταμάχητος. Αὐτὸς καθ' ἑαυτὸν ὁ Αὐξέντιος εἶναι ἀδύνατος. Ἀλλὰ τοῦ χριστιανοῦ Αὐξεντίου τὸ φρόνημα δὲ θὰ κάμψεις ποτέ».

Ἐξαγριωμένος ὁ ἡγεμόνας ἀπὸ τὴν ἀπάντηση, ἀμέσως τὸν ἀποκεφάλισε.

Τὸν Μαρδάριο, ἀφοῦ τρύπησαν τοὺς ἀστραγάλους του τὸν κρέμασαν μὲ τὸ κεφάλι πρὸς τὰ κάτω καὶ τὸν ἔκαψαν.

Ὁ ἀξιωματικὸς Εὐγένιος, ἀφοῦ τοῦ ἔκοψαν τὴ γλῶσσα καὶ τὰ χέρια καὶ τοῦ ἔσπασαν τὰ πόδια, ἐξέπνευσε.

Τὸν δὲ στρατιώτη Ὀρέστη τὸν θανάτωσαν, ἀφοῦ τὸν ξάπλωσαν σὲ πυρακτωμένο κρεβάτι.

Ὁ Εὐάγριος ὁ Ποντικὸς χειροτονήθηκε ἀναγνώστης ἀπὸ τὸν Μέγα Βασίλειο, διάκονος καὶ ἱερέας ἀπὸ τὸν Γρηγόριο Νύσσης.

Γιὰ τὸν Εὐάγριο ὁ π. Εὐάγγελος ἔδωσε κάποια δείγματα τῆς διδασκαλίας του, ὅπως:

Ὅταν ζητᾶς χρήματα ἀπὸ τὸν Θεό, αὐτὸ εἶναι ἀπάτη τοῦ πονηροῦ πρὸς κενοδοξία καὶ πολυπραγμοσύνη.

Γιὰ τὴν φιλοξενία: δῶσε στὸν ξένο ὅ,τι ἔχεις. Ἄν δὲν ἔχεις πολλά, λίγο ψωμ.ι, ἂν δὲν ἔχεις ψωμί, λίγο ἁλάτι, ἂν οὔτε ἁλάτι, λίγο νερό κι ἂν δὲν ἔχεις αὐτά, ἀρκεῖ ἡ ἀγαθὴ πρόθεση.

Γιὰ τὰ ἐνδύματα: μὴν ἐπιζητεῖτε πολλά, νὰ ἀρκεῖσθε στὴν ἀνάγκη τοῦ σώματος.

Γιὰ τὴν προσευχή: Προσεύχου ἐμφόβως, ἐντρόμως. ἐμπόνως, νηφαλίως, ἐγρηγόρως.

Σοφία τῆς Κλεισούρας. Ἔχασε ὅλους τοὺς δικούς της καὶ κατέφυγε στὰ βουνὰ ζώντας ἀσκητικά.

Μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν ἦρθε στὴν Θεσσαλονίκη καὶ μὲ παρότρυνση τῆς Παναγίας πῆγε στὴν Κλεισούρα, ὅπου ἔζησε ἀσκητικά.

Καθόταν πάνω στὸ τζάκι καὶ ἄλειφε τὸ πρόσωπό της μὲ στάχτη. Δὲν λουζόταν ποτὲ οὔτε χτενιζόταν, καὶ τὰ μαλλιά της εἶχαν σκληρύνει πολύ.

Ὅταν κάποτε χρειάστηκε νὰ τὰ σηκώσει ἀπὸ τὰ μάτια της, γιὰ νὰ βλέπει καλύτερα, ἀναγκάστηκε νὰ τὰ κόψει μὲ τὸ ψαλίδι ποὺ κούρευαν τὰ πρόβατα.

Παρ’ ὅλα αὐτὰ ὅμως, τὸ κεφάλι της εὐωδίαζε. Ἦταν ἐλεήμων, τάιζε ἀκόμη καὶ τὰ πουλιά.

Μερικὲς ἀπὸ τὶς συμβουλές της:

Ὅποιος κάνει ὑπομονή, σὰν τὸν ἥλιο θὰ λάμψει.

Ἡ λαιμαργία καὶ ἡ ὑπερηφάνια θὰ χαλάσουν τὸν κόσμο.

Ἀπ’ ὅλες τὶς μεριὲς θὰ μᾶς χτυπᾶνε, θὰ ἀντέξουν μόνο αὐτοὶ ποὺ ἔμαθαν ἀπὸ νωρὶς νὰ ἀγαπᾶνε.

Γεώργιος Καρσλίδης. Πέρασε πολὺ δύσκολα παιδικὰ χρόνια, ἀφοῦ πέθαναν πολὺ νωρὶς καὶ οἱ δύο γονεῖς του καὶ ἔμεινε μὲ τὸν ἀδελφό του ποὺ τοῦ συμπεριφερόταν σκληρά.

Δόκιμος μοναχός έγινε σε ηλικία μόλις εννέα ετών.

Τὶς τραγικὲς ἡμέρες τοῦ διωγμοῦ τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς κομμουνιστὲς στὴν Γεωργία, ὁ νεαρὸς Ἱεροδιάκονος συνελήφθη ὡς «ἐχθρὸς τοῦ λαοῦ», ὑπέστη φυλακίσεις, ταπεινώσεις, εὐτελισμούς, δημόσιες διαπομπεύσεις καὶ ἀνήκουστους βασανισμούς.

Καταδικάσθηκε μάλιστα σὲ θάνατο καὶ τουφεκίστηκε, ἀλλὰ διεσώθη θαυματουργικῶς!

Καταδικάσθηκε καὶ πάλι σὲ θάνατο τὸ 1941 μ.Χ. ἀπὸ τοὺς ἐκ βορρᾶ ὁμόδοξους εἰσβολεῖς καὶ σώθηκε καὶ πάλι θαυματουργικῶς, γιὰ νὰ συνεχίσει τὴν Ὁσιακή του ζωὴ μέχρι τὴν ἡμέρα τῆς κοίμησης του, στὶς 4 Νοεμβρίου 1959 μ.Χ.

Ἀκολούθησε τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ ἡ μονολόγιστη εὐχή.

Ἡ ἡμέρα ἔκλεισε μὲ Ἱερὰ Ἀγρυπνία ἱερουργούντων τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμ. π. Ἰωὴλ Κωνσταντάρου, ἱεροκήρυκος τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, ὁ ὁποῖος ὁμίλησε μὲ θέμα: «Ἅγιος Ίωάννης τῆς Κρονστάνδης καὶ Θεοτόκος», καὶ τοῦ Αἰδεσιμολογιωτάτου Πρωτ. π. Ἀθανασίου Τσίτσου, κληρικοῦ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς καὶ Ἐφημερίου τοῦ Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Κορωπίου.

Ἔψαλαν ὁ κ. Στέφανος Συμεωνίδης, Πρωτοψάλτης τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος (Ἁγίου Πορφυρίου, Μήλεσι Ἀττικῆς) καὶ ὁ Νικόλαος Δημητρακόπουλος, Πρωτοψάλτης Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Ἀποστόλων Ἐλευσῖνος.