Μὲ Ὄρθρο καὶ θεία Λειτουργία ἄρχισε καὶ ἡ σημερινὴ 10η ἡμέρα τῶν ΕΟΡΤΙΩΝ 2025.

Στὶς 12:00 τὸ μεσημέρι ἐψάλη Ἱερὰ Παράκληση στὴν Θεοπρομήτορα Ἁγία Ἄννα. Διαβάστηκαν εἰδικὲς εὐχὲς γιὰ τὶς ἄτεκνες οἰκογένειες.

Στὶς 6:00 μ.μ. ἔγινε ὁ Ἑσπερινὸς καὶ στὶς 6:30 Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ἅγιο Μηνᾶ τὸν καλλικέλαδο τὸν Ἀθηναῖο.

Στὶς 7:00μ.μ. ὁ Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Φανερωμένης Ἐλεούσης Ξυνιάδος Ἀρχιμ. π. Ἀθανάσιος Σύρος, κληρικὸς τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Φθιώτιδος μίλησε μὲ θέμα: «Πατρικὲς συμβουλὲς σ’ ἕναν κόσμο ποὺ ἀλλάζει συνεχῶς».

Παρὼν στὴν ὁμιλία ἦταν ὁ Μητροπολίτης Τρίκκης, Πύλης καὶ Γαρδικίου κ. Χρυσόστομος μετὰ τῆς τιμίας συνοδείας του, ἐν οἷς καὶ ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀχίλλειος Τσούτσουρας, ἱεροκήρυκας.

Προλογίζοντας τὴν ὁμιλία ὁ π. Θεμιστοκλῆς, ἀφοῦ εὐχαρίστησε τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟ τὸν Β΄γιὰ τὴν εὐλογία καὶ τὴν ἄδεια ποὺ ἔδωσε, καὶ τὸν Σεβ. Μητροπολίτη Φθιώτιδος κ. Συμεὼν ποὺ ἔδωσε κι ἐκεῖνος τὴν ἄδεια, ἐξέφρασε τὴν ἰδιαίτερη χαρὰ ὅλων γιὰ τὴν παρουσία τοῦ Γέροντα τῆς Φθιώτιδος, αὐτοῦ στὸν ὁποῖο ἀποκαλύφθηκε ἡ Παναγία, βρῆκε τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας Φανερωμένης καὶ ἔκτισε μοναστήρι ἐκ τοῦ μὴ ὄντος.

Δὲν ἔχει πανεπιστημιακὲς περγαμηνές, ἀλλὰ ἔχει τὶς περγαμηνὲς τοῦ πανεπιστημίου τῆς ζωῆς, τῆς μοναχικῆς καὶ ἀσκητικῆς ζωῆς. Εἶναι ὁ π. Ἀθανάσιος Σύρος. Ὁ Γέροντας ἔχει γεμάτη τὴν πνευματικὴ φαρέτρα του, στὰ πολλὰ χρόνια τῆς ἱερωσύνης του ἀπέκτησε μεγάλη πεῖρα καὶ τὴν προσφέρει ἀφειδῶς σὲ ὅλους.

Παἰρνοντας τὸν λόγο ὁ π. Ἀθανάσιος ἔδωσε πράγματι συμβουλὲς σ’ ἕναν κόσμο ποὺ ἀλλάζει διαρκῶς.

Σ’ ἕναν κόσμο ποὺ καθὼς ἀλλάζει, ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν πίστη, ἀπὸ τὶς ἅγιες παραδόσεις τῆς ὀρθόδοξης ἑλληνικῆς οἰκογένειας ποὺ πήγαζαν ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ.

Ποὺ ἔχει σχεδὸν διαρρήξει τὴν σχέση του μὲ τὸν ἱερέα τοῦ χωριοῦ, τῆς ἐνορίας, ποὺ ἐνοχλεῖται ἀπὸ τὸ χτύπημα τῆς καμπάνας, ποὺ δὲν προσεύχεται, δὲν ἐκκλησιάζεται, ποὺ ἔχει βγάλει τὸν Θεὸ ἀπὸ τὰ σπίτια καὶ τὴν καρδιά του.

Ἕναν κόσμο ποὺ συσσωρεύτηκε στὶς μεγάλες πόλεις ὅπου, οἱ ἄνθρωποι ζοῦν ἀποξενωμένοι ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον, ἀποξενωμένοι κι ἀπὸ τὴν φύση ποὺ ὁ Θεὸς μᾶς τὴν χάρισε πλούσια σὲ φυτὰ καὶ ζῶα.

Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἄγχος καὶ ἡ στενοχώρια μέσα στὶς πόλεις. Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ παιδιὰ ἀγρίεψαν, καταστρέφουν καὶ φθάνουν πολλὲς φορὲς σὲ ἀκραῖες μορφὲς βίας ἀκόμα καὶ μέσα στὰ σχολεῖα.

Δὲν ἁγιάζονται σήμερα τὰ παιδιά, τὰ σχολεῖα, οἱ δάσκαλοι. Δὲν ἁγιάζονται τὰ σπίτια, οἱ ἄνθρωποι ἔβγαλαν τὰ εἰκονοστάσια καὶ πέταξαν τὶς εἰκόνες. «Βάλτε εἰκόνες στὰ σπίτια σας», φωνάζει ὁ π. Ἀθανάσιος.

«Βάλτε εἰκόνες στὰ νοσοκομεῖα νὰ θεραπεύονται οἱ ἀσθενεῖς». Νὰ βάλουμε παντοῦ τὸν σταυρό, συμβουλεύει, γιὰ νὰ ἔχουμε τὴν εὐλογία καὶ τὴν προστασία του.

Οἱ ἄνθρωποι χωρὶς Θεὸ προσπαθοῦν νὰ λύσουν τὶς διαφορές τους στὰ δικαστήρια μὲ κόστος γιὰ τὴν ψυχή τους.

Ἐνῶ θὰ ἔπρεπε, λέει ὁ π. Ἀθανάσιος «τὰ δικαστήρια νὰ ἔχουν χορταριάσει καὶ οἱ ἐκκλησίες νὰ ἀλλάζουν δάπεδα ἀπὸ τὸν πολὺ κόσμο ποὺ θὰ καταφεύγει σ’ αὐτές».

Μίλησε γιὰ νέα ἤθη ξένα γιὰ τὶς παραδόσεις μας καὶ δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὴν ὀρθοδοξία μας. Γιὰ τὴν καύση τῶν νεκρῶν, ποὺ εἶναι ἀντίθετη μὲ τὴν πίστη μας. Ὁ Χριστός, ἡ Παναγία, οἱ Ἅγιοί μας, ἐτάφησαν.

Μᾶς ἔδωσαν τὸ παράδειγμα ποὺ πρέπει νὰ ἀκολουθεῖ ὁ Χριστιανός. Ἄν δὲν εἴχαν ταφεῖ οἱ Ἅγιοι, δὲν θὰ εἴχαμε ἅγια λείψανα, δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ἐγκαινιαστοῦν οἱ Ἅγιες Τράπεζες.

Ὁ τάφος τοῦ ἀγαπημένου προσώπου δίνει καὶ μιὰ παρηγοριὰ κι ἐλπίδα. Προσδοκοῦμε τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Ἔθεσε τὸ θεμα τῶν σύγχρονων γάμων, ποὺ πλέον δὲν γίνονται δόξῃ καὶ τιμῇ.

Προέτρεψε στὴν ἐξομολόγηση, στὴν νηστεία κατὰ τὴν δύναμη καθενός, στὴν δημιουργία καλῶν σχέσεων μὲ ὁμόνοια καὶ ἀγάπη.

Στὴν τήρηση τῆς Κυριακῆς ἀργίας καὶ τῶν ἑορτῶν. Ἀπέτρεψε ἀπὸ τὴν ἱεροκατηγορία, γιατί, ὅπως εἶπε, ὁ ἱερέας εἶναι σὰν τὸ κάρβουνο, ποὺ σβησμένο μουτζουρώνει, ἀναμμένο καίει.

Τόνισε μὲ ἔμφαση τὴν πίστη στὴν Ἁγία Τριάδα, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν τιμὴ στὶς ἅγιες εἰκόνες.

Μίλησε γιὰ ἀποφυγὴ τῆς ὑπερηφάνιας, ἡ ὁποία φέρνει μαζί της τὴν κακία, τὴν πορνεία, τὴν ἔλλειψη ἐγκράτειας, τὴν ὀκνηρία καὶ τὴν ἀπληστία.

Ὁ π. Ἀθανάσιος μὲ τὸν δικό του ἰδιαίτερο ἀλλὰ καὶ χαριτωμένο τρόπο μᾶς ἐπανέφερε στὶς βάσεις μας.

Μᾶς ὑπενθύμισε τί θησαυροὺς χάσαμε, τί ἔχουμε καὶ τί μᾶς πρέπει, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε παραφράζοντας τὸν ποιητὴ Ἰω. Πολέμη.

Μὲ ἁπλὸ, λαϊκὸ ἀλλὰ ζωντανὸ λόγο θεολόγησε καὶ ἡ θεολογία τοῦ παπα-Θανάση μπῆκε βαθιὰ στὴν καρδιὰ τοῦ κάθε ἀκροατή.

Ἡ ἡμέρα ἔκλεισε μὲ τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τὴν μονολόγιστη εὐχή.