Μὲ Ὄρθρο καὶ θεία Λειτουργία ξεκίνησε καὶ ἡ τέταρτη ἡμέρα τῶν ΕΟΡΤΙΩΝ 2025. Στὶς 12:00 τὸ μεσημέρι ἐψάλη Ἱερὰ Παράκληση στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο τὴν Ἱεροσολυμίτισσα. 

Στὶς 6:00 τὸ ἀπόγευμα ἐψάλη ὁ Ἑσπερινὸς καὶ στὶς 6:30 τελέσθηκε Ἀκολουθία τοῦ Μικροῦ Ἁγιασμοῦ μετὰ παραθέσεως ἀποτμημάτων ἱερῶν λειψάνων τῶν νεοφανῶν μαρτὐρων Ἁγ. Ραφαήλ, Νικολάου καὶ Εἰρήνης τῶν ἐν Λέσβῳ μαρτυρησάντων.

Στὸ τέλος διανεμήθηκαν φιαλίδια μὲ ἁγιασμὸ σὲ ὅλους τοὺς παρευρεθέντες πιστούς. 

Στὶς7:00 μ.μ. ἀντὶ τῶν καθιερωμένων ὁμιλιῶν διεξήχθη ἕνας διάλογος ἀγάπης μεταξὺ τοῦ Προϊσταμένου τοῦ Ναοῦ, π. Θεμιστοκλῆ Χριστοδούλου καὶ τῆς Ὁσιωτάτης Μοναχῆς Φιλοθέης ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας Παντάνασσας Γραβιᾶς. 

Ὁ διάλογος περιεστράφη γύρω ἀπὸ θέματα τῆς σύγχρονης οἰκογένειας καὶ τῆς διαπαιδαγώγησης τῶν παιδιῶν. Ἀρχικὰ ζητήθηκε ἀπὸ τὴν Ἀδελφὴ Φιλοθέη νὰ καταθέσει τὴν ἐμπειρία της σχετικὰ μὲ τὸ εἶδος τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἐπισκέπτονται τὸ μοναστήρι.

Τὸ μοναστήρι, ἀνέφερε ἡ ἀδελφή, ἐπισκέπτονται καὶ νέοι καὶ μεγαλύτεροι, οἰκογένειες ἀλλὰ καὶ μεμονωμένα ἄτομα.

Οἱ νέοι ποὺ ἔρχονται ἔχουν ἀναζητήσεις καὶ ζητοῦν ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ βοηθήσει νὰ τακτοποιήσουν τὴν ζωή τους σὲ ἐπαγγελματικὸ ἀλλὰ καὶ κοινωνικὸ ἐπίπεδο. Ζητοῦν νὰ γίνουν ἄνθρωποι δημιουργικοὶ καὶ καλοί. Γενικὰ ὑπάρχουν καὶ σήμερα πολλὰ καλὰ καὶ φιλότιμα παιδιά.

Οἱ γονεῖς ποὺ μᾶς ἐπισκέπτονται εἶναι ἄλλοι εὐσεβεῖς, ποὺ προσπαθοῦν νὰ δώσουν στὰ παιδιά τους ἐφόδια καὶ ὑλικά, τὰ ἀπαραίτητα, καὶ πνευματικά. Ἄλλοι θέλουν τὰ παιδιά τους νὰ ζοῦν ἀπολύτως κοσμικά, σύμφωνα μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς.

Στὴν ἐρώτηση ἄν βλέπει νὰ ὑπάρχουν ἀντιστάσεις στὶς ἐπιταγὲς τοῦ σύγχρονου τρόπου ζωῆς, στὸ κοσμικὸ πνεῦμα, ἡ Ἀδελφὴ ἀνέφερε ὅτι εὐτυχῶς ὑπάρχουν καὶ γονεῖς καὶ παιδιὰ ποὺ ἀντιστέκονται. Ὅπως ὑπάρχουν καὶ παιδιὰ ποὺ ἀντιστέκονται ἀλλὰ οἱ γονεῖς τους τὰ ὠθοῦν στὸν κοσμικὸ τρόπο ζωῆς.

Δὲν ἔχουν πνευματικὴ ζωὴ ὅλοι ὅσοι ἐπισκέπτονται τὸ μοναστήρι. Συνήθως οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν δέχονται εὔκολα συμβουλὲς γιὰ πνευματικὴ ζωή.

Οἱ καλοπροαίρετοι ὅμως ἀλλοιώνονται ἀπὸ τὴν χάρη τῆς Παναγίας, γλυκαίνει ἡ ψυχή τους καὶ ζητοῦν νὰ ξανάρθουν στὸ μοναστήρι. Πνευματικὲς ἀναζητήσεις ἔχουν κυρίως οἱ νέοι, ἀλλὰ ἔχουν ἐγκαταλειφθεῖ ἀπὸ τοὺς μεγάλους.

Οἱ γονεῖς ἀπὸ τὸ 1960 καὶ μετὰ δὲν ἔχουν πνευματικὰ ἐνδιαφέροντα. Ἔτσι δὲν δίνουν καὶ στὰ παιδιά τους ἀντίστοιχη ἀγωγή. Ὡστόσο πολλοὶ νέοι καὶ σήμερα ἀναζητοῦν τὸν Θεό.

Ἡ κατάσταση τῆς σύγχρονης νεολαίας ὀφείλεται σὲ πολλοὺς παράγοντες ἀλλὰ πρωτίστως ὑπαίτιοι εἶναι οἱ γονεῖς.

Σήμερα οἱ γονεῖς δὲν συζητοῦν μὲ τὰ παιδιά τους, δὲν ἔχουν χρόνο. Δὲν τοὺς μιλοῦν γιὰ τὸν Χριστό, δὲν ἔχουν τὰ παιδιὰ τέτοια βιώματα ἀπὸ τὴν οἰκογένεια.

Οὔτε καὶ οἱ σύγχρονες γιαγιάδες καθοδηγοῦν τὰ ἐγγόνια τους μὲ λόγο Θεοῦ.

Πολλὲς φορὲς οἱ γιαγιάδες εἶναι περισσότερο κοσμικὲς ἀπὸ τοὺς γονεῖς. Ἔτσι τὰ παιδιὰ ὄχι μόνο δὲν ἔχουν παράδειγμα πνευματικῆς ζωῆς ἀπὸ τὸ σπίτι, ἀλλὰ κι ὅταν ἐκδηλώσουν τέτοιες ἐπιθυμίες οἱ γονεῖς τὰ ἀποτρέπουν. 

Στὴν ἐρώτηση ποιές συμβουλὲς δίνουν στοὺς νέους ποὺ ἀντιμετωπίζουν προβλήματα ἀπὸ λάθος τρόπο ζωῆς, ὅπως ἄκαιρες ἐγκυμοσύνες, ναρκωτικά καὶ ἄλλα παρόμοια, ἡ ἀδελφὴ ἀπάντησε ὅτι εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ καταλάβουν ὅτι ἔχουν κάνει λάθος ἐπιλογές.

Ξεκινώντας ἀπὸ τὴν παραδοχὴ τοῦ λάθους τὰ ἑπόμενα βήματα εἶναι ἡ προσευχή, ἡ ἐξομολόγηση, ἡ θεία Κοινωνία, τὰ βασικὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν ἕνωση μὲ τὸν Θεό.

Αὐτὰ παρηγοροῦν τὸν ἄνθρωπο, διότι ἔρχεται ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ὅταν παραδεχθεῖ τὸ σφάλμα του ὁ ἄνθρωπος καὶ ἐξομολογηθεῖ, ἀρχίζει νέος κύκλος ζωῆς. Ἔρχεται στὴν ψυχή του ἡ ἐλπίδα ποὺ πρὶν εἶχε χαθεῖ.

Οἱ ἄνθρωποι ἐπισκεπτόμενοι τὸ μοναστήρι ἀναζητοῦν τὴν γνησιότητα. Ἀναζητοῦν τὴν προσευχή.  Ἔχουν τὴν ἀνάγκη τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Ἰδιαίτερα μετὰ τὴν ἀγρυπνία αἰσθάνονται ὅτι ὁ Κύριος φεύγει μαζί τους. Αἰσθάνονται τὴν γλυκιὰ παρουσία τοῦ Θεοῦ. 

Εἶναι ἀνάγκη οἱ γονεῖς νὰ καταλάβουν ὅτι τὰ παιδιά τους δὲν ἔχουν ἀνάγκη μόνο ἢ κυρίως ἀπὸ παιχνίδια καὶ τροφή.

Χρειάζονται καὶ πνευματικὴ τροφή. Νὰ μιλήσουν στὰ παιδιά, νὰ τοὺς ἐξηγήσουν τὰ μεγάλα γεγονότα τῆς πίστης μας, τί εἶναι τὰ Χριστούγεννα, ἐπὶ παραδείγματι, τί συνέβη γιατί γιορτάζουμε.

Ὅμως οἱ σύγχρονοι γονεῖς δὲν ἔχουν χρόνο οὔτε καὶ διάθεση γιὰ τέτοιες συζητήσεις. Πολλοὶ ἀφοσιώνονται στὶς σπουδὲς καὶ στὴν καριέρα τους.

Ὅμως ἄν κάνεις οἰκογένεια μόνο μὲ αὐτὰ ὡς ἐφόδια καὶ δὲν προσεύχεσαι, δὲν ἔχεις ἀναπτύξει σχέση μὲ τὸν Θεό, σωστὴ οἰκογένεια δὲν κἀνεις. 

Ἡ ἀπόκτηση κινητοῦ καὶ ἡ ἐνασχόληση τῶν παιδιῶν μὲ αὐτό εἶναι μιὰ ἄλλη σύγχρονη πληγή.

Στὶς μικρὲς ἡλικίες δὲν εἶναι ἀπαραίτητο. Δὲν προσφέρει τίποτε στὰ παιδιά, ἁπλῶς ἔχει γίνει μόδα.

Οἱ ἀνάγκες τῶν παιδιῶν καλύπτονται ἀπὸ τοὺς γονεῖς, ὅταν ὑπάρχει διαπροσωπικὴ σχέση μεταξύ τους.

Δυστυχῶς αὐτὴ λείπει καὶ μαζί της λείπει καὶ ἡ σωστὴ καθοδήγηση τῶν παιδιῶν, ποὺ δὲν ξέρουν πῶς νὰ σταθοῦν στὴν κοινωνία, πῶς νὰ ἀντιμετωπίσουν τὰ προβλήματα, πῶς θὰ κάνουν σωστὲς ἐπιλογές.

Ὅλα γίνονται ὅπως τύχει. Ὅταν ὅμως ὁ ἄνθρωπος ζῆ κατὰ Θεόν, ἔρχεται μεγάλη εὐλογία. Μπορεῖ νὰ περνᾶ δυσκολίες ἀλλὰ στὸ τέλος ἔρχεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ.

Πρέπει τὰ παιδιὰ νὰ μάθουν γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ μάθουν νὰ ἀγωνίζονται, νὰ στεροῦνται, νὰ ἔχουν φιλότιμο, νὰ ἀγαπᾶνε, νὰ ἔχουν πραγματικὴ φιλία.

Αὐτὸ σημαίνει, ἀναφέρει ὁ π. Θεμιστοκλῆς, ὅτι χρειαζόμαστε μητέρες. Τὸ κυνήγι τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν μᾶς κάνει νὰ λησμονοῦμε τὶς ἀξίες, ποὺ εἶναι τὸ πιὸ σημαντικὸ στὴ ζωή.

Στὰ παιδιὰ πρέπει νὰ δίνουμε ἀγωγὴ Χριστοῦ. Τὰ πολλὰ ὑλικὰ ποὺ δίνουν οἱ γονεῖς στὰ παιδιὰ δὲν ἐκτιμῶνται.

Τὰ γηροκομεῖα εἶναι γεμάτα, διότι τὰ παιδιὰ δὲν πῆραν ἀγάπη ἀπὸ τοὺς γονεῖς, δὲν βἰωσαν καὶ δὲν γνώρισαν τὴν ἀγάπη καὶ εὔκολα τοὺς ἐγκατέλειψαν.

Ἡ σωστὴ σχέση μὲ τὸν Θεὸ δημιουργεῖ καὶ τὴν σωστὴ σχέση μεταξὺ γονιῶν καὶ παιδιῶν. Προϋπόθεση ὅμως αὐτῆς τῆς σχέσης μὲ τὸν Θεό, εἶναι ἡ συνέπεια στὴν πνευματικὴ ζωή, ἡ συμφωνία λόγων καὶ πράξεων. 

Γιὰ τὸ μοντέλο τῆς οἰκογένειας ποὺ ἐργάζονται καὶ οἱ δύο γονεῖς, ἡ Ἀδελφὴ Φιλοθέη ἀναγνωρίζει τὴν ἀναγκαιότητα τῆς ἐργασίας καὶ τῶν δύο ὡστόσο θὰ συμβούλευε νὰ ἐργάζεται λιγότερες ὧρες ἡ μητέρα.

Ἡ κουρασμένη μητέρα ποὺ ἔχει ἐκδαπανηθεῖ στὸν ἐργασιακό της χῶρο, δὲν ἔχει ἀντοχὲς νὰ ὑπομείνει τὶς δυσκολίες τῶν παιδιῶν, τὶς ἀνάγκες τῆς οἰκογένειας.

Ἡ μητέρα γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἀνταποκριθεῖ στὶς ἀνάγκες τῆς οἰκογένειας πρέπει νὰ εἶναι ἥρεμη καὶ χαρούμενη. Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ κατορθώνει ἡ προσευχόμενη μητέρα.

Γενικά, καὶ οἱ δύο γονεῖς νὰ ἔχουν ὑπ’ ὄψιν ὅτι πρέπει νὰ εἶναι ἥρεμοι, εἰρηνικοὶ καὶ χαρούμενοι. Νὰ βρίσκουν τρόπους νὰ ἡρεμοῦν τὰ παιδιά καὶ οἱ ἴδιοι.

Ὅτι τὰ προβλήματα τὰ λύνει ὁ Θεὸς, ὄχι τὸ δικό τους μυαλό. Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε περισσότερο ὑλόφρονες. Καὶ μέσα στὴν ὑλοφροσύνη ἐξάπτουμε καὶ τὸν ἐγωισμὸ τῶν παιδιῶν. 

Τὸν ἐποικοδομητικὸ αὐτὸν διἀλογο ἔκλεισε ὁ π. Θεμιστοκλῆς μὲ τὴν ρήση τοῦ Θεοδώρου Στουδίτη, ὁ ὁποῖος ἔλεγε ὅτι κεφάλαιον τῆς ζεύξεως εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ τελείωσις.

Αὐτό, συμπληρώνει ὁ π. Θεμιστοκλῆς, ἐμεῖς τὸ ξεχνᾶμε καὶ ἄλλοι θεωροῦν ὅτι στόχος εἶναι ἡ τεκνοποιία κι ἄλλοι τὸ νὰ περάσουν καλά.

Ξεχνᾶμε ἐπίσης ὅτι τὸ παιδὶ ποὺ φέρνουμε στὸν κόσμο δὲν εἶναι κτῆμα μας, τὸ φέρνουμε γιὰ νὰ γίνει ἅγιος, ἀφοῦ πρῶτα γίνουμε οἱ γονεῖς ἅγιοι.                 

Μὲ τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τὴν μονολόγιστη εὐχὴ ἔκλεισε καὶ ἡ σημερινὴ ἡμέρα.