17η ἡμέρα τῶν ΕΟΡΤΙΩΝ 2024 καὶ οἱ λατρευτικὲς ἐκδηλώσεις ξεκίνησαν μὲ Ὄρθρο καὶ θεία Λειτουργία ἔμπροσθεν τοῦ ἱεροῦ σεμνώματος τῆς περιπύστου καὶ ἐφεστίου εἰκόνος τῆς Παναγίας Κοσμοσώτειρας.

Στὶς 12:00 τὸ μεσημέρι ἔγινε Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ἅγιο Μόδεστο, Πατριάρχη Ἱεροσολύμων, τοῦ ὁποίου ἡ μνήμη τιμᾶται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας στὶς 16 Δεκεμβρίου καὶ θεωρεῖται προστάτης τῶν ζώων καὶ τῶν κτηνοτρόφων. Κατὰ τὴν Παράκληση διαβάστηκαν τέσσερις εὐχὲς γιὰ τὰ ζῶα, τὰ ὁποῖα ὁ Θεὸς ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο νὰ ὑπηρετοῦν τὶς ἀνάγκες του, νὰ τὸν βοηθοῦν στὶς ἐργασίες -γεωργικὲς κυρίως- καὶ νὰ τρέφεται ἀπὸ αὐτά.

Ἡ Ἐκκλησία μας σὲ ἕναν κόσμο ποὺ ταλαιπωρεῖται ἀπὸ ποικίλες ἀσθένειες καὶ λοιμώδη νοσήματα, ἀντιτάσσει ἔναντι αὐτῶν ἕνα καὶ μοναδικὸ ἰσχυρὸ ὅμως ὅπλο, τὸ Εὐχολόγιο, ποὺ περιέχει εὐχὲς γιὰ κάθε περίσταση τοῦ ἀνθρώπινου βίου.

Ἀκολούθησε στὶς 6:00 μ.μ. Ἑσπερινὸς καὶ κτητορικὸ μνημόσυνο γιὰ ὅλους τοὺς κοιμηθέντες εὐλαβεῖς πιστοὺς καὶ εὐεργέτες τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ μας, κληρικούς, ἱεροψάλτες, νεωκόρους, ἐκκλησιαστικοὺς ἐπιτρόπους, κυρίες καὶ δεσποινίδες τῆς Φιλοπτώχου Ἀδελφότητος, μέλη Ἐνοριακῆς Νεανικῆς Ἑστίας καὶ λοιπούς.

Τὸ κτητορικὸ μνημόσυνο τέλεσε ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀντώνιος Πανταζῆς Δρυοβουνιώτης ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Σισανίου καὶ Σιατίστης μὲ τοὺς ἐπίσης φιλοξενουμένους Πανοσιολογιώτατο Ἀρχιμανδρίτη π. Τιμόθεο Ἀθανασιάδη καὶ Πανοσιολογιώτατο Ἀρχιμανδρίτη π. Ἀνανία Πουλουσίδη καὶ τὸν Προϊστάμενο τοῦ Ναοῦ π. Θεμιστοκλῆ Χριστοδούλου καὶ τὸν ἐφημέριο τοῦ Ναοῦ π. Θωμᾶ Μάντζιο.

Στὶς 7:00 μ.μ. ἐτίμησε τὶς ἑόρτιες ἐκδηλώσεις μας ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀντώνιος Δρυοβουνιώτης, ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Δρυοβούνου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σισανίου καὶ Σιατίστης, ὁ ὁποῖος ὁμίλησε μὲ θέμα: «Ὁ Μέγας Βασίλειος καὶ ὁ κοινοβιακὸς μοναχισμός».

Καλωσορίζοντας τὸν ὁμιλητὴ ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ, π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου, ἐξέφρασε τὴν χαρὰ ὅλων, γιατὶ σήμερα φιλοξενεῖται στὸν Ναὸ ἕνας ἐκλεκτὸς κληρικὀς, προερχόμενος ἀπὸ τὸν μοναστικὸ χῶρο.

Ἐξήγησε ὅτι κάθε χρόνο στὸ κτητορικὸ μνημόσυνο καλεῖται κάποιος ἱερομόναχος ποὺ ἐπιτελεῖ τὴν Ἀκολουθία τῶν κτητορικῶν μνημοσύνων, διότι αὐτὰ τὰ μνημόσυνα, ὅπως εἶπε, ἀνασταίνουν τοὺς κεκοιμημένους.

Ἀναφερόμενος στὴν μεγάλη διάρκεια τῆς συγκεκριμένης Ἀκολουθίας τόνισε ὅτι ἡ προσευχὴ χρειάζεται τὸν κόπο καὶ τὴν θυσία.

Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ μοναχοὶ ἔχουν τὰ Τυπικὰ μὲ τοὺς πολλοὺς ὕμνους, εὐχὲς καὶ ἀναγνώσματα, γιὰ νὰ διασφαλίσουν τὴν ἀφιέρωση τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς τους ἐν προσευχῇ καὶ ἀσκήσει.

Εὐχαρίστησε τὸν π. Ἀντώνιο Δρυοβουνιώτη γιὰ τὴν παρουσία του στὶς γιορτὲς πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου, ὅπως καὶ τοὺς ἄλλους δύο, Ἀρχιμανδρίτη π. Τιμόθεο Ἀθανασιάδη καὶ Ἀρχιμανδρίτη π. Ἀνανία Πουλουσίδη.

Μετέφερε στὸν π. Ἀντώνιο τὶς εὐχὲς καὶ τὶς εὐλογίες τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος, ποὺ μὲ πολλὴ χαρὰ τὸν ὑποδέχεται στὴν Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπή.

Εὐχαρίστησε καὶ τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σισανίυ καὶ Σιατίστης κ. Ἀθανάσιο, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὴν ἄδεια γιὰ τὴν ἐδῶ παρουσία τοῦ π. Ἀντωνίου. Ἀναγγέλλοντας τὸ θέμα τῆς ὀμλίας τοῦ π. Ἀντωνίου ὑπογράμμισε ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει δύο πνεύμονες, τὴν ἐνορία καὶ τὸ μοναστήρι καὶ δὲν πρέπει νὰ θεωροῦμε τὸ ἕνα ἀνώτερο ἀπὸ τὸ ἄλλο ἀλλὰ καὶ τὰ δύο εἶναι ἐξ ἴσου σημαντικὰ καὶ ἰσοβάθμια, γι’αὐτὸ καὶ ἐπειδὴ ἀφιερώνουμε αὐτὲς τὶς ἐορτὲς στὸν Μέγα Βασίλειο, ζητήσαμε ἀπὸ τὸν π. Ἀντώνιο νὰ μᾶς μιλήση γιὰ τὸν Μέγα Βασίλειο καὶ τὸν μοναχικὸ κοινοβιακὸ μοναχισμό, ὅπως ὁ Μέγας Βασίλειος ὅρισε.

Μετὰ τὸν σύντομο χαιρετισμὸ τοῦ π. Θεμιστοκλῆ ὁ π. Ἀντώνιος εὐχαρίστησε μὲ τὴν σειρά του καὶ γιὰ τὴν εὐλογία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου κ.κ. Ἱερωνύμου καὶ γιὰ τὴν εὐλογία τοῦ οίκείου Μητροπολίτου κ.κ. Ἀθανασίου ἀλλὰ καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ π. Θεμιστοκλῆ , ποὺ ἡ καρδιά του εἶναι, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος γιὰ τὴν καρδιὰ τοῦ κἀθε ἱερέα, σὰν τὴν καρδιὰ τῆς μάνας, γεμάτη ἀγάπη γιὰ ὅλους.

Καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ π. Θεμιστοκλῆ καὶ τῶν πατέρων αὐτὸ ἔκανε σήμερα καὶ ὅλη τὴν περίοδο ποὺ φιλοξενεῖται ἐδῶ τὸ λείψανο τοῦ Μεγάλου Βασιλείου φροντίζοντας νὰ φέρη διαφόρους ὁμιλητές, ὥστε σὰν καλὴ μάνα νὰ βάλη στὸ πνευματικὸ τραπέζι ὅ,τι καλύτερο μπορεῖ νὰ προσφέρη σὲ σᾶς, τὰ πνευματικά του παιδιὰ καὶ ἔτσι νὰ συνευφρανθοῦμε ὅλοι μας.

Στὴν συνέχεια εὐχαρίστησε τὸν οἰκοδεσπότη τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τούτου καὶ τὸν Ἅγιο Ἱερομάρτυρα Ἐλευθεριο καὶ τὴν μητέρα του Ἀνθία ποὺ φιλοξενεῖ ὅλους σήμερα ἐδῶ στὸν περικαλλέστατο αὐτὸν Ναό, ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς πατέρες ποὺ ἔχουν τὴν εὐθύνη καὶ τὸν κόπο γιὰ τὴν πραγμάτωση ὅλων τῶν Ἀκολουθιῶν καὶ ὁμιλιῶν πρὸς τιμὴν τοῦ Προστάτου καὶ ἐφόρου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τούτου.

Εἰσερχόμενος στὸ θέμα του εἶπε ὅτι ἡ ἀνάπτυξή του κινεῖται σὲ τρεῖς ἄξονες: α) Κανόνες τοῦ κοινοβιακοῦ μοναχισμοῦ ποὺ ὅρισε ὁ Μέγας Βασίλειος.

Ὁ Μέγας Βασίλειος ἦταν σημαίνων θεολόγος. ὑποστήριζε τὸ σύμβολο τῆς πίστεως, ἀντιτάχθηκε στὶς αἱρέσεις τῆς πρωτοχριστιανικῆς Ἐκκλησίας. Ἦταν πατέρας τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς τρεῖς Ἱεράρχες ποὺ θεωροῦνται προστάτες τῆς παιδείας.

Στὸν τομέα τοῦ μοναχισμοῦ ἀνέλαβε δράση θέτοντάς τον ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας καὶ εἰσήγαγε τὴν ὁμολογία τῆς ἀφιέρωσης στὸν Θεό καὶ τῆς ἔνταξης στὴν ἀδελφότητα, ἡ ὁποία προέβλεπε ἀγαμία, ὑπακοὴ καὶ ἀκτημοσύνη.

Ἐπίσης ἔθεσε τὴν αὐθαίρετη πνευματικότητα τοῦ μοναχισμοῦ στὴ σταθερὴ βάση τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τοποθέτησε τοὺς μοναχοὺς στὴν γραμμὴ τοῦ Κοινοβίου καὶ τῆς ὀργανωμένης δράσης.

Ἔτσι πέτυχε νὰ διαμορφώση ἕνα νέο μοναστικὸ πρότυπο. Ὁ Μέγας Βασίλειος μόναζε καὶ ὁ ἴδιος κατὰ μεγάλα διαστήματα κυρίως στὸν Πόντο.

Ἐπισκέφτηκε καὶ τὰ σημαντικότερα θρησκευτικὰ κέντρα τοῦ τότε μοναχισμοῦ τῆς Ἀνατολῆς.

Ἐκεῖ γνώρισε διαφορετικὲς μορφὲς τοῦ μοναχισμοῦ. Μὲ τὴν ἐμπειρία ποὺ ἀπέκτησε ἵδρυσε τὴν πρώτη του Μονὴ κοντὰ στὴν Νεοκαισάρεια τοῦ Πόντου.

Ὁ Μέγας Βασίλειος θεμελίωσε τὸν κοινοβιακὸ μοναχισμὸ καὶ τὸ μοναχικὸ σύστημα καθορίζοντας τὴν λειτουργία του.

Δὲν μᾶς ἄφησε ἕνα μοναστικὸ καταστατικό, ὅμως οἱ άρχές του ἐντοπίζονται διάχυτες σὲ διάφορα ἔργα.

Προέβλεψε ὧρες γιὰ λειτουργικὴ προσευχή καὶ ὧρες γιὰ χειρωνακτικὴ ἐργασία καὶ ἄλλες μορφὲς ἐργασίας.

Ὁ κανόνας ἂν καὶ ἦταν αὐστηρὸς, ἀπέφευγε νὰ ἐνθαρρύνη ἀκραῖες μορφὲς ἀσκητισμοῦ.

Ἔφερε τὴν δοκιμασία κάτω ἀπὸ τὴν ἄμεση ἐξάρτηση τῶν κοινωνικῶν ὑποχρεώσεων τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ ἐπίδραση τοῦ Μεγάλου Βασιλείου στὸν μοναχισμὸ στὴν ἑλληνικὴ Ἀνατολὴ καὶ στὴν Λατινικὴ Δύση ἦταν τεράστια.

Ἂν χαρακτηρίζαμε μὲ μία λέξη τὸν βασιλειανὸ μοναχισμὸ θὰ τοῦ ἀποδίδαμε τὸν ὄρο βιβλικός.

Ἡ θεώρηση τοῦ Μεγάλου Βασιλείου γιὰ τον μοναχισμό:

1. Ἀσπάσθηκε τὴν ἰδέα τῆς ἔμπρακτης καλλιέργειας τῆς πρὸς τὸν Θεὸν ἀγάπης καὶ ἀκολουθίας. Πίστευε πὼς ὁ κοινοβιακὸς μοναχισμὸς εἶναι ὁ πλέον ἁρμοστὸς στὴν φύση τοῦ ἀνθρώπου. Δίδασκε πὼς ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι μοναστικὴ ἀλλὰ κοινωνική. Ἔξω ἀπὸ τὸ κοινοβιακὸ σύστημα δὲν ὑπάρχει πλησίον καὶ ἄρα δὲν ὑποστηρίζεται ἡ σχετικὴ ἀγάπη καὶ ἡ ἀλληλλοσυμπλήρωση.

2. Στὸν μοναχισμό του κυριάρχησε ἡ ἀκτημοσύνη καὶ ἡ κοινοκτημοσύνη. Ὁ μοναχὸς ὄφειλε τὴν ὅποια περιουσία του νὰ τὴν διαθέση μὲ διάκριση στὴν φιλανθρωπία. Δὲν ἐπιτρεπόταν ἡ κατοχὴ πέραν τῶν δύο χιτώνων, ἐνῶ καθιερώθηκε ἡ χρήση τῆς ζώνης.

3. Ὁ Βασίλειος εἶχε συγκεκριμένη ἄποψη γιὰ τὸ ποῦ πρέπει νὰ χωροθετοῦνται οἱ πρὸς ἵδρυση μονές. Προέκρινε τοποθεσίες κοντὰ ἀλλὰ ὄχι ἐντὸς κατοικημένων περιοχῶν.

4. Ὁ Προεστὼς ἡγεμόνευε ὡστόσο δὲν διορίζονταν ὰπὸ τὸν ἐπίσκοπο, ἀλλὰ ἐκλέγονταν ἀπὸ τὴν ἀδελφότητα. Τὸ μοναχικὸ πολίτευμα εἶναι μοναρχικὸ καὶ ὄχι δημοκρατικό. Ἡ ἀρχὴ τῆς ὑπακοῆς ἀποτελοῦσε θεμέλιο λίθο. Ἀπέρριπτε τὴν ὕπαρξη πολλῶν πνευματικῶν ἀδελφοτήτων ἐντὸς τῆς ἰδίας μονῆς.

5. Ὑπῆρχε περίοδος δοκιμασίας για τὸν υποψήφιο μοναχό, τὴν ὁποία ἔπρεπε νὰ
χαρακτηρίζη ἡ ταπείνωση καὶ ἡ σιωπή. Συνδέονταν μὲ τὴν κοινωνικὴ ἐργασία καὶ προσφορά. Στὴν περίπτωση τῶν ἐγγάμων χρειαζόταν ἡ ἀμοιβαία συγκατάθεση.

6. Ὑπῆρχε ὑποχρεωτικὴ τράπεζα μετ’ ἀναγνώσματος. Τὸ διαιτολόγιο δὲν ἄλλαζε μὲ τὴν παρουσία ἐπισκεπτῶν. Ἐπέτρεπε ἐπαφὴ μὲ ἑτερόδοξους, ἀπαγόρευε ὅμως τὴν κοινὴ τράπεζα μὲ αὐτοὺς. Στὴν ἄσκηση ἔθετε μέτρο τὴν διάκριση. Ἄσκηση γιὰ τὸν ἱερὸ πατέρα ἦταν ἠ ἀναχώρηση τῶν ἰδίων θελημάτων καὶ ὄχι ἡ ἀποχὴ τῶν ἀλόγων βρωμάτων. Στὴν ἄσκηση ἔθετε μέτρο τὴν διάκριση.

7. Ἡ μοναχικὴ ἐργασία ὄφειλε νὰ γίνεται χωρὶς γογγυσμὸ ἢ ἔπαρση. Προέκρινε ὡς ἁρμοστὰ ἐπαγγἐλματα ὅσα δὲν ἀπαιτοῦσαν πολλὰ στὴν δημιουργία καὶ τὴν πώληση. Ἡ πώληση τῶν προϊόντων ἔπρεπε νὰ γίνεται ὄχι μακριὰ ἀπὸ τὴν Μονἠ. Δὲν ἐξέρχονται μόνοι ἀπὸ τὴν μονὴ.

8. Ὑπῆρχε ἰδιαίτερη μέριμνα γιὰ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἰατρικὴ περίθαλψη. Ἔδωσε μεγάλη σημασία στὴν ἐλεημοσύνη, στὴν λίγο ἔξω ἀπὸ τὴν Καισάρεια Βασιλειάδα. Ἔδειξε ἰδιαίτερη φροντίδα γιὰ τὴν ἄσκηση τῆς ἰατρικῆς, τὴν ὁποία θεωροῦσε ἐκχώρηση Θεοῦ καὶ συντελεστὴ πρὸς ἐγκράτεια.

9. Διαμόρφωσε εἰδικὴ τάξη ὡς πρὸς τὴν ὑμνωδία. Θέσπισε ὡς ὧρες προσευχῆς τὴν 6η ὥρα, δηλ.12:00 μεσημβρινή. Ἐφάρμοσε τὴν 9η, δηλ. 3η μεσημβρινὴ καὶ καθιέρωσε τὴν 12η ὥρα. Ὑπῆρχε καὶ κανόνας ψαλμωδίας. Τὸ ψάλσιμο γινόταν κατ’ ἀντιφωνίαν τονίζοντας τὸ συνετὸ ψάλσιμο. Τὰ κοινόβια τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ἦταν ἀληθινὴ εἰκόνα τῶν χαρισματικῶν κοινοτήτων τῆς Καινῆς Διαθήκης.

β) Τὸ τέλος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου

Ὅλες αὐτὲς οἱ φροντίδες ἦταν δυσβάστακτες γιὰ τὸν ἀσκητικὸ ἄνδρα. Ἡ ὑποβόσκουσα ἀσθενικότητα, οἱ πολυάριθμες κρίσεις ἐκδήλωσαν τὴν ὀξεῖα νόσο τῶν νεφρῶν, τὴν ὁποία παρακολουθοῦσε ὁλόκληρη ἡ πόλη τῆς Καισάρειας. Ὅλα ἔβαζαν ὑπογραφὴ γιὰ τὸ τέλος του. Ὁ κόσμος εἶχε κουραστεῖ ἀπό τὴν δυνατὴ παρουσία τοῦ ἄνδρα. ἦταν τόσο μεγάλος ποὺ δὲν τὸν ἄντεχε. Σιωπηλὰ περίμενε τὸν θάνατό του. Ὁ Βασίλειος δὲν εἶχε λόγο νὰ μείνη πιὰ στὴν γῆ. Στράφηκε στὴν οὐράνια πατρίδα. Σήκωσε τὸ δεξί του χέρι, εὐλόγησε καὶ εἶπε: «εἰς χεῖρας Σου παραθήσομαι τὸ πνεῦμα μου» καὶ ἄφησε τὴν τελευταία του πνοή.

γ) Διδαχές.

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἥμερον καὶ κοινωνικὸν ζῶον ἐκ φύσεως. Ὅμως στὶς καθημερινὲς καὶ ἀνθρώπινες σχέσεις μας δημιουργοῦνται παρεξηγήσεις, τὶς ὁποῖες ἀντιμετωπίζουμε μὲ θυμὸ καὶ ἐγωισμὸ γιατὶ ἀπουσιάζει ἡ ἀνεκτικότητα καὶ ἡ ὑπομονή. Ἀνεκτικότητα εἶναι ἡ ἀνοχή. Συμπεριφέρομαι μὲ ἀνεκτικότητα, ὅταν ἀνέχομαι τὸν ἄλλον, ὅταν ὑπομένω, παραβλέπω καὶ μακροθυμῶ. Ὅταν δείχνω ἀνεξικακία, συγχωρητικότητα, ἐπιείκεια καὶ ἀγάπη. Εἶναι μία ἀπὸ τὶς κύριες ἀρετὲς ποῦ όφείλει νὰ ἔχη ὁ χριστιανός. Ἐχθρὸς τῆς ἀνεκτικότητος εἶναι ὁ ἐγωισμός.

Ἡ ἀρετὴ αὐτὴ εἶναι ὠφέλιμη στὴν κοινωνία, στὴν οἰκογένεια, στὶς ὁμάδες, στοὺς ἀνθρώπους γενικά.

Θέλει ὅμως δύναμη γιατὶ εἶναι ἡρωισμός. Ἡ ἀνοχὴ εἶναι δῶρο Θεοῦ, εἶναι κάτι ποὺ ἐκεῖνος κατέχει.

Ὁ μακρόθυμος ἀνέχεται τὸ πλάσμα του «καθ’ ἑκάστην ἡμέραν». Κι ἐμεῖς καθημερινὰ ὅμοια ἂς πορευόμαστε.

Αὐτὸ εἶναι ἀπόδειξη εὐγενικῆς ψυχῆς καὶ ἠθικῆς τελειότητας καὶ τρανὸ δεῖγμα τῆς ὁμοίωσής μας μὲ τὸν Θεό.

Ἐν συνεχείᾳ τὸ Ἐνοριακὸ Ἀρχονταρίκι ὁ π. Ἀντώνιος συζήτησε μὲ τοὺς πιστοὺς καὶ ἀπάντησε σὲ ἐρωτήματα.

Στὶς 9:00 μ.μ. ἔγινε τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ ἡ Μονολόγιστη Εὐχή. Οἱ ἐκδηλώσεις τῆς ἡμέρας ὁλοκληρώθηκαν μὲ Μικρὴ Ἀγρυπνία μετ’ ἀρτοκλασίας.

Τὴν Ἀγρυπνία τἐλεσε ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Βησσαρίων Παππᾶς, ἐφημέριος τοῦ Ἱ. Ν. Τιμίου Προδρόμου Νέου Βουτζᾶ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κηφισίας, Ἀμαρουσίου, Ὠρωποῦ καὶ Μαραθῶνος. Ἔψαλε ὁ Ἱεροψάλτης κ. Θεολόγος Χριστοδούλου.