Την Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2024, 6η ἡμέρα τῶν ΥΠΑΠΑΝΤΙΩΝ 2024, οἱ λατρευτικὲς ἐκδηλώσεις ξεκίνησαν μὲ τὴν Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου καὶ τῆς θείας Λειτουργίας, ἱερουργοῦντος τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρτίτη Γέροντα Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου, Ἐφημερίου καὶ Ἱεροκήρυκα τῶν χωριῶν Λαγοῦ καὶ Θυρέας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καὶ Σουφλίου. Πλῆθος κόσμου συμμετεῖχε στὴν θεία Κοινωνία.

Καθ’ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς Ἱερᾶς Ἀκολουθίας ἅπαντες οἱ ἱερεῖς τοῦ Ναοῦ ἐμνημόνευαν τὰ ὀνόματα τοῦ Ἱεροῦ Σαρανταλείτουργου.

Στὴν ὥρα τοῦ Κοινωνικοῦ ὁ Γέροντας Χρυσόστομος ὁμίλησε στοὺς πιστοὺς ἀφορμώμενος ἀπὸ τὸ εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας, κατὰ τὸ ὁποῖο, ὅταν οἱ Φαρισαῖοι ρώτησαν τὸν Χριστὸ γιατί οἱ μαθητές Του τρῶνε μὲ χέρια ἄνιπτα καὶ δὲν ἀκολουθοῦν τὴν παράδοση, Ἐκεῖνος ἐπέκρινε τὸν λογισμὸ καὶ τὴν ὑποκριτική τους στάση. Οἱ Φαρισαῖοι ἀθετοῦσαν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ ἀκολουθοῦσαν σχολαστικὰ τὰ ἀνθρώπινα θέσμια. Ἡ στάση τους αὐτὴ τοὺς ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὸν οὐρανό.

Ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ καταλήγει μὲ τὴν φράση τοῦ Κυρίου: Οὐδέν ἐστιν ἔξωθεν τοῦ ἀνθρώπου εἰσπορευόμενον εἰς αὐτόν, ὅ δύναται αὐτὸν κοινῶσαι, ἀλλὰ τὰ ἐκπορευόμενὰ ἐστι τὰ κοινοῦντα τὸν ἄνθρωπον.

Αὐτὴ τὴν φράση οἱ ἄνθρωποι τὴν παρερμηνεύουν καὶ τὴν ἀποδίδουν μὲ τὴν λαϊκὴ ρήση «τὰ ἐξερχόμενα βλάπτουν, ὄχι τὰ εἰσερχόμενα», ἐννοῶντας ὅτι δὲν ἔχει σημασία τὸ φαγητό, σημασία ἔχει τί βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα σου. Αὐτὴ τὴν παρερμηνεία χρησιμοποιοῦν ὅσοι δὲν θέλουν νὰ νηστεύσουν. Καὶ πράγματι, λέει ὁ Γέροντας Χρυσόστομος, δὲν εἶναι εὔκολο νὰ μάθης νὰ νηστεύης. Ὅμως νηστεία εἶναι ἡ ὀμορφιὰ τοῦ εἶναι πρὸς τὸ ἄπειρο. Εἶναι δὲ ἐγκαθιδρυτικὴ στὶς παραδόσεις τῶν πατέρων μας.

Ἡ νηστεία πολεμᾶ τὰ πάθη καὶ μάλιστα τὰ θανάσιμα, ὅπως εἶναι ἡ κατάκριση. Καὶ συστήνει ὁ Γέροντας, πρέπει πρῶτα νὰ δῆς στὸν καθρέφτη τὴν δική σου ἀσχήμια κι ἔπειτα νὰ δῆς τοὺς ἄλλους. Καὶ εἶναι ἄλλο ἡ κρίση, ἄλλο ὁ ἔλεγχος κι ἄλλο ἡ κατάκριση. Ἔλεγχο καὶ κρίση μποροῦν νὰ ἀσκοῦν οἱ γονεῖς στὰ παιδιά, γιατὶ ἔχουν τὴν εὐθύνη τῆς ἀνατροφῆς τους. Οἱ ἄνθρωποι μεταξύ μας δὲν πρέπει νὰ κρίνουμε καὶ νὰ κατακρίνουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.

Ἐμεῖς λειτουργοῦμε καὶ λειτουργούμαστε καὶ μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο μιλᾶμε μὲ τὸν Θεό. Ἄνθρωπος ποὺ δὲν κοινωνεῖ τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, δὲν μπορεῖ νὰ ἑνωθῆ μὲ τὸν Θεό. Γι’ αὐτὸ ἔχουμε κάθε λόγο νὰ εὐχαριστοῦμε τὸν Θεό μας. Νὰ τὸν εὐχαριστοῦμε καὶ γιὰ τὴν ἡμέρα καὶ γιὰ τὴν νύχτα ποὺ μᾶς δίνει. Κάθε μέρα νὰ ἑτοιμαζόμαστε σὰν νὰ εἶναι ἡ τελευταία μας μέρα.

Καὶ καταλήγοντας τόνισε: Ὅταν μετέχουμε τοῦ ποτηρίου τῆς Ζωῆς, γινόμαστε καὶ μέτοχοι τῆς αἰωνιότητος. Δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε ἀμφιβολίες γιὰ τὴν Θεία Κοινωνία. Στὸ πολὺ πρόσφατο παρελθὸν ἐπιβλήθηκαν πρακτικὲς στὸν τρόπο μετάδοσης τῆς Θείας Κοινωνίας, ποὺ συνιστοῦσαν καθαρὴ ἀμφιβολία καὶ ὀλιγοπιστία. Μὲ τέτοιου εἴδους ἀμφιβολία χάνουμε τὴν ούράνια Βασιλεία.

Μετὰ τὸ πέρας τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Γέροντας δέχθηκε δεκάδες πιστοὺς κατ’ ἰδίαν μέχρι ἀργὰ τὸ μεσημέρι.

Τὸ ἀπόγευμα στὶς 18:00 τελέσθηκε ἡ ἱερὰ Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ, τῆς Ἱερᾶς Παρακλήσεως εἰς τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο καὶ ἀκολούθως τοῦ Μικροῦ Ἀποδείπνου μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τῆς μονολόγιστης εὐχῆς. Καθ’ ὅλη τὴν διάρκεια τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν ὁ Γέροντας Χρυσόστομος ἐξομολογοῦσε καὶ εὐλογοῦσε τοὺς πιστοὺς ποὺ περίμεναν ὑπομονετικὰ ἐπὶ ὧρες.

Στὶς 7:30 μ.μ. ὁ π. Θεμιστοκλῆς κάλεσε τὸν Γέροντα Χρυσόστομο νὰ μιλήση στὸν κόσμο ποὺ περίμενε νὰ ἀκούση λόγον ὠφελείας. Ὁ Γέροντας κοντὰ στὰ ἄλλα ἔχει καὶ τὸ χάρισμα νὰ κηρύττη καὶ μὲ ἕναν ἰδιάζοντα τρόπο.

Ὁ π. Χρυσόστομος δὲν δηλώνει, ὑποδηλώνει αὐτὰ ποὺ θἐλει νὰ διδάξη, μέσα ἀπὸ μιὰ ἀφήγηση ἁπλῆ, ἀλλὰ χαριτωμένη καὶ σαγηνευτική. Ἔτσι ἀναπαράστησε ἀφηγούμενος μὲ τὸν μοναδικό του τρόπο ὅλο τὸν οἰκογενειακὸ καὶ κοινωνικὸ βίο τῶν παλαιότερων γενεῶν τῆς Θράκης, τοῦ γενέθλιου τόπου του. Ἐξιστορῶντας τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἡ παραδοσιακὴ οἰκογένεια ἐργαζόταν καὶ ἐξασφάλιζε μία λιτή διαβίωση, κατέληξε στὸ συμπέρασμα ὅτι ἐκεῖνοι μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ζωῆς ἦταν ὀλιγαρκεῖς, αὐτάρκεις καὶ αὐτόνομοι.

Ἀντίθετα, ὅταν θέλης νὰ διοικῆς κάποιον, τὸν κάνεις νὰ αἰσθάνεται ὅτι δὲν εἶναι ἱκανὸς νὰ καταφέρη τίποτε μόνος του. Καὶ στὰ σχολεῖα διδάσκεται νὰ μὴν ἔχη ἐμπιστοσύνη σὲ κανέναν. Τοῦ ἀφαιροῦν τὰ στηρίγματα τῆς πίστης καὶ τῆς παράδοσης, τῆς οἰκογένειας. Φτάσαμε σήμερα νὰ καταργοῦμε τὸν ρόλο τῆς μάνας καὶ τοῦ πατέρα. Παραγγέλλουμε παιδιὰ ποὺ δὲν ξέρουμε ἀπὸ ποῦ «κρατᾶ ἡ σκούφια τους», ὅπως ἀνέφερε χαρακτηριστικά. Γινόμαστε πρόσωπα πρὸς ἀντικατάσταση. Μᾶς κάνουν νὰ μὴ γευτοῦμε τὴν πατρότητα ὅπως πρέπει, τὴν μητρότητα ὅπως εἶναι βεβαιωμένη.

Μιμούμαστε τὴν Ἑσπερία, ἐνῶ παράδοσή μας διδάσκει τὸν οὐσιαστικὸ τρόπο ζωῆς, τὸν αὐθεντικό, αὐτὸν ποὺ στοιχεῖ στὴν ἱστορία καὶ τὴν πίστη μας, στὴν παράδοσή μας. Μιὰ παράδοση ποὺ σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα, ἀπὸ τὶς οἰκογενειακὲς σχέσεις ποὺ διέπονταν ἀπὸ τὸν σεβασμὸ μεταξὺ τῶν μελῶν τῆς οἰκογένειας, μέχρι τὶς ἐργασίες τους, ἀγροτικὲς κατὰ βάσιν, καὶ τὶς κοινωνικὲς ἐκδηλώσεις, δημιουργοῦσε ἀνθρώπους ἰσορροπημένους, χαρούμενους, μὲ ἀγάπη καὶ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό, μὲ ἀγάπη στὸν συνάνθρωπο καὶ ἀνεπτυγμένο τὸ αἴσθημα τῆς κοινότητας, ἀφοῦ γεγονότα ὅπως ἀρραβῶνες, γάμος, πανηγύρια ἦταν ὑπόθεση ὅλου τοῦ χωριοῦ.

Ἀκούγοντας τὸν Γέροντα Χρυσόστομο νὰ ἐξιστορῆ μὲ τὸν συναρπαστικό του τρόπο τὸν βίος τῶν παλαιότερων καὶ νὰ ζωντανεύη μπροστά μας ἡ παράδοση μὲ αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικά, συντελοῦνυταν αὐτομάτως στὴν ψυχή μας ἡ σύγκριση μὲ τὸ παρόν, ποὺ καταστρέψαμε κάθε τι παραδοσιακό, κάθε τι ποὺ θυμίζει Ἑλλάδα καὶ στὴν θέση τους ἐπικρατεῖ σύγχυση καὶ ταραχή.

Παράλληλα ξυπνοῦσε καὶ ἡ νοσταλγία γιὰ τὴν ὀμορφιὰ τοῦ αὐθεντικοῦ τρόπου ζωῆς καὶ τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν παράδοση, μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία θὰ ξαναβροῦμε τὶς ρίζες μας, τὶς ἀξίες μας, τὴν ἐθνικὴ συνείδηση καὶ ταυτότητά μας. Καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα νὰ ζωντανέψη ἡ πίστη μας στὸν Χριστό.

Τελειώνοντας τὴν ἀναδρομὴ στὴν παράδοση, ὁ Γέροντας εὐχαρίστησε τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟ τὸν Β΄ καὶ τὸν π. Θεμιστοκλῆ Χριστοδούλου γιὰ τὴν πρόσκληση στὰ ΥΠΑΠΑΝΤΙΑ 2024, εὐχήθηκε σὲ ὅλους ὑγεία καὶ «νὰ κρατᾶτε γερά, ὅπως κρατᾶμε ἐμεῖς στὰ σύνορα».

Μετὰ τὸ πέρας τῆς ὁμιλίας ὁ Γέροντας συνέχισε νὰ βλέπη πιστοὺς κατ’ ἰδίαν μέχρι ἀργὰ τὸ βράδυ.