Σήμερα Δευτέρα 5 Φεβρουαρίου 2024 ξεκίνησε ἡ ἡμέρα μὲ τὸν Ὄρθρο καὶ τὴν θεία Λειτουργία μὲ ἱερουργὸ τὸν Αἰδεσιμολογιώτατο Πρωτ. π. Γεώργιο Καλποῦζο, συνταξιοῦχο ἐφημέριο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγ. Ἐλευθερίου-ὁδοῦ Ἀχαρνῶν μὲ τὴν προσευχητικὴ παρουσία ἁπάντων τῶν ἐφημερίων τοῦ Ναοῦ, οἱ ὁποῖοι ὄρθρου βαθέος ἦσαν παρόντες στὸν Ναό, γιὰ νὰ διαβάσουν τὰ ὀνόματα ὑπὲρ ὑγείας καὶ ὑπὲρ ἀναπαύσεως, καθότι ἀπὸ 31 Ἰανουαρίου μέχρι 10 Μαρτίου τελεῖται Ἱερὸ Σαρανταλείτουργο.

Τὸ ἀναλόγιο ἐκόσμησε ὁ ἄρχων Πρωτοψάλτης τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας κ. Γρηγόριος Ζάρκος. Στὶς 12:00 τὸ μεσημέρι ἐψάλη ἡ Παράκληση στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο.

Τὸ ἀπόγευμα ἡ ἐνορία μας ὑποδέχθηκε τὸν Πανοσιολογιώτατο Ἀρχιμανδρτίτη Γέροντα Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, Πνευματικὸ καὶ Ἱεροκήρυκα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καὶ Σουφλίου, κατόπιν ἀδείας τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ τοῦ Β΄ καὶ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καὶ Σουφλίου κ. Δαμασκηνοῦ.

Στὶς 18:00 τελέσθηκε ἡ ἱερὰ Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ, τῆς Ἱερᾶς Παρακλήσεως εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον καὶ ἀκολούθως τοῦ Μικροῦ Ἀποδείπνου μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τῆς μονολόγιστης εὐχῆς. Καθ’ ὅλη τὴν διάρκεια τῶν Ἱερῶν

Ἀκολουθιῶν ὁ Γέροντας Χρυσόστομος ἐξομολογοῦσε καὶ ἐπεστήριζε πνευματικὰ τὸν πονεμένο λαὸ τοῦ Θεοῦ.

Στὶς 7:30 μ.μ. ὁ Γέροντας Χρυσόστομος μὲ τὴν παρότρυνση τοῦ π.Θεμιστοκλέους ὁ μίλησε στὸ πλῆθος τῶν πιστῶν ποὺ συνέρρευσε στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Σωτῆρος, κάτωθεν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγ. Ἐλευθερίου.

Στὴν ὁμιλία αὐτὴ ὁ π. Χρυσόστομος ὑποδεικνύοντας διακριτικὰ τὴν σωστὴ στάση τοῦ χριστιανοῦ στὴν σύγχρονη ἐποχὴ τῆς σύγχυσης καὶ τῆς κατάλυσης τῶν παραδοσιακῶν τρόπων ζωῆς κινήθηκε σὲ δύο ἄξονες: Ὁ ἕνας, ἡ Ὀρθοδοξία πρέπει νὰ νοεῖται καὶ νὰ βιώνεται ὡς ὀρθοπραξία.

Καὶ σ’ αὐτὸ τὸ πλαἰσιο ἡ κύρια μέριμνα τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ἡ κατάκτηση τοῦ παραδείσου μέσα ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ ἀδελφοῦ.

Ὁ καθένας θὰ κάνη τὸν προσωπικό του ἀγώνα, θὰ πηγαίνει στὸν πνευματικό του, θὰ προσεύχεται. Γιατὶ ὅταν ἀνοίγουμε δρόμο πνευματικό, ζητᾶμε τὴν ἐνίσχυση τοῦ Θεοῦ. Νὰ καλοῦμε τὸν Χριστὸ μὲ ἁπλᾶ λόγια κι Ἐκεῖνος ἔρχεται.

Σήμερα τὸ κοσμικὸ φρόνημαἔχει εἰσχωρήσει παντοῦ μὲ συνέπεια νὰ ἐπικρατεῖ σύγχυση γιὰ τὸ τί πρέπει νὰ κάνη κανείς. Ἡ Ἐκκλησία διδάσκει τὸ ὀρθὸ μὲ τὰ μυστήριά της. Στὸν ἄνθρωπο ποὺ ζῆ τὰ μυστήρια ἔρχεται ἡ χάρη τοῦ Ἁγ. Πνεύματος.

Καὶ στὸ βίωμα αὐτὸ εἶναι πολὺ σημαντικὴ ἡ σχέση μὲ τὸν πνευματικό. Ἡ πατρικὴ ἀγάπη τοῦ πνευματικοῦ εἶναι πολὺ μεγάλο πρᾶγμα.

Γιατί, ἄν λυπήσης τὸν Θεό, ὁ πνευματικὸς θὰ σοῦ ἀποκαταστήση τὴν σχέση σου μὲ τὸν Θεό, ἄν ὅμως λυπήσης τὸν πνευματικό, δὲν ὑπάρχει αὐτὸς ποὺ θὰ ἀποκαταστήση αὐτὴ τὴν σχέση.

Τὸ νὰ ἀγαπᾶς τὸν Χριστὸ εἶναι δρόμος στρωμένος μὲ πέτρες καὶ ἀγκάθια ἀλλὰ καὶ ἴσιωμα. Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ βλέπη ὅτι στὴ ζωὴ ὑπάρχει καὶ ὁ ἀνήφορος καὶ ὁ κατήφορος ἀλλὰ καὶ τὸ ἴσιωμα.

Ὁ ἄλλος ἄξονας, ἡ ἀξία τῆς οἰκογένειας. Αὐτὸ ὁ π. Χρυσόστομος ἄφησε νὰ τὸ ἀντιληφθῆ ὁ καθένας μέσα ἀπὸ ἀφηγήσεις γιὰ τὶς οἰκογενειακὲς σχέσεις καὶ τὴν οἰκογενειακὴ ζωὴ ἐν γένει, ὅπως λειτουργοῦσε στὸ παρελθόν.

Χαρακτηριστικὰ τόνισε ὅτι ἡ οἰκογένεια παλαιότερα στηριζόταν σὲ δύο πυλῶνες: ὁ ἕνας ἦταν οἱ γονεῖς, πατέρας – μητέρα καὶ ὁ ἄλλος ὁ γάμος καὶ ἡ παράδοση. Μίλησε γιὰ τὴν σπουδαιότητα τῆς ἀγκαλιᾶς τῆς μάνας.

Γιὰ τὴν σημασία τῆς μάνας στὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἀχαριστία τῶν παιδιῶν πολλὲς φορές. Μία μάνα, εἶπε ὁ π. Χρυσόστομος, μπορεῖ νὰ ταΐση δέκα παιδιά, δέκα παιδιὰ ὅμως δὲν μποροῦν καμιὰ φορὰ νὰ ταΐσουν μία μάνα.

Εἶπε ἀκόμη ὅτι τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὴν μάνα μαθαίνουν τὴν εὐλάβεια, ὅταν τὴν βλέπουν νὰ ἀνάβη τὸ καντήλι, νὰ θυμιάζη, νὰ προσεύχεται. Τὶς προσωπικὲς μας ἀκολουθίες τὶς μαθαίνουμε ἀπὸ τὴν μάνα μας.

Ὅλα αὐτὰ ὅμως δὲν εἶναι παρὰ ἡ ὀρθοπραξία ποὺ μαιθαίνεται μόνο στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ Γέροντας Χρυσόστομος μετὰ τὴν ὁμιλἰα καὶ ὡς ἀργὰ τὸ βράδυ σταύρωνε καὶ εὐλογοῦσε τοὺς πιστούς.