Την Κυριακή Γ’ Λουκά με την άδεια του Μητροπολίτη Ιλίου κ. Αθηναγόρα και έπειτα από πρόσκληση τού Αρχιμ. Ιγνατίου Μηλτιάδου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων, χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας στον Ι. Ναό Αγ. Γεωργίου Ζωφριάς.

Σημειωτέον ότι η ενορία αυτή, εντελώς υποβαθμισμένη, αναμορφώθηκε από πάσης απόψεως με την φροντίδα και τις πρωτοβουλίες του π. Ιγνατίου.

Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος πήρε αφορμή από την ευαγγελική περικοπή της ημέρας.

«Εξεκομίζετο τεθνηκώς υιός μονογενής τη μητρί αυτού « Στην πύλη της πόλεως Ναΐν, είπε ο Σεβασμιώτατος, συναντώνται δυο συνοδείες: Η μία είναι πένθιμη. Μια γυναίκα χήρα κηδεύει το μονάκριβο παιδί της. Η άλλη συνοδεία έχει επί κεφαλής τον χορηγό της ζωής Ιησού Χριστό. Και είναι φυσικό. Η ζωή νικά τον θάνατο! Με μια προσταγή: «νεανίσκε σοι λέγω εγέρθητι «!παραδίδει ο Χριστός αναστημένο στην μητέρα το παιδί της .

Ο θάνατος είναι το πιο βέβαιο και το πιο αβέβαιο θέμα στη ζωή μας. Βέβαιο γιατί ξέρουμε ότι θα συμβεί οπωσδήποτε και αβέβαιο γιατί δεν ξέρουμε πότε θα συμβεί. Είναι ο βράχος, πράγματι, που πάνω του συντρίβονται τελικά όλες οι προσπάθειες και επιδιώξεις του ανθρώπου.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας λέγουν ότι ο θάνατος δεν ήταν στο αρχικό σχέδιο του Θεού. Αλλά τον επέτρεψε ο Θεός «ίνα μη το κακόν αθάνατον γενηται».

Ο θάνατος έχει δύο όψεις. Μία στραμμένη προς εμάς και μία απομακρυνόμενη από μας. Μια που μπορούμε να την ερευνήσουμε και μία ανεξερεύνητη. Από την στραμμένη σε μας πλευρά ξέρουμε, ξέρει κυρίως ο γιατρός και ο βιολόγος τι σημαίνει θάνατος. Κάποια στιγμή σταματούν οι λειτουργίες του οργανισμού.
Σταματούν ό,τι ονομάζουμε «εκδηλώσεις ζωής « και ο οργανισμός αρχίζει να αποσυντίθεται.

Όμως τί σημαίνει ο θάνατος του προσώπου, του «εγώ»; Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ένα ζώον. Είναι ένα ον - πρόσωπο. Και μάλιστα το μόνο ον, που έχει συνείδηση της ζωής και γνωρίζει ότι θα πεθάνει. Τι είναι λοιπόν ο θάνατος του προσώπου; Ο θάνατος ενός οργανισμού είναι η διάλυσή του στα «εξ’ ων συνετέθη». Όμως τι είναι ο θάνατος του εγώ, αυτού, που ονομάζουμε ψυχή, που δεν συντίθεται από τμήματα;

Την απάντηση την δίνει μόνο η πίστη. Για τον πιστό ο θάνατος δεν είναι εκμηδένιση , αλλά αλλαγή καταστάσεως. Ο Απ. Παύλος τονίζει : « Εί γαρ πιστευομεν ότι Ιησούς απέθανε και ανέστη, ούτω και ο Θεός τους κοιμηθέντας δια του Ιησού άξει συν αυτώ « (Α’ Θεσσαλ. δ, 14 ). Για τον Χριστό χρησιμοποιεί τις λέξεις απέθανε και ανέστη. Για τους πιστούς χρησιμοποιεί την λέξη «κοιμηθέντας»!

Μετά τον θάνατο και την ανάσταση του Χριστού ο θάνατος για τους πιστούς είναι ο ύπνος ,που περιμένει το ξύπνημα. Είναι η απόθεση του φθαρτού μας σαρκίου στην ιματιοθήκη του τάφου και η αναμονή της αφθαρσίας, που θα μας επενδύσει ο Θεός.

«Σπείρεται εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία»! Αναφωνεί θριαμβευτικά ο Απ. Παύλος. Βέβαια οι πάντες θα αναστηθούν, αλλά δεν θα μετέχουν οι πάντες στην ζωή του Θεού. Και αυτή η «αμεθεξία» θα είναι η κόλαση.

Ενώ γενέθλιος ημέρα ήταν για τους μάρτυρες η ημέρα του θανάτου τους, γιατί γεννώντο στην όντως ζωή. Αυτό ισχύει για κάθε πιστό. «Ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη, ζήσεται « (Ιωάν. ια, 25) διαβεβαιώνει ο Κύριος. Το ερώτημα είναι πιστεύουμε πραγματικά στό Χριστό και στον λόγο Του;