Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος

Σ' ένα ιστορικό χωριό, την Μπομποστίτσα της Κορυτσάς, όπου στο λόφο της υπάρχουν θαμμένοι νεκροί Έλληνες στρατιώτες από το έπος του 1940 και δεσπόζει ένας μεγάλων διαστάσεων σταυρός, εγκαινιάστηκε ο νέος ναός του αγίου Νικολάου και αγίου Στεφάνου.

Αυτή η εκκλησία κτίστηκε στη θέση της παλαιάς, που καταστράφηκε και γκρεμίστηκε από το αθεϊστικό καθεστώς του Χότζα.

Συνέδραμαν οικονομικά κυρίως η Αρχιεπισκοπή Αλβανίας, αλλά και η Μητρόπολη Κορυτσάς, καθώς και πιστοί από την Ελλάδα.

Τα εγκαίνια τελέστηκαν από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κορυτσάς κ. Ιωάννη, ο οποίος αναφέρθηκε στο αναγεννητικό έργο του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου, που από τα πρώτα μελήματά του ήταν και είναι η ύπαρξη κέντρων λατρείας του Θεού.

Και πρόσθεσε ότι μέσα στους τόπους προσευχής καλλιεργείται η πνευματική ομορφιά, καθώς ο άνθρωπος ελεύθερα αποφασίζει να σχετισθεί με το Θεό και αντιλαμβάνεται πόσο επιθυμητός είναι από το Θεό.

Η ανέγερση ναών στην Αλβανία, καλύπτει λειτουργικές, αλλά και ψυχολογικές ανάγκες των πιστών. Δημιουργείται νέος ορίζοντας σε καινούργιο θρησκευτικό και κοινωνικό περιβάλλον.

Και αποδεικνύεται ότι η πίστη πολεμούμενη θριαμβεύει, γιατί δεν είναι μέγεθος αυτόνομο και αυθυπόστατο, αλλά είναι μέσο και και όργανο, που μεταπλάθεται μέσα στο αγιοπνευματικό φως.

Να σημειωθεί ότι στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας από το 1992 έως σήμερα, ανεργέθηκαν εκ θεμελίων 150 νέοι ιεροί ναοί (μικροί και μεγάλοι), αναστυλώθηκαν 60 μοναστήρια και εκκλησίες - πολιτιστικά μνημεία και έχουν επισκευασθεί πάνω από 160 ναοί.

Αυτοί οι ιεροί χώροι, αποτελούν ένα προσκλητήριο για να ακούσουν οι άνθρωποι και στη γειτονική μας χώρα τη θεία φωνή. Και να ακολουθήσουν τα ίχνη της.

Και να πουν με εμπιστοσύνη: "Κύριε, αφού εσύ το θέλησες, θα συνεχίσουμε τον άγιο αγώνα, μετά τη λαίλαπα του διωγμού, αλλά και ξεπερνώντας τις σημερινές δύσκολες συνθήκες ζωής μας, έστω κι αν γύρω μας μύριες φωνές μας ψιθυρίζουν το αντίθετο. Θα προχωρήσουμε με την ακλόνητη αγάπη σου".

Πόσο περισσότερη ειρήνη θα ένιωθαν, πόσο γαλήνη, πόσο η συνείδησή τους θα τους επαινούσε.