«Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα» (Β Τιμ.δ, 7).

Αυτή είναι η παρακαταθήκη του Απ. Παύλου καθώς προχωρεί προς τον μαρτυρικό θάνατο. Αγώνας, δρόμος, πίστη!

1. Αγώνας. Ο αγώνας είναι η διαλεκτική της ζωής. Ζωή χωρίς αγώνα δεν νοείται.

Άρα κάθε άνθρωπος έχει να διεξαγάγει ένα αγώνα. Όμως ο Παύλος δεν ομιλεί γενικώς για αγώνα.

Αλλά για «καλόν» αγώνα. Και πότε ένας αγώνας είναι καλός; Όταν έχει καλό σκοπό. Αν ο σκοπός του είναι σύμφωνος με το θέλημα του Θεού.

Αν π.χ. αγωνίζεσαι απλώς από φιλοδοξία και εγωϊσμό, για να επιβεβαιώσεις την αξία σου μπροστά στον εαυτό σου και στους άλλους, τότε δεν μπορεί να θεωρηθεί «καλός» ο αγώνας σου.

Είναι μια προσπάθεια εγωϊστική. Άρα δεν μπορεί να είναι καλός. Όμως όχι μόνο ο σκοπός του αγώνα πρέπει να είναι σύμφωνος με το θέλημα του Θεού, αλλά και τα μέσα, που χρησιμοποιούμε.

Γιατί «ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα»! Όταν π.χ. με αδικίες, απάτες, εκμετάλλευση προσπαθείς να αποκτήσεις χρήματα, για να τα χρησιμοποιήσεις, όπως λένε συνήθως, για καλό σκοπό, ο αγώνας σου δεν μπορεί να θεωρηθεί καλός. Καλός αγώνας σημαίνει καλός σκοπός με μέσα δίκαια και σωστά.

2. Δρόμος. Ο δρόμος του Αποστόλου που όργωσε τον κόσμο διαδίδοντας το ευαγγέλιο,ήταν δρόμος τραχύς και δύσκολος.

Μας τον περιγράφει ο ίδιος: «εν κόπω και μόχθω, εν αγρυπνίαις πολλάκις, εν λιμώ και δίψει, εν νηστείαις πολλάκις, εν ψύχει και γυμνότητι» (Β Κοριν. ια, 27).

Μ´αυτόν τον δρόμο και από αυτόν τον δρόμο προχώρησε προς τον ουρανό!

Και ο δρόμος του πιστού δεν είναι δρόμος ανθόσπαρτος. Ούτε λεωφόρος άνετη. Είναι «οδός τεθλιμμένη» που «απάγει» όμως «εις την ζωήν» (Ματθ. ζ, 14).

«Ειν´το ίδιο το στρατί
το ματόβρεχτο,που φθάνει
στο μαρτυρικό στεφάνι
κι ως το Γολγοθά κρατεί» (Γ. Βερίτης).

Χρειάζεται ηρωϊσμός,για να προχωρήσει κανείς σ´ αυτό το δρόμο και μάλιστα κρατώντας αναμμένο τον δαυλό της πίστεως.

3. Πίστη. Ο αγώνας και ο δρόμος χωρίς αναμμένη την λαμπάδα της πίστεως είναι άσκοπος. Και αυτό δεν είναι εύκολο.

Σήμερα την φλόγα αυτής της λαμπάδας, που κρατά ο πιστός ως λαμπαδηδρόμος, άνεμοι από πολλές κατευθύνσεις προσπαθούν να την σβήνουν.

Οι άνεμοι της εκκοσμικεύσεως, της αμφισβητήσεως, της ολιγοπιστίας, της λογοκρατίας,της απιστίας, της χλεύης.

Και ό πιστός πρέπει να αντιμετωπίσει όλους αυτούς και πολλούς άλλους ακόμα ανέμους.

Ανέμους, που θέλουν να σβήσουν την λαμπάδα της πίστεως.

Αγώνας, δρόμος, πίστη! Τα καλλίτερα συνθήματα για τον καινούργιο χρόνο.

Τρεις προσκλήσεις - προκλήσεις. Για όσους νικήσουν «απόκειται ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Β Τιμ. δ, 8).