Επί σοι χαίρει, Κεχαριτωμένη [πλ. ά] - Αντωνίου Σύρκα (1872-1974)

Γράφει ο Χάρης Τρασάνης στην Romfea.gr
Ο Αντώνιος Σύρκας θεωρείτε εκπρόσωπος της σχολής του Νηλέα Καμαράδου (1847 — 1922).
Το ύφος της σχολής αυτής, οι νεότεροι ψάλτες, έχουνε την δυνατότητα να την αφουγκραστούνε μέσα από τις ηχογραφήσεις του ίδιου του Αντωνίου Σύρκα ή από νεότερες ηχογραφήσεις του γιού του, Γεώργιο Σύρκα (1923 — 2003) που θεωρείτε ο συνεχιστής του.
Σε σχέση με το Πατριαρχικό ύφος, η διαφορετικότητα της ερμηνείας του μέλους της σχολής «Καμαράδου», έχει να κάνει όχι μόνο με τις χρονικές αγωγές αλλά και με τις μελοποιήσεις οι οποίες διαφοροποιούνται συχνά από τα ήδη κλασικά παραδομένα σε εμάς μουσικά μέλη.
Πολλά από αυτά μπορούμε να τα διακρίνουμε στις έντυπες εκδόσεις των, Δοξαστάριο Τριώδιο (1951), Ακάθιστος Ύμνος (1959), και Θείας Λειτουργίας του Αντωνίου Σύρκα (1961), όπως επίσης και στις έντυπες μουσικές εκδόσεις που περιλαμβάνουν, το Νέον Αναστασιματάριον (1967), την Μ. Εβδομάδα (1975), το Πεντηκοστάριο (1984) και τα 12 Μηναία, σε μελοποίηση Γεωργίου Σύρκα (1994/7).
Το μουσικό μέλος «Επί σοί χαίρει» σε ήχο πλάγιο του πρώτου, συναντάται στην έντυπη μουσική έκδοση του Αντωνίου Χρ. Σύρκα με τίτλο, "Η Θεία Λειτουργία [ έγκρισει της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος]", σελ. 102. Έκδοση εν Αθήναις 1961.
Το «Επί σοι χαίρει» ψάλλεται στην Θ. Λειτουργία του Μ. Βασιλείου μετά τη εκφώνηση του Ιερέως: «Εξαιρέτως της Παναγίας, αχράντου, υπερευλογημένης, ενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας».
Το μέλος αυτό ακολουθεί την διαστηματική πορειά του σκληρού διατόνου. Όμως είθισται από τους περισσότερους ψάλτες της νεότερης γενιάς, τα μέλη τα οποία ομοιάζουν στο άκουσμα αυτό, να τιτλοφορούνται ως "μινόρε" ή "μινοράκι", λόγω της ακουστικής σχέσης με την μινόρε κλίμακα της δυτικής μουσικής.
Συνήθως οι ψάλτες όταν αποδίδουν τέτοιας κατηγορίας μέλη, τοποθετούν ισοκρατήματα με αρμονικό ηχητικό αποτέλεσμα.
Το τελικό άκουσμα όχι μόνο δεν ταυτίζεται με την "ζώσα" μουσική παράδοση της ψαλτικής μας τέχνης, αλλά για τους ακραιφνώς συνεχιστές της παράδοσής μας, δεν είναι τίποτε άλλα παρά ένα μουσικό υβρίδιο.




