Γράφουν: Δρ. Κυριάκος Δ. Μωυσίδης - Αντώνιος Α. Παναγιωτουνάκος στην Romfea.gr

Με συγκίνηση και βαθύτατο σεβασμό επιχειρούμε να σκιαγραφήσουμε, 20 χρόνια από την κοίμησή του, στις 14 Μαΐου 2005, την πολυσχιδή και γεμάτη προσφορά ζωή ενός πεπαιδευμένου λευίτη της Εκκλησίας της Ελλάδος, του μακαριστού π. Χαραλάμπους Παπασταθοπούλου, Εφημερίου και Προϊσταμένου του ιστορικού Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Κάτω Πατησίων, στην καρδιά της πολυσύχναστης οδού Αχαρνών της πόλεως των Αθηνών.

Ενός φωτεινού φιλακόλουθου λειτουργού, ο οποίος για περισσότερο από τρεις δεκαετίες και πέντε έτη σφράγισε ανεξίτηλα την πορεία του Φιλόπτωχου Ενοριακού Ταμείου.

Η παρουσία του δεν περιορίστηκε στα στενά όρια της ενοριακής ζωής, αλλά απλώθηκε σαν ευεργετική σκιά στην ευρύτερη Αρχιεπισκοπή Αθηνών, αφήνοντας ένα ανεκτίμητο πνευματικό και κοινωνικό αποτύπωμα, ιδίως σε περιόδους όπου οι ανάγκες των ανθρώπων ήταν ιδιαίτερα αυξημένες.

Ο π. Χαράλαμπος υπήρξε οραματιστής και ακούραστος εργάτης της αγάπης. Η ίδρυση και η αδιάλειπτη φροντίδα της Στέγης Γερόντων αποτελεί την κορωνίδα του έργου του.

Μέσα από αυτήν την ευλογημένη πρωτοβουλία, εκατοντάδες άνθρωποι, οι οποίοι δοκιμάζονταν από τη φτώχεια, τη μοναξιά και την αδυναμία, βρήκαν ένα ζεστό καταφύγιο, ένα πιάτο φαγητό, μια παρηγορητική κουβέντα και, κυρίως, την αίσθηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας που συχνά χάνεται στις δύσκολες συγκυρίες της ζωής.

Η Στέγη Γερόντων δεν ήταν απλώς ένας χώρος σίτισης, αλλά ένας τόπος όπου ανθούσε η αλληλεγγύη, η φροντίδα και η αληθινή χριστιανική αγάπη, στοιχεία που ο π. Χαράλαμπος ενσάρκωνε με τον πιο αυθεντικό τρόπο.

Η διακονία του π. Χαραλάμπους συνδέθηκε άρρηκτα με την παρουσία εμβληματικών ιερατικών μορφών που υπηρέτησαν στον Άγιο Νικόλαο Κάτω Πατησίων.

Είχε την ευλογία να εργαστεί δίπλα στον μακαριστό π. Δαμασκηνό Λαζαρίδη, τον πρωτεργάτη και κτίτορα αυτού του ιστορικού ναού, ενός ιερέα με βαθιά πνευματικότητα και διοικητική ικανότητα.

Στο πλευρό του, ο π. Χαράλαμπος, άντλησε έμπνευση και διδάγματα για την αποτελεσματική διαχείριση του φιλανθρωπικού έργου της ενορίας.

Επιπλέον, η παρουσία και η συνεργασία του με διακεκριμένους Ιεράρχες, οι οποίοι κατά καιρούς συνδέθηκαν με τον Άγιο Νικόλαο, όπως ο μακαριστός Μητροπολίτης Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου κυρός Νικόδημος, ο μακαριστός Μητροπολίτης Φωκίδος κυρός Αθηναγόρας, ο μακαριστός Μητροπολίτης Καστορίας κυρός Σεραφείμ και ο νυν Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Χρυσόστομος, μαρτυρούν την ακτινοβολία και την αναγνώριση του έργου που επιτελούσε ο π. Χαράλαμπος.

Η συνύπαρξή του με αυτές τις πνευματικές προσωπικότητες αναμφίβολα ενίσχυσε την προσφορά του και έδωσε νέα ώθηση στο έργο του.

Ακόμη και σήμερα, δύο δεκαετίες μετά την κοίμησή του, το έργο του π. Χαραλάμπους παραμένει ζωντανό και αποτελεί σημείο αναφοράς για την αδιάλειπτη φροντίδα προς τον συνάνθρωπο.

Η Στέγη Γερόντων συνεχίζει να αποτελεί φάρο ελπίδας για πολλούς ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη, αποδεικνύοντας την αντοχή και την ουσιαστικότητα του θεμελίου που έθεσε ο μακαριστός ιερέας.

Η αφοσίωσή του, η ανιδιοτέλειά του και η βαθιά του πίστη αποτελούν παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές κληρικών και λαϊκών που επιθυμούν να συνεχίσουν το έργο της ενοριακής φιλανθρωπίας.

Σε εποχές όπου η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται και οι οικονομικές δυσκολίες αυξάνονται, το παράδειγμα του π. Χαραλάμπους Παπασταθοπούλου λάμπει ακόμα πιο φωτεινά.

Μας υπενθυμίζει την ουσιαστική αποστολή της Εκκλησίας να βρίσκεται δίπλα σε όσους έχουν ανάγκη, προσφέροντας υλική και πνευματική στήριξη.

Η δημιουργία της Στέγης Γερόντων δεν ήταν απλώς μια πράξη ελεημοσύνης, αλλά μια βαθιά έκφραση της χριστιανικής αγάπης, που αναγνώριζε την ιερότητα κάθε ανθρώπινης ύπαρξης.

Η μνήμη του π. Χαραλάμπους παραμένει ζωντανή στις καρδιές όλων όσοι τον γνώρισαν και ωφελήθηκαν από το έργο του.

Η ευχή του και η ευλογία του, ας συνοδεύει όλους όσοι προσπαθούν να συνεχίσουν έργα αγάπης και αλληλεγγύης σε κάθε εικόνα Θεού.

Ας αποτελέσει η ζωή και η προσφορά του πηγή έμπνευσης και οδηγός για ένα μέλλον όπου η φροντίδα για τον αδύναμο και τον εμπερίστατο θα είναι πάντα προτεραιότητα.

Αιώνια του η μνήμη!