Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

Προς τους Εφεσίους, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, απευθύνεται σήμερα το Αποστολικό μας Ανάγνωσμα, κατά την Κυριακή Η΄ Λουκά (Εφ. β΄ 14-22).

Δεν πρόκειται κατ’ ανάγκην για μια επιστολή που γράφτηκε με σκοπό την κατάσβεση κάποιας αιρέσεως, αλλά για την κατάθεση και την ανάδειξη των βασικών αρχών της χριστιανικής πίστεως προς όλους.

Θα μπορούσαμε, τρόπον τινά, να τη χαρακτηρίσουμε ως μια εγκύκλιο ορθής ενημέρωσης και κατηχήσεως των μελών της πρώτης Εκκλησίας.

Ο Απόστολος Παύλος παρουσιάζει τον Χριστό ως τον ακρογωνιαίο λίθο. Τι σημαίνει, όμως, αυτό;

Κατά τον μεγάλο θεολόγο Θεοδώρητο, επίσκοπο Κύρρου, ο Κύριός μας παρομοιάζεται με τη μεγάλη και ισχυρή πέτρα που τοποθετείται στη γωνία μιας οικοδομής και συνδέει δύο διαφορετικούς τοίχους, εξ ου και ο όρος «γωνιόλιθος».

Είναι εκείνος που προσφέρει σταθερότητα, συνοχή και ασφάλεια σε ολόκληρο το οικοδόμημα.

Ποιοι είναι, όμως, αυτοί οι δύο τοίχοι; Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι Ιουδαίοι, «οι εγγύς», οι οποίοι είχαν λάβει την αποκάλυψη του αληθινού Θεού μέσα από την Παλαιά Διαθήκη, αλλά αδυνατούσαν πλέον να αντιληφθούν την πληρότητα αυτής της αλήθειας στο πρόσωπο του Χριστού.

Από την άλλη βρίσκονται οι ειδωλολάτρες, «οι μακράν», οι οποίοι απείχαν από τη γνώση του ενός αληθινού Θεού, πιστεύοντας σε άψυχα είδωλα και ψεύτικες θεότητες.

Εκεί έρχεται ο Χριστός και επιτελεί το μέγα μυστήριο της ένωσης και της συμφιλίωσης, της ενιαίας Θείας Οικονομίας για τη σωτηρία ολόκληρου του ανθρωπίνου γένους.

Ας βάλουμε καλά στο μυαλό μας πως ο Χριστός είναι ο τέλειος οικοδόμος, ο οποίος δεν ενεργεί με ανθρωποκεντρικά κριτήρια, πάθη και ιδιοτέλεια, αλλά με μοναδικό κίνητρο την ανεξάντλητη αγάπη Του προς τον άνθρωπο.

Γι’ αυτό ακούμε τον Απόστολο Παύλο να μας λέει πως ο Χριστός γκρεμίζει το μεσότοιχο του φραγμού, καταργώντας την έχθρα και όσα κρατούσαν τις δύο αυτές διαφορετικές ομάδες σε απόσταση, και τις φέρνει πλέον σε επικοινωνία και διαρκή κοινωνία μεταξύ τους.

Το επιτυγχάνει, μάλιστα, αυτό ενώνοντάς τες στην Αγία Του Εκκλησία, όχι μέσα από τυπικές διατάξεις και εξωτερικές πρακτικές που αποσκοπούν μόνο στο θεαθήναι, αλλά θυσιάζοντας τον ίδιο Του τον εαυτό και προσφέροντας το Τίμιο και Πανάχραντο Σώμα και Αίμα Του για τη σωτηρία όλων.

Με αυτόν τον τρόπο, κανείς πλέον δεν είναι ξένος ή περαστικός, αλλά όλοι αποτελούμε μία οικογένεια, συμπολίτες των Αγίων και οικείοι του Θεού. Γινόμαστε ένα σώμα, μία πνευματική οικογένεια, το Σώμα του Χριστού.

Προσέξτε κάτι πολύ σημαντικό: ο Χριστός δεν ήρθε για να επιβάλει στους ανθρώπους μια εξωτερική πολιτισμική ή εθνική ομοιομορφία.

Δεν ήρθε να εξαφανίσει τις ιδιαίτερες καταβολές τους, αλλά να τους ανακαινίσει εσωτερικά, δημιουργώντας έναν νέο άνθρωπο, ενωμένο στο πρόσωπό Του, χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς, και θέτοντας όλους στην τροχιά της αληθείας και της σωτηρίας.

Αδελφοί μου αγαπημένοι, βλέπουμε πως στο όνομα του Χριστού τα πάντα μπορούν να μεταμορφωθούν. Τίποτα δεν είναι αδύνατο μπροστά Του, από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο θαύμα.

Πόσες φορές, άλλωστε, όλοι μας διάγουμε βίους παράλληλους προς το θέλημά Του! Και όμως, ακόμη και εκεί μπορεί να συμβεί η ένωσις των παραλλήλων οδών.

Εκεί όπου φαινομενικά δεν υπάρχει σημείο συνάντησης, εκεί όπου θεωρούμε πως δεν μπορούμε ή δεν αξίζουμε να βιώσουμε τη Θεία Παρουσία, έρχεται ο Χριστός και δημιουργεί τη δυνατότητα της συνάντησης και της ένωσης.

Όπως τότε, έτσι και σήμερα, εμείς είμαστε εκείνοι που καλούμαστε ελεύθερα να επιλέξουμε την οδό μας. Εμείς οι ίδιοι δεν πρέπει να φοβηθούμε την αγιότητα.

Αντιθέτως, αν αναλογιστούμε πώς ενώθηκαν τόσοι διαφορετικοί κόσμοι στο πρόσωπο του Χριστού, θα καταλάβουμε πως ο αγιασμός μας πρέπει να γίνει η πρώτη και βασική μας επιλογή.

Ας γκρεμίσουμε, λοιπόν, τα τείχη που υψώνουμε οι ίδιοι μέσα μας και μας κρατούν μακριά από τον Θεό και τους συνανθρώπους μας.

Ας θυμηθούμε το μεσότοιχο που χώριζε στον αρχαίο Ναό την αυλή των εθνών από τον χώρο στον οποίο είχαν πρόσβαση οι Ιουδαίοι.

Ο Χριστός καταργεί αυτήν τη διαχωριστική λογική και ανοίγει σε όλους τον δρόμο της σωτηρίας, μετατρέποντας, μεταφορικά, την «αυλή των εθνών» σε μια κοινή αυλή όλων των πιστών, μέσα στη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Χρειάζεται αγώνας, ακριβώς όπως αγωνίστηκαν οι Ιουδαίοι και οι εθνικοί για να υπερβούν τις μεταξύ τους διαφορές, όπως ακούσαμε σήμερα στο Αποστολικό Ανάγνωσμα.

Όμως, αυτός ο κόπος, όταν έχει ως συνοδοιπόρο τον Χριστό, μοιάζει με περίπατο, ο οποίος, παρά τις δυσκολίες του, συνοδεύεται από εσωτερική γαλήνη και πνευματική πληρότητα.

Ας κενώσουμε, λοιπόν, τον παλαιό μας εαυτό, ας ανακαινίσουμε τα ερείπια που άφησαν μέσα μας οι αμαρτίες μας, με ταπείνωση, ειλικρινή μετάνοια και έμπρακτη επιστροφή στον ζώντα Χριστό.

Η επιλογή της πνευματικής μας ανακατασκευής βρίσκεται πάντοτε μπροστά μας και ο δρόμος που μας οδηγεί σε αυτήν περνά μέσα από την Εκκλησία μας.

Εκεί θα βρούμε τον ακρογωνιαίο λίθο της σταθερότητας, της σωτηρίας και της αιωνιότητας.

Ας έχουμε, λοιπόν, πάντοτε στραμμένο το βλέμμα μας στον Χριστό, «ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν» (Εβρ. ιβ΄ 2), τον μοναδικό Σωτήρα και Κύριό μας.

Αμήν.