Συνεχίζουμε απρόσκοπτα και απροκάλυπτα τις καθημερινές μας περιοδείες σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της Ανατολικής Αφρικής.

Επισκέψεις σε σχολεία, ορφανοτροφεία, ενορίες, λειτουργίες, κτήματα σχοινιού και καφέ.

Παντού δεσπόζει το αόρατο και ενισχυτικό χέρι του ίδιου του Θεού και Δημιουργού μας. Αποστάσεις χιλιομέτρων αναρίθμητες. Κούραση καμία.

Πάνω απ’ όλα το θέλημα του Θεού και η ανακούφιση των πιστών και η μετάδοση του πολυτιμότερου δώρου αθανασίας και αιωνιότητας, του Σώματος και Αίματος του Κυρίου μας.

Στις 12 Δεκεμβρίου είχαμε λειτουργία στο χωριό Λουκούζι της Ουγκάντας με τους νέους.

Ναός αφιερωμένος στον Άγιο Σπυρίδωνα, ημέρα της μνήμης του. Συνωστισμός για τη Θεία Κοινωνία.

Βγάλαμε δύο δισκοπότηρα!!! Τόσοι νέοι από όλη την επικράτεια της Ουγκάντας.

Χτες, 19 Δεκεμβρίου, εγκαίνια του ιερού ναού του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, κυριολεκτικά στο πουθενά. Κόσμος απ’ όλες τις ενορίες της περιοχής με τους ιερείς τους.

Πού; Στο κτήμα ενός Έλληνα, λησμονημένου και ξεχασμένου. Κάποτε ήταν το κέντρο των σχοινοκτημάτων. Κανείς δεν το γνώριζε.

Δωρητής της σημερινής ευφρόσυνου μέρας ένας επίσης σιωπηλός Έλληνας κρυφός και άγνωστος της Αυστραλίας!

Ο κατηχητής της περιοχής μού εξομολογείται ότι κάπου μέσα στο δάσος, ανάμεσα στους θάμνους ένας Έλληνας κοιμάται, άγνωστο από πότε και ο τάφος του βρίσκεται εκεί.

Άρχισε η εκστρατείας της ανεύρεσής του. Ψάχνουμε ξανά και ξανά. Δεν εξαντλείται η υπομονή μας. Συνεχίσαμε. Βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα αρχοντικό που θύμιζε ελληνικό νοικοκυριό.

Εδώ οπωσδήποτε ζούσε αυτός ο ξεχασμένος Έλληνας, μόνος ίσως και εγκαταλελειμμένος.

Ψάχνουμε τώρα με περισσότερη όρεξη. Κάπου εδώ πρέπει να είναι, γύρω – γύρω.

Και πράγματι. Καλυμμένος ο τάφος του άγνωστου Έλληνα μετανάστη μέσα στους θάμνους και τα χόρτα. Καθαρίσαμε κάπως την πλάκα και διακρίναμε το όνομα «Κώστας Υδραίος».

Χωρίς δεύτερη σκέψη του κάναμε ένα τρισάγιο. Ημερομηνίες δεν υπήρχαν. Σκεφτήκαμε άραγε την εποχή που πέθανε να υπήρχε ιερέας να του κάνει την κηδεία;

Αμφιβάλλουμε. Έτσι, εκεί πάνω σ’ αυτή την παγερή πλάκα του ανάψαμε ένα καντήλι και του ψάλλαμε το «αιωνία η μνήμη» έστω και με μια καθυστέρηση.

Η ψυχή του όμως βεβαιωθήκαμε ότι σκίρτησε και συγκινήθηκε που έστω και με τόση καθυστέρηση κάποιος βρέθηκε και δεν τον ξέχασε, τον θυμήθηκε και του άναψε μια ελπίδα και του μετέφερε το αιώνιο και διαχρονικό μήνυμα της Αναστάσεως.

Σκηνές που συγκλονίζουν κάθε ανθρώπινη ύπαρξη και συμμερίζονται έστω και αργά μαζί με την ψυχή του άγνωστου και - ποιος ξέρει - ταλαιπωρημένου Έλληνα απόδημου.

Εμείς συγκλονισμένοι συνεχίσαμε το καθιερωμένο μας πρόγραμμα. Μαζεύτηκαν ίσως δύο χιλιάδες κόσμος, όλων των τάξεων και των πολιτισμών, φυλές διάφορες, πολύχρωμο το μωσαϊκό.

Μια όμως η πίστη. Έψαλλαν με την ψυχή τους. Στο τέλος όλης της ιεροτελεστίας βγάλαμε και πάλι δύο δισκοπότηρα.

Ήθελαν όλοι να βεβαιωθούν ότι φεύγοντας θα είχαν μέσα τους το καλύτερο φάρμακο θεραπείας και προστασίας.

Το Αιώνιο και ανεπανάληπτο θαύμα όλων των εποχών. Το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας.

Δεν σταματήσαμε. Συνεχίσαμε και κάναμε διανομή τροφίμων στους χωλούς, τυφλούς, κουτσούς και ανάπηρους.

Το περίμεναν κι αυτοί. Έστω λίγο παρά τίποτε. Τους δώσαμε ελπίδα, τους αγκαλιάσαμε και τους είπαμε ότι όλοι μας είμαστε εικόνες του ίδιου του Θεού, ανεξάρτητα από προέλευση και καταγωγή.

Μας περίμεναν ακόμη και τα 300 παιδιά του νηπιαγωγείου και του δημοτικού μας για Θεία Λειτουργία και οπωσδήποτε Θεία Μετάληψη, με χορούς και τραγούδια.

Η περιοδεία συνεχίζεται και καθημερινά προσφέρουμε πνευματική αλλά και σωματική.

Θα επανέλθουμε με Θεία Λειτουργία των Χριστουγέννων, όπως συνηθίζουμε κάθε χρόνο, έτσι και φέτος θα έχουμε τη μεγάλη μας οικογένεια των χίλιων παιδιών για να γευθούμε μαζί το γεύμα της αγάπης και προσφοράς της Ορθόδοξής μας Εκκλησίας.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ