Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. 25/09 21:35

indikos okeanos orthodoxia 64

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναϊρόμπης κ. Μακαρίου στην Romfea.gr


Βρισκόμαστε στη δεκαετία του 1960 και συγκεκριμένα τον χρόνο που οι Άγγλοι έδωσαν την ανεξαρτησία στους Κενυάτες. Ο πρωτοπόρος και αγωνιστής της ελευθερίας αναλαμβάνει όπως ήταν φυσικό την προεδρία της ελεύθερης τώρα Κένυας.

Ο  Κενυάττα ανήκε στη φυλή των Κικούγιου που τον βοήθησαν με τη δημιουργία της μυστικής οργάνωσης γνωστής ως Μάου-Μάου – αντίστοιχη με τη δική μας ΕΟΚΑ – και αγωνίστηκαν όλοι για την ελευθερία της χώρας τους.

Έτσι, ο Κενυάττα, εκτιμώντας τη δράση αυτή των αγωνιστών της ελευθερίας, που με κίνδυνο της ζωής τους και με θυσίες προσωπικές έθεσαν τους εαυτούς τους στη διάθεση της αγωνιζόμενης πατρίδας τους ενάντια στην αποικιοκρατία.

Υπέφεραν αρκετά, δοκιμάστηκαν, εκδιώχθηκαν, συνελήφθησαν, σκοτώθηκαν κ.τ.λ., έτσι περίπου όπως τα θυμάμαι κι εγώ, δεκάχρονο ακόμα παιδί στην Κύπρο, αφού τα ίδια συνέβησαν και σε μας στην Κύπρο.

Σε αναγνώριση των αγώνων και των θυσιών τους, ο Κενυάττα, μετά την ανεξαρτησία, από την περιοχή όπου κατοικούσαν και δραστηριοποιούνταν οι Ορθόδοξοι Κικούγιου, τους παραχώρησε τεράστιες εκτάσεις γης στις πιο απομακρυσμένες και ταλαίπωρες, όμως εύφορες περιοχές, ιδιαίτερα, εδώ στο τέρμα του Ινδικού Ωκεανού μόνο μερικά βήματα από τη μουσουλμανική Σομαλία …

Τι ήταν το ξεχωριστό απ’ αυτή την ομαδική μετακίνηση και αλλαγή; Ανάμεσα σ’ αυτούς που παραχώρησε γη ήταν και δύο ιερείς με το όνομα Ελευθέριος. Κι έτσι με τον τρόπο αυτό μετέφεραν σ’ αυτές τις   περιοχές την Ορθόδοξή τους πίστη και παράδοση.

Κι έτσι θεμελιώθηκε και βλάστησε για  πρώτη φορά ο σπόρος της Ορθοδοξίας. Κιλιμάντζαρο και Λάμου … Ενθυμούμαι έντονα τις επισκέψεις μου, που ως λαϊκός προσκλήθηκα και με ξεναγούσαν στους χώρους αυτούς.

Πού μπορούσα τότε να διανοηθώ ότι θα ήμουν και ο πρώτος Αρχιερέας που θα εγκαινίαζα τους πετρόκτιστους ναούς στις περιοχές αυτές, σε αντικατάσταση των πρόχειρων ναών, καμωμένων με λάσπη, λάσπη και σκουριασμένες λαμαρίνες. Θεέ μου!

Τόση ευλογία, τόση μακροθυμία, τόση συγκατάθεση … Απίστευτες καταστάσεις… Ακόμα ενθυμούμαι που κοιμόμαστε μέσα στους ίδιους τους ναούς, χάμω στο πάτωμα. Τότε, ακόμα, οι συνθήκες ήταν πρωτόγονες και εμείς ήμαστε αθώοι σ’ αυτές τις καταστάσεις. Ήταν όμως ακόμα το ξεκίνημα και συνεχίζουμε μέχρι σήμερα.

Εδώ, στο τέρμα του Ινδικού Ωκεανού, ο ένας π. Ελευθέριος ήλθε με την οικογένειά του. Πολυμελής οικογένεια. Οκτώ, δέκα παιδιά!

Χθες, με την άφιξή μας, θέλησα να επισκεφθώ και να τελέσω τρισάγιο στους τάφους του π. Ελευθέριου και της πρεσβυτέρας του, Αιμιλίας, ακριβώς εκεί που ξεκίνησαν τη ζωή τους – μετανάστευση καλύτερα – πριν εξήντα τόσα χρόνια.

Παρόντες τα παιδιά και τα εγγόνια τους για το τρισάγιο στον τάφο τους. Το είχα τάμα για τους δύο αυτούς που μετέφεραν το μήνυμα της Ορθοδοξίας κυριολεκτικά στο «πουθενά» και το φύτεψαν τόσο βαθιά που σήμερα ακούγεται ο όρθρος της Ορθοδοξίας, εδώ στο κέντρο της πόλης Μπεκετόνι. 

Έθεσα τον θεμέλιο λίθο, κτίστηκε ο ναός – αφιερωμένος στον Απόστολο Παύλο – λόγω, όμως, των φονικών επιθέσεων και φοβερών σφαγών της τζιχαντιστικής οργανωσης Αλ Σαμπάμπ,  δεν μπορούσα να έλθω να τον εγκαινιάσω.

Μέσα σ’ αυτό το βαρύ κλίμα, με κίνδυνο της ζωής μας, ήλθαμε ακριβώς πριν δύο χρόνια και τελέσαμε τα εγκαίνια. Δεν ήταν εύκολη η αποστολή μας. Είναι μόνο μερικά βήματα από τη γειτονική μουσουλμανική Σομαλία.

Ακούσαμε διάφορες φοβερές και τρομακτικές ιστορίες, όταν οι μουσουλμάνοι, εδώ ακριβώς που ζούμε, έκοβαν τα κεφάλια των ανδρών μπροστά στα μάτια των γυναικών και των παιδιών τους. Φυσικά, πέρασαν αυτές οι εποχές και υπάρχει τώρα άριστη σχέση και διαβίωση ανάμεσα σε χριστιανούς και μουσουλμάνους.

Η επίσκεψή μας εδώ, αυτή τη φορά, είχε άμεση σχέση με την τέλεση της θείας λειτουργίας στον ωραιότατο ναό μας που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, όπως ήδη σημειώσαμε, και η χειροτονία του απόφοιτου της Πατριαρχικής Σχολής μας, Συμεώνος, σε διάκονο και πρεσβύτερο.

Όλα έγιναν με την καθιερωμένη εκκλησιαστική τάξη και ιερά κατάνυξη. Ο νέος ιερέας θα βοηθήσει τη δεύτερη ενορία που υπάρχει εδώ, του Αγίου Παντελεήμονος, την οποία επισκεφθήκαμε.

Το πιο συγκλονιστικό είναι ότι ο εγγονός του π. Ελευθέριου θα έλθει να φοιτήσει στην Πατριαρχική μας Σχολή κι έτσι αργότερα θα μπορέσει να συνεχίσει το τεράστιο ιεραποστολικό έργο που άρχισε ο παππούς του – πρωτοπόρος σ’ αυτή την απομακρυσμένη περιοχή.

Κι όλα αυτά γίνονται σήμερα. Δεν θα περιγράψω με λεπτομέρεια το κουραστικό αυτό ταξίδι. Από την Πατριαρχική μας Σχολή μέχρι εδώ που είμαστε είναι ακριβώς δεκαπέντε ώρες!

Δεν μπορούσαμε να το κάνουμε όλο αυτό σε μια μέρα, αφού στο μεταξύ νύχτωσε. Ώρες όμως πολλές και επικίνδυνες περιοχές, χωριά, πόλεις, τροπικά δάση, άγρια ζώα.

Συνοδοί μου ο οδηγός μου, δύο ιεροσπουδαστές, ο διάκονός μου κι ένας βοηθός, όλοι απόφοιτοι της Πατριαρχικής μας Σχολής. Μια διαδρομή τόσων πολλών και ατέλειωτων ωρών.

Οι συνοδοί μου που μιλούσαν μεταξύ τους καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού αυτού, στο τέλος είχαν μια απορία, μια ερώτηση που ήθελαν να τους απαντήσω.

Όλες αυτές τις ώρες καθόμουν σιωπηλός, δεν άνοιξα το στόμα μου να πω οτιδήποτε. Ήταν φυσιολογική η απορία τους. Απλούστατα ήθελαν να ξέρουν τι σκεφτόμουν και ήμουν τόσο προσηλωμένος όλες αυτές τις ώρες.

Πολύ απλά και ταπεινά, έδωσα την απάντηση για να τους λύσω την περιέργεια και την απορία τους.

«Προσευχόμουν κι έγραφα! Δεν έχασα καθόλου τον χρόνο μου όλες αυτές τις ώρες. Είμαι μια χαρά και ευχαριστημένος, γιατί βρήκε αρκετή δουλειά …» Έμειναν άναυδοι. Μόνο κοίταξε ο ένας τον άλλο κι αυτό ήταν αρκετό …

Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι ακριβώς εκεί που στον απέραντο, ατελείωτο και όμορφο Ινδικό Ωκεανό. Κάθομαι και ατενίζω στο βάθος, όσο γίνεται, και σκέφτομαι πόσο τελικά ο Θεός αγαπάει τον άνθρωπο και τον φροντίζει.

Βρισκόμαστε εδώ που τελέσαμε δύο θείες λειτουργίες, την Κυριακή και τη Δευτέρα, για να δώσουμε ύστερα από βαθιά περισυλλογή και εξέταση, σε ένα ακόμη απόφοιτο της Πατριαρχικής μας Σχολής, τον Συμεών, που κατάγεται και ζει σ’ αυτά τα μέρη να υπηρετήσει τον Κύριό μας και την Ορθοδοξία σ’ αυτό το απόμερο και απομακρυσμένο κομμάτι της Δημιουργίας του Θεού.

Έχει τα προσόντα, η Θεία Χάρις που δέχθηκε θα τον φωτίσει και θα τον στερεώσει ώστε να εκπληρώσει τη μεγάλη και ιερή αυτή αποστολή του.

Για την ιστορία, δημοσιεύω μια παλιά φωτογραφία από το αρχείο μου. Είναι η πρώτη εκκλησία, έτσι όπως την αποτύπωσε ο φωτογραφικός φακός τότε, λίγο μετά την εις Επίσκοπο χειροτονία μου.

Φαίνεται καθαρά σε ποια κατάσταση βρισκόταν τότε και μάλιστα μπορεί να γίνει σύγκριση με τον σημερινό μεγαλοπρεπή ναό, που, πραγματικά, τιμά την Ορθοδοξία στα πέρατα της οικουμένης «από περάτων έως περάτων».

Μάλιστα, στη φωτογραφία διακρίνεται και ο πρώτος ιερέας της περιοχής, π. Ελευθέριος. Τότε, ενθυμούμαι, λειτούργησα και χειροτόνησα έναν ιεροσπουδαστή της φυλής των Λούο (φαίνεται καθαρά στη φωτογραφία).

Μπορεί κανείς να κάνει τη σύγκριση άνετα με τον τότε πρόχειρο ναό και τον σημερινό που πραγματικά δεσπόζει στο κέντρο της πόλης του Μπεκετόνι, ακριβώς απέναντι από το κεντρικό νοσοκομείο, σε τέτοιο βαθμό που πραγματικά είναι ένα ξεχωριστό κόσμημα μνημείο απέραντης αξίας, όχι μόνο αρχιτεκτονικά αλλά και πνευματικά.

Ίσως ο ναός αυτός στη συγχυσμένη κοινωνία που ζούμε και στις αμφιβολίες που δέχεται ο άνθρωπος, να γίνει ένα πνευματικό λιμάνι, ένας παράδεισος, όπου πολλές ψυχές θα γνωρίσουν τελικά τον Χριστό και θα σωθούν. 

Μέσα σ’ όλη αυτή την ακαταστασία και την ταλαιπωρία που διέρχεται ολόκληρη η ανθρωπότητα με την «δήθεν» παρουσία του κορωνοϊού και εδώ στην Αφρική η άλλη πανδημία της πείνας, έρχεται η Ορθόδοξή μας Εκκλησία για μια ακόμη φορά να δώσει παγκόσμια ένα ελπιδοφόρο μήνυμα στους ανθρώπους, με τη δυναμική Της παρουσία. 

Σ’ αυτό το κρίσιμο σημείο της πλέον συγχυσμένης κοινωνίας και στις αμφιβολίες και αμφιταλαντεύσεις των ανθρώπων στέκεται όρθια η Εκκλησία μας και εκπέμπει σ’ ολόκληρο τον κόσμο τη βαθιά προσευχή Της και την ικεσία Της προς τον ουρανό που ανανεώνει τον άνθρωπο, μεταμορφώνει το μυστήριο αυτό της ζωής · είναι η δωρεά που υποδηλώνει υπακοή, διάκριση, ταπείνωση, ολοκληρωτικό δόσιμο στο θέλημα του Θεού.

Έτσι, ξεφεύγει τελικά ο άνθρωπος από τον λήθαργο της ανθρώπινης αδυναμίας και καταδίκης, για να λάμψει με τη χαρισματούχα θεϊκή παρουσία Της, το μήνυμα της αναστημένης και μεταμορφωμένης πια ψυχής του ανθρώπου. Αυτό επιτυγχάνεται μόνο με την αληθινή προσευχή των εκλεκτών του Θεού.

«Έχε ειρήνη εν τη καρδία σου και χιλιάδες θα σωθούν πλησίον σου» Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ. 

«Όποιος αναπαύει τους ανθρώπους ευχαριστεί τον Θεό» (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος). Θα σκεφθεί κανείς, θα εμβαθύνει, θα μελετήσει και στο τέλος θ’ αρχίσει να καταθέτει τις μαρτυρίες του.

Και οι μαρτυρίες είναι ατέλειωτες, δεν χωρούν σ’ αυτό το άψυχο χαρτί, για να μπορέσει κανείς να τις εκθέσει, να κάνει ένα σύντομο κι απλό απολογισμό.

Κάτι μέσα απ’ όλα που θα μπορέσει να δώσει στον άνθρωπο αυτή την τόσο αναγκαία αίσθηση και τη γεύση της ζωντανής μαρτυρίας του Θεού μέσα μας. 

Σ’ αυτή τη συγχυσμένη και πολύ δοκιμασμένη εποχή, οι διάφοροι με όλο φυσικά το δικαίωμα και με τις απαιτήσεις των καιρών μας, αναγγέλλουν και υπογράφουν μανιφέστα και αυτοπροβάλλουν τάχα μέσα από επιστημονική έρευνα και ακρίβεια τις εκτιμήσεις τους και τα συμπεράσματά τους.

Ξένοι και δικοί μας, που νομίζουν ότι λόγω υψηλών θέσεων και τάχα προσόντων μπορούν να ομιλούν και να βγάζουν συμπεράσματα όχι από τη γνώση και σοφία του Θεού, που στην προκειμένη περίπτωση υβρίζουν τα άγια και όσια της Εκκλησίας μας και της μακραίωνης ιερής μας παράδοσης και ιερής κληρονομιάς και πολιτισμού.

Πού να ήξεραν ότι βρίσκονται σε λάθος δρόμο και πιστεύουν ότι χωρίς τον Θεό θα μπορέσουν να πείσουν και να επιβιώσουν. Γίνεται μια οργανωμένη προσπάθεια για να πληγωθεί το σώμα της Εκκλησίας μας.

Επειδή η προσπάθεια αυτή έχει σχέση με τους ισχυρούς της γης που αποβλέπουν στην κατάργηση της αξιοπρέπειας του ανθρώπινου προσώπου για ττην ισοπέδωση των πάντων, όπως ήδη αναφέραμε, βρίσκονται στο σκότος και ακολουθούν λανθασμένο δρόμο.

Η εκκοσμικευμένη και προκατασκευασμένη θεωρία του ανθρωπίνου γίγνεσθαι δεν μπορεί να στερεωθεί, αφού τα μέσα π ου χρησιμοποιούνται είναι ψεύτικα και εξευτελίζουν τον ανθρώπινο πρόσωπο, αυτό που έχει την αρχή και την ύπαρξή του στον ίδιο τον Θεό.

Η αλαζονεία τους, ο εγωιστικός ρυθμός με τον οποίο δουλεύουν και εμφανίζονται ότι τάχα θα στηρίξουν και θα ενισχύσουν στην επικράτηση μιας παγκόσμιας ιδεολογίας, όλα καταλήγουν στον μηδενισμό και τη διάλυση της αληθινής πνευματικής υποδομής και τη στέρηση του ανθρώπινου ηθικού δικαιώματος του ανθρώπου για δικαιοσύνη, ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Ένα σχέδιο με παγκόσμιες διαστάσεις που αποσκοπεί στην καταστροφή και διάλυση του υπό του Θεού δημιουργηθέντος κόσμου, του ορατού και του αοράτου.

Και στη σειρά αυτή των προπαγανδιστών για την επικράτηση εκείνου του συστήματος που περιέχει τέτοια στοιχεία ατομιστικά, εγωλατρικά και παράφρονα, ατομιστική αλαζονεία, εξολόθρευση και εξαφάνιση καθετί που σχετίζεται με την ιστορία και τον πολιτισμό μας, με άλλα λόγια παγανιστική και ειδωλολατρική επιστροφή, πρωτόγονη υποδομή και εξαθλίωση καθετί που ανεβάζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τον σεβασμό προς την ιστορική πραγματικότητα όχι μόνο του τόπου μας αλλά και σε παγκόσμια εμβέλεια, αν και το σημειώσαμε ήδη, το επαναλαμβάνουμε για μια ακόμη φορά.

Και το πιο συγκλονιστικό και αποκαρδιωτικό: για το σύστημα αυτό συμφωνούν πολιτικοί, εκκλησιαστικοί, καλλιτεχνικοί, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, θεατρίνοι κ.τ.λ. 

Μέσα σ’ όλη αυτή την ακαταστασία και την επιδρομή – καταδίκη – καθετί που σχετίζεται με την παρουσία και τη δημιουργική μακραίωνη και μακρά μας κληρονομιά και τον αναντικατάστατο πολιτισμό μας, αυτοί οι «νάνοι» πίστεψαν ότι μπορούν και έχουν τόση δύναμη, ανώτερη μάλιστα από τον ίδιο τον Θεό, για να μας διαλύσουν και να εξολοθρεύσουν οτιδήποτε έχει να κάνει με την ύπαρξη, καταγωγή και προέλευσή μας.

Δεν επιθυμούν να πιστέψουν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία με τα μυστήριά Της και την αλάθητη θεογνωσία Της, μια βαριά και ιστορικά αποδεδειγμένη κληρονομία, μπορεί να σώσει και να ανακουφίσει το ανθρώπινο γένος παγκόσμια, οικουμενικά.

Οι Άγιοί μας, οι μάρτυρές μας, οι ήρωές μας, οι όσιοι και οι νεομάρτυρες, οι σύγχρονοι ασκητές μας, με την ταπεινή τους ζωή και θυσία δημιούργησαν όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να μπορούμε εμείς να ζούμε και να γευόμαστε, να βιώνουμε τα θαυμάσια της δημιουργίας Του και να απολαμβάνουμε τις αποκαλυπτικές και εσχατολογικές εικόνες του ουρανού που αξιολογούνται από εμάς εδώ στη γη, μέσω των μυστηρίων, ιδίως εκείνου της Θείας Ευχαριστίας. 

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ:

Εμφανίσεις: 300825
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: