Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναϊρόμπης κ. Μακαρίου | Romfea.gr

«Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια»

Με τις ευλογίες του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεοδώρου του Β΄, μέσα σ’ αυτό το βαρύ κλίμα που ταλανίζει και ταλαιπωρεί το παγκόσμιο, η Ορθόδοξη Εκκλησία σαν μάνα στοργική έρχεται να απαλύνει τον πόνο και να φέρει ελπίδα στους δυστυχισμένους, ιδιαίτερα εδώ στην Αφρική με την ομορφιά, το κάλλος και την ουράνια παρουσία με τον εγκαινιασμό ενός νέους ιερού ναού, κυριολεκτικά στο πουθενά.

Έχουμε σημειώσει και παλαιότερα και το επαναλαμβάνουμε ακόμα μια φορά σήμερα ότι στην ορθόδοξή μας λατρεία κυριαρχεί το εξής θαυμαστό κατά την τέλεση των ιερών μας ακολουθών: ο ουρανός ανοίγει και κατεβαίνει, φθάνει ως τη γη και ενώνονται έτσι τα επουράνια με τα γήινα.

Η Ορθόδοξή μας λατρεία και η τέλεση των μυστηρίων μας, όπου κι αν βρισκόμαστε, έχει αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που πραγματικά αγγίζει τις ψυχές των ανθρώπων της κάθε φυλής και προέλευσης, ώστε αυτοί οι δύο κόσμοι να αγκαλιάζονται και να μεταφέρεται έτσι το πνεύμα και η συμμετοχή μας ενεργά σ’ αυτή την τόσο αποκαλυπτική στιγμή της ιστορίας της ανθρωπότητας.

Έτσι συμπορευόμαστε σ’ όλο αυτό το τόσο πονεμένο στάδιο της πείνας και της απελπισίας που και τα δύο οπωσδήποτε μάς διδάσκουν και μας παιδαγωγούν.

Ίσως να ζούμε, ιδιαίτερα εμείς εδώ στην Αφρική, μια περίοδο που μας οδηγεί στην προσωπική μας προσγείωση και σωφρονισμό μέσα από τον παρόντα πόνο.

Ίσως όλα αυτά τα οποία δεχόμαστε τώρα να είναι μια ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα τον Θεό και Κύριό μας.

Αυτές τις μέρες εξομολογητικά παραδέχομαι ότι δοκιμάστηκα από τις καθημερινές εξορμήσεις μου στα χωριά και στις ενορίες, μα περισσότερο στα σπίτια των φτωχών, ιδιαίτερα των προσκεκλημένων στην ηλικία αλλά και των εγκαταλελειμμένων και ορφανών νεαρών υπάρξεων. Ίσως να ήταν για μένα να γίνω, μέσα απ’ όλες αυτές τις προσωπικές εμπειρίες και μαρτυρίες, πιο ανεκτικός και υπομονετικός μπροστά στο δράμα των συνανθρώπων μου.

Είναι αλήθεια ότι αυτούς τους μήνες της συνεχούς ταλαιπωρίας με την παρουσία του κορωνοϊού και της πείνας, φυλακισμένοι όπως είμαστε, γνωρίσαμε καλύτερα τους εαυτούς μας αλλά και τους άλλους που υποφέρουν και μαζί απολαμβάνουμε αυτή την ίδια θεϊκή ομορφιά με τέτοιο τρόπο, ώστε άθελά μας να ζούμε στιγμές πνευματικής ανάτασης και τελικά της αόρατης παρουσίας του ίδιου του Θεού.

Αυτό αισθανθήκαμε και εμείς, ταπεινοί διάκονοι και αναχωρητές, σε μια απομακρυσμένη περιοχή της φυλής των Νάντι, όταν τελέσαμε τα εγκαίνια ενός ακόμα νέου θυσιαστηρίου και σήμαινε ότι εκείνα τα πράγματα του ουρανού ήλθαν και μας βρήκαν εδώ στη γη!

Αυτό είναι το θαύμα της θείας μας λατρείας. Και το πιο σημαντικό και συγκλονιστικό που επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές, είναι ότι σ’ αυτή τη φοβερή πανδημία ο ναός μας ήταν κατάμεστος μέσα κι έξω όχι από ηλικιωμένους αλλά από νέους ανθρώπους και των δύο φύλων.

Και όχι μόνο. Την ώρα της μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας προσήλθαν όλοι να πάρουν το σώμα και αίμα Κυρίου που αληθινά μεταμορφώνει, αγιάζει, ανακαινίζει και τελειοποιεί το πρόσωπο, που λέγεται άνθρωπος και είναι αυτός η ίδια η εικόνα του Θεού.

Ακόμα, το πιο συναρπαστικό: χρησιμοποιήσαμε δύο δισκοπότηρα!!! Θύμιζε σε μας για μια ακόμη φορά ότι τελέσαμε Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία σ’ αυτή την ξεχασμένη και απομακρυσμένη γωνιά της υφηλίου.

Εδώ, στο άψυχο αυτό χαρτί, τα αισθήματά μας δεν μπορούν να εκφράσουν το μεγαλείο του μυστηρίου αυτού της αγάπης και φιλανθρωπίας του Θεού προς όλα τα δημιουργήματά Του.

Και φυσικά έγιναν τα εγκαίνια με όλη τη μεγαλοπρέπεια και την πρέπουσα τάξη για να διακηρύσσεται παντού και πάντοτε ότι πίσω απ’ όλα κρύβεται το χέρι του Θεού που καθοδηγεί και ευλογεί τους κόπους και τις θυσιαστικές προσπάθειες των ανθρώπων.

Είναι θαυμαστό το γεγονός ότι μέσα σ’ αυτούς τους ανθρώπους που είδαμε και ζήσαμε από κοντά διακρίνεται, παρ’ όλο τον φόβο του κορωνοϊού και της πείνας, μια εσωτερική γαλήνη και μια μυστική ελπίδα, υπομονή και καρτερία, μέσα από τα οποία βρίσκουν τον Θεό που τους ενισχύει και τους προστατεύει με την αγάπη Του και την πανσοφία Του, τους αγκαλιάζει και θερμαίνει τις καρδιές τους.

Μέσα από τον πόνο τους, εμείς, ως Ορθόδοξη Εκκλησία, δίνουμε παντού το παρών μας και γινόμαστε καλοί Σαμαρείτες στον πνευματικό τους αγώνα αλλά και στην πείνα τους κάνουμε ό,τι μας φωτίσει ο Άγιος Θεός.

Η προσπάθεια της Εκκλησίας μας τους βοηθά και τους ενισχύει, ώστε ο σταυρός που κουβαλούν, όσο βαρύς κι αν είναι, να τον νιώθουν ανάλαφρο και να μπορούν να ζουν άνετα και ειρηνικά.

Είναι ακριβώς εδώ που βρίσκεται αυτή η τόσο σημαντική πτυχή της ζωής του κάθε ανθρώπου, όταν αντιληφθεί ποιος είναι, τι τον περιμένει, ποιος είναι ο σκοπός της ζωής του και τελικά πού θα καταλήξει.

Ο άνθρωπος που βιώνει εκείνα τα συναισθήματα που τον οδηγούν πιο κοντά στον Κύριό μας, επειδή αγκαλιάζει και συμπάσχει μαζί με τον πλησίον του είναι αυτός που τελικά θα γνωρίσει την υπέρτατη και υπερβατική εκείνη κατάσταση της θέωσης.

Δεν είναι φυσικά εύκολος αυτός ο δρόμος που διαλέξαμε, αφού από την ώρα που θα τον ακολουθήσουμε θα έχουμε να παλέψουμε ενάντια στην αμαρτία, κατά των παθών μας, θα έχουμε ήδη καταργήσει το «εγώ» μας κι όλα όσα ακολουθούν που είναι βλαβερά για την πνευματική μας άνοδο. Δύσκολος, οδυνηρός και κουραστικός ο δρόμος μας.

Ανηφορικός και με πολλά εμπόδια και δυσκολίες. Μα, εμείς είμαστε πια βέβαιοι ότι ακολουθούμε τον σωστό δρόμο και πιστεύουμε ότι θα μας οδηγήσει στη δική μας τη σωτηρία, την ανάπαυση και τη μακαριότητα που τόσο λαχταρούμε και επιποθούμε.

Είμαστε, τώρα, κι εμείς μικροί μαθητές των Αγίων και των μαρτύρων, των μιμητών του Χριστού κι ας ευχηθούμε, στο διάβα αυτής της πορείας, να γευθούμε, έστω για λίγο, αυτό για το οποίο αγωνιζόμαστε σ’ όλα τα χρόνια της επί γης ζωής μας, τη Βασιλεί Του που οπωσδήποτε είναι μια αχειροποίητος Σιών.

Ω, τότε θα αισθανθούμε το κάλλος και την ομορφιά που ευχόμαστε και προσευχόμαστε ότι θα μας συνοδεύσει κατά τη Δευτέρα του Κυρίου παρουσία. Με αυτό τον τρόπο μάς βοηθά αυτή η επαφή και αισθητή επικοινωνία, ώστε να μη θέλουμε να προσκολλώμεθα στα του κόσμου που είναι γήινα και άχρηστα για την πνευματική μας πρόοδο και ασφάλεια.

Είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε να μείνουμε συνδεδεμένοι με την οδό αυτή που μας οδηγεί στον ουρανό και φυσικά κοντά στον Δημιουργό μας και Θεό μας.

Ο καθένας από μας έχει αυτή την επιλογή και τη διάκριση ν’ ακολουθήσει ή όχι την οδό που τελικά θα μας οδηγήσει κοντά και μέσα σ’ αυτή τη Βασιλεία του Θεού.

Θα είναι απερίγραπτη, αδελφοί μου αγαπημένοι, αυτή η στιγμή που θα είμαστε μαζί με τον Χριστό μας στην αιώνια Βασιλεία Του, να έχουμε αυτή την τιμή της επικοινωνίας και συμβασιλείας με τον ίδιο τον Θεό μας.

Είναι εδώ που θα έχουμε πια εκπληρώσει την αποστολή μας, αφού μέσα μας ξεχώρισε αυτή η αρετή της αγάπης, η οποία είναι το θεμέλιο όλων των άλλων αρετών. Αμήν.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ: