Του Αρχιμ. Μακαρίου Τσιμέρη στην Romfea.gr
Κληρικού της Ι.Μ. Θεσσαλονίκης

Την 1η Φεβρουαρίου 2022 ο Κύριος της δόξης, «ὁ ἔχων τὰ κλεῖθρα τοῦ θανάτου καὶ τοῦ ᾅδου», μετέστη εκ του πρόσκαιρου βίου εις την άληκτη ζωή τον πνευματικό μας αδελφό και κληρικό της Αποστολικής Μητροπόλεως των Θεσσαλονικέων, Αρχιμανδρίτη Αντώνιο Πακαλίδη (1964–2022).

Φέτος, με τη συμπλήρωση τεσσάρων ετών από την κοίμησή του, η μνήμη του επανέρχεται όχι ως ανάμνηση παρελθόντος, αλλά ως ζώσα παρουσία εντός του εκκλησιαστικού σώματος. Διότι, κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, «ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ οὐδείς ἀπόλλυται, ἀλλὰ πάντες ζῶσιν ἐν Θεῷ».

Η είδηση της αιφνιδίας αναχωρήσεώς του προκάλεσε την ανθρώπινη θλίψη, εκείνη που δεν αναιρεί την πίστη, αλλά τη συνοδεύει.

Όπως σημειώνει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, το πένθος του χριστιανού «οὐκ ἐστὶν ἀπόγνωσις, ἀλλ' ἀναμονή».

Και αυτή η αναμονή τρέφεται από τη βεβαιότητα της Αναστάσεως, την οποία ο μακαριστός πατήρ Αντώνιος ομολόγησε με τη ζωή και τη διακονία του.

Η πορεία του εντός της τοπικής μας Εκκλησίας υπήρξε πολυσχιδής και καρποφόρος.

Με έντονη προσωπικότητα, ψυχή ανήσυχη και καρδιά πλατιά, συμμετείχε ενεργά σχεδόν σε κάθε πτυχή της εκκλησιαστικής ζωής της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, πέραν της Ενορίας του Ιερού Ναού Αγίου Σπυρίδωνος Τριανδρίας, όπου διακόνησε με αυταπάρνηση.

Υπήρξε ιερεύς «ἐν τῷ ναῷ καὶ ἐν τῷ κόσμῳ», σύμφωνα με τον λόγο του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ο οποίος θεωρεί την ποιμαντική ευθύνη σταυρική αποστολή.

Τον γνώρισα ήδη από τα πρώτα μου βήματα, όντας ακόμη λαϊκός, πλησίον του Γέροντός μου, Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης και μετέπειτα Μητροπολίτου Λαγκαδά κυρού Ιωάννου.

Συχνά μιλούσε για τον μακαριστό Αντώνιο ως για έναν κληρικό δραστήριο, με γνήσιο εκκλησιαστικό φρόνημα, ακέραιη αγάπη προς την πατρίδα και ιδιαίτερη μέριμνα για το Παπάφειο Ίδρυμα της Ιεράς μας Μητροπόλεως.

Η παιδική του ορφάνια και η ανατροφή του στο Παπάφειο Ίδρυμα σημάδεψαν την ύπαρξή του.

Όμως, όπως διδάσκει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, «ὅπου περίσσευσε ὁ πόνος, ἐκεῖ ἐβλάστησε τὸ ἔλεος».

Έτσι και ο πατήρ Αντώνιος μετέβαλε το προσωπικό του τραύμα σε έμπρακτη ευγνωμοσύνη, αγωνιζόμενος με ζήλο για τη διατήρηση και την ιστορική συνέχεια του Ιδρύματος που τον ανέθρεψε.

Φιλάγιος και φιλακόλουθος, άνθρωπος της προσευχής και της πράξεως, έφερε έντονα μέσα του και τη μνήμη της ποντιακής του καταγωγής.

Γνώριζε τι σημαίνει απώλεια πατρίδας και ξεριζωμός και, γι' αυτό, δεν επέτρεψε ποτέ να σβήσει η ιστορική συνείδηση. Μέσα από εκδηλώσεις και δράσεις, υπηρέτησε το χρέος της μνήμης, διότι, κατά τον άγιο Φώτιο τον Μέγα, «ἡ λήθη γεννᾷ ἀχαριστίαν, ἡ δὲ μνήμη δοξολογίαν».

Ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του κατείχαν οι αδικοχαμένοι γονείς του.

Ως υιός ευγνώμων, ανήγειρε στη μνήμη τους Ιερό Παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Άγιο Χριστοφόρο, στον τόπο καταγωγής του, ώστε η προσευχή της Εκκλησίας να περιβάλλει διαρκώς τα ονόματά τους.

Πράξη που μαρτυρεί πίστη βιωματική και όχι θεωρητική.

Κατά την πολυετή ιερατική του διαδρομή διετέλεσε γραμματέας του Ηγουμενοσυμβουλίου της Ιεράς Μονής Αγίας Θεοδώρας, Μονής της μετανοίας του, διευθυντής του Εκκλησιαστικού και Πολιτιστικού Ιδρύματος Θεσσαλονίκης «Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς» και διευθυντής της Φοιτητικής Εστίας της τότε Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης.

Σε κάθε διακόνημα επιβεβαίωνε τον λόγο του Κυρίου: «πιστὸς ἐν ἐλαχίστῳ καὶ ἐν πολλῷ πιστός».

Αγαπήθηκε ιδιαίτερα τόσο από Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος όσο και από τους αδελφούς κληρικούς της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, στην οποία και αφιέρωσε τις δυνάμεις και τη ζωή του. Έζησε ως προσφορά και εκοιμήθη ως μαρτυρία πίστεως.

Τέσσερα χρόνια μετά την κοίμησή του, ανάβουμε και πάλι το κερί της μνήμης του, όχι ως τυπική υποχρέωση, αλλά ως ευχαριστιακή πράξη. Και δεόμεθα ο Κύριος να τον κατατάξει «ἐν χώρᾳ ζώντων», εκεί όπου «οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος».

Είθε η μνήμη του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Αντωνίου να παραμένει αιώνια και καρποφόρα, οδηγώντας μας σε μίμηση πίστεως, ταπεινώσεως και διακονίας.

Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη.