υπό Αρχιμανδρίτου Μιχαήλ Κανέλου
Διδάκτορος Θεολογίας ΕΚΠΑ, Εκπαιδευτικού,
Προϊσταμένου Ιερού Ναού
Αγίου Τρύφωνος Τερψιθέας Γλυφάδας

«…αἱ (…) ὁδοὶ τῶν δικαίων ὁμοίως φωτὶ λάμπουσι, 
προπορεύονται καὶ φωτίζουσιν, ἕως κατορθώσῃ ἡ ἡμέρα·…» 
[Παρ. δʹ, 18]

Λίγες ώρες έχουν περάσει από την οσιακή κοίμηση του Μακαριστού Μητροπολίτου Κυδωνίας και Αποκορώνου κυρού Δαμασκηνού και με αίσθημα οδύνης, έχοντας κατά νου τον λόγο του Αποστόλου Παύλου «ἵνα μή λυπούμεθα καθώς καί οἱ λοιποί οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα…ὅτι καί ὁ Θεός διά τοῦ Ἰησοῦ ἅξει σύν αὐτῷ» (Α΄ Θεσ.13-14). , επιθυμώ να αποδώσω αυτόν τον ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του.

Με βαριά καρδιά, γεμάτη συγκίνηση και ευγνωμοσύνη η Εκκλησία της Κρήτης, και ιδιαιτέρως η ευλογημένη επαρχία της Κυδωνίας και του Αποκόρωνα, αποχαιρετά έναν αληθινό πατέρα, έναν ταπεινό ποιμένα, έναν άνθρωπο της ειρήνης, της προσευχής και της αγάπης.

Ο μακαριστός Δαμασκηνός υπήρξε υπόδειγμα αρχιερέως. Δεν κυριεύθηκε ποτέ από αξιώματα ή εγκόσμιες επιδιώξεις.

Η ταπείνωσή του δεν ήταν προσποιητή – ήταν καρπός ζωής προσευχής και μετάνοιας, καρπός μιας ψυχής που αφέθηκε πλήρως στην αγάπη του Χριστού.

Με πραότητα και καλοσύνη, πλησίαζε τον κάθε άνθρωπο – από τον απλό πιστό ως τον πιο απομακρυσμένο – με λόγο παρηγορητικό, με βλέμμα γεμάτο στοργή.

Ευλογημένος από τον Θεό, ο μακαριστός Επίσκοπος υπήρξε στήριγμα για το ποίμνιό του. Ο λόγος του, πάντοτε σοφός, απλός και ειλικρινής, ενέπνεε.

Δεν δίδασκε μόνο από τον άμβωνα – δίδασκε με τον τρόπο ζωής του. Ταπεινά, χωρίς τυμπανοκρουσίες, στεκόταν δίπλα στον κάθε πονεμένο, στον άρρωστο, στον πεινασμένο, στον πνευματικά κουρασμένο.

Και όλοι ένιωθαν ότι κοντά του συναντούσαν κάτι από τη χάρη του Θεού.

Η παρουσία του, ακόμα και στη σιωπή, σκόρπιζε γαλήνη. Η θυσιαστική του αγάπη για την Εκκλησία, η αφοσίωση στην ιερά του αποστολή, η συνεχής του προσευχή υπέρ πάντων, αφήνουν πίσω μια παρακαταθήκη που δεν σβήνει.

Σε λίγες μέρες η αιματοποτισμένη γη της Κρήτης, (στη Μονή της μετανοίας του) θα υποδεχθεί στα σπλάχνα της έναν άγιο ποιμένα. Μα η ψυχή του, ειρηνική όπως και ο βίος του, πετά προς τον ουρανό, να αναπαυθεί «ἐν χώρᾳ ζώντων», στην αγκαλιά Εκείνου που αγάπησε με όλη του τη ζωή: του Χριστού.

Ας είναι η μνήμη του αιωνία, κι ας μας σκεπάζει από ψηλά με την προσευχή του.

Αἰωνία σου ἡ μνήμη, Σεβασμιώτατε πάτερ καὶ ἀδελφέ.