Αρχιμ. Μακάριος Τσιμέρης στην Romfea.gr

Τα πρόσωπα που μνημονεύονται δεν ξεχνιούνται. Και μπορεί να ανήκουν στην θριαμβεύουσα Εκκλησία αλλά η απουσία τους από τον μάταιο τούτο κόσμο είναι εμφανής.

Μνημονεύουμε δικαίως τον αείμνηστο Μητροπολίτη Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κυρό Ιωάννη με αφορμή την εκλογή του σε Μητροπολίτη Λαγκαδά, στις 10 Μαΐου του 2010, υπό της σεπτής Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και σαν σήμερα, εορτή των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, Φωτιστών των Σλάβων, έδωσε το μικρό και το μεγάλο Μήνυμα στην Ιεραρχία της Εκκλησίας.

Μία ακόμη ευκαιρία να φέρουμε στο νου μας θύμησες από την μορφή του καλού μας Πατρός και Ιεράρχου, ο οποίος σημάδεψε με τη δράση και την πληθωρική του παρουσία την ιστορία, τόσο της Αποστολικής Μητρόπολης Θεσσαλονίκης, όσο και αυτήν του Λαγκαδά, της Λητής και της Ρεντίνης, στο διάβα της πορείας του πριν αναχωρήσει για την Ουράνια Βασιλεία στις 15 Νοεμβρίου 2020.

Ο μακαριστός Γέροντας κυρός Ιωάννης (Τασσιάς) ήταν ένας άνδρας ιερός, μορφωμένος, φιλάνθρωπος, απλός, δυναμικός, εμβριθής ρήτορας, χαρισματικός, ευγενής.

Στη Χριστιανική του διδασκαλία εύρισκε καταφύγιο η αγωνία μας για το φθαρτό και το μάταιο της ανθρώπινης φύσης μας και η απέραντη αγάπη του για τον άνθρωπο μας δημιουργούσε την ασφάλεια που χρειαζόμασταν όλοι για να αντιμετωπίσουμε την εγκόσμια ματαιότητα.

Διακρίθηκε στη Θεσσαλονίκη, μεταξύ των άλλων, για την διάσωση και ανάδειξη των βυζαντινών μνημείων. Η μόρφωση του Ιερού Κλήρου, ο ευπρεπισμός και η ανέγερση νέων Ναών, η βοήθεια προς τον πάσχοντα άνθρωπο ήταν μερικές από τις πολλές και μεγάλες αγωνίες του στην Μητρόπολή του. Ως παπά - Γιάννης μπήκε στις καρδιές πολλώ ανθρώπων.

Η μεγαλύτερη όμως ήταν η μετάδοση του αληθινού μηνύματος του Ευαγγελίου, το οποίο κήρυττε κάθε φορά που ιερουργούσε.

Οι καρποί της διακονίας του θα μας θυμίζουν για πάντα το μέγεθος της αγάπης του για τον άνθρωπο, εφαρμόζοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το «Αγαπάτε Αλλήλους».

Κι όλα αυτά με την απαράμιλλη σεμνότητά του και παράλληλα με τη χαρακτηριστική δυναμικότητά του καθώς και με την ταπεινοφροσύνη του αληθινού Διακόνου της Χριστιανικής Θρησκείας.

Ήταν ιδιαίτερα φιλάγιος και φιλακόλουθος, εκφράζοντας με ευλάβεια την αγάπη του στο πρόσωπο της Κυρίας Θεοτόκου, επισκεπτόμενος συχνά το Αγιώνυμο Όρος, έχοντας στενή σχέση με τον Μοναχισμό.

Ποτέ του δεν δείλιασε, δεν φοβήθηκε να εκφραστεί, δεν κουράστηκε να προσπαθεί. Ακόμα και όταν τον πίκραναν και τον στενοχωρούσαν, λόγια και έργα ολίγων, έβρισκε τη δύναμη να συγχωρεί, να κατανοεί την ανθρώπινη ματαιότητα, να συνεχίζει ακόμα πιο δυνατός. Είχε όντως το θάρρος του λέοντα και την καρδιά ενός μικρού παιδιού.

Τους καρπούς του έργου του, όλοι εμείς που ζούμε ακόμα, τους απολαμβάνουμε καθημερινά και τους χαιρόμαστε.

Κλείνοντας, εκφράζω, για ακόμα μία φορά, την ευγνωμοσύνη μου προς το σεπτό του πρόσωπο για τις ευεργεσίες του προς την αναξιότητά μου. Για την πατρική του αγκάλη, για το λιμάνι ασφαλείας που αποτέλεσε για εμέ, και όχι μόνο!

Ήταν Πατέρας, Αδελφός, Φίλος, ένας πολύτιμος συμπαραστάτης για τον κάθε έναν και η μνημόνευση του αποτελεί χρέος, τιμή και καθήκον.

Χριστός Ανέστη Πολυσέβαστε Γέροντα Ιωάννη