Tου Αρχιμ. Χρυσάνθου Σαββίδη στην Romfea.gr

«Μακάριοι οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες,

τα δε έργα αυτών ακολουθεί μετ΄αυτών» (Αποκ. ιδ΄ 13)

Έκλινα αυχένα και γόνυ για να γράψω λίγες γραμμές με αφορμή την τέλεση του Ιερού Μνημόσυνου σήμερα, ανήμερα της ονομαστικής του εορτής του Αγίου Σπυρίδωνος του Θαυματουργού, στον Ιερό Ναό Αγίου Αυξεντίου Κάτω Σταυρού, για τον Αείμνηστο Μητροπολίτη Λαγκαδά Σπυρίδωνα.

Τον αοίδιμο ιεράρχη, τον απλό και ταπεινό, με απλές λέξεις έναν αγιορείτη καλόγερο. Ο θάνατος είναι ένα θέμα για το οποίο συχνά προτιμούμε να μην μιλάμε πολύ ή να σκεφτόμαστε πάρα πολύ. Αναπόφευκτα φοβόμαστε τον θάνατο και όσο περνούν τα χρόνια το αναπόφευκτο και η εγγύτητα του θανάτου γίνεται όλο και πιο παρόν στη ζωή του καθενός μας.

Ο πολιτισμός μας συχνά προσπαθεί να εξυγιάνει τον θάνατο, να τον κρατήσει όσο το δυνατόν πιο μακριά από την κοινή θέα, για να διασφαλίσει ότι όσο το δυνατόν περισσότερο αφαιρούμε ή καλύπτουμε την αίσθηση της σωματικής φθοράς που είναι μέρος του θανάτου.

Αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι με το θάνατο η ζωή μεταμορφώνεται αλλά εξακολουθεί να είναι η προσωπική μας ζωή.

Αυτό που μεταμορφώνεται παραμένει το πρόσωπο που είμαι, αλλά χωρίς βαρύτητα από την φθαρτότητα όπως βιώνεται σε αυτή τη ζωή και απαλλαγμένο από τις παγίδες της αμαρτίας.

Ο θάνατος και η ανάσταση ανήκουν στην ίδια την ουσία της χριστιανικής πίστης.

Η χριστιανική διδασκαλία για τη νέα ζωή δεν αφορά τη μηχανική του πώς θα είμαστε ή τι είδους μέρος μπορεί να είναι ο παράδεισος, αλλά μάλλον μια σχέση.

Η χριστιανική διδασκαλία για τη νέα ζωή αφορά μια σχέση οικειότητας με τον Χριστό στην οποία επιτυγχάνω εν Χριστώ επίσης την πληρότητα αυτού που είμαι και του τι είναι πραγματικά καλό μέσα μου.

Ως επί έτη πολλά μαθήτευσα παρά τους πόδας του, εμιμήθην εδιδάχθην, εμιμήθην, είδον περί της εν Χριστώ καθημερινής βιώσεως και πράξεως έργων και λόγων το αοίδιμου Μητροπολίτου Λαγκάδα κυρού Σπυρίδωνα, ως άπειρος και άτεχνος ισχνά μπορώ μόνο να περιγράψω την αγίαν βιοτήν του, τα της αγιότητος του, τα της θεολογικής παιδεύσεως του και τα της ποιμαντικής του δραστηριότητάς.

Ο Αείμνηστος Μητροπολίτης Λαγκαδά κυρός Σπυρίδωνος, ήταν γόνος ευσεβούς οικογενείας.

Σπούδασε τα Ιερά Γράμματα εις Θεσσαλονίκην. Μοναχό εκάρη στην Ιερά Μονή Πεντέλης.

Υπήρξεν Καθηγητής, στρατιωτικός Ιεράς, Ηγούμενος της Ι.Μ. Αγίας Θεοδώρας, πρωτοσύγκελος τη Ι.Μ. Κασαννδρείας.

Είναι πολλές βέβαια, πολύπτυχες και πολυσχιδείς οι δραστηριότητες του ως κληρικού και πνευματικού.

Το 1967 εξελέγη Μητροπολίτης Λαγκαδά.

Ως πνευματικός άνθρωπος, φορέας της μοναστικής παραδόσεως η Θεία Μυσταγωγία αποτελούσε το κεντρικό σημείο, της απέριττης και απλής καθημερινής ζωής του.

Η σχεδόν καθημερινή τέλεση της Αναίμακτου Λειτουργίας ήταν για τον ίδιο τόσο το θεμέλιο όσο και ο καρπός της προσωπικής του πνευματικότητας.

Ήταν ο Μακαριστός Σπυρίδων από εκείνους τους πνευματικούς ανθρώπους που με οδήγησαν αλλά και με καθοδήγησαν ως παράδειγμα που το έβλεπα καθημερινά, ενός αληθινού ποιμένα, στοργικού πατέρα, πράου και ήσυχου ανθρώπου.

Σε κάθε Λειτουργία υπήρχε ένας κατάλογος με τις δικές του παρακλήσεις, τις δικές του ικεσίες, ονόματα και ονόματα.

Ο Μακαριστός Σπυρίδων στην καθημερινή του ζωή έδειχνε το καθάριο πρόσωπο του, τα της ασκήσεως ήταν χαραγμένα στο του πρόσωπο, φαινόταν αληθινά η βεβαιότητα ενός στοργικού και ελεήμονα ανθρώπου.

Βιώνοντας αυτή την αγάπη και το έλεος στη ζωή του, το μετέφερε στους άλλους με την προσέγγιση και τα λόγια του.

Ο Μακαριστός Σπυρίδων θα μπορούσε να είναι μια αρκετά επιβλητική ‘’φιγούρα’’ με δεδομένο το ανάστημά του, αλλά τα λόγια του, το χιούμορ και η συμπεριφορά του μιλούσαν για τη μεγάλη καρδιά του που αγγίζεται από την θεϊκή αγάπη και είναι πλημμυρισμένη με καρπούς του Αγίου Πνεύματος.

Έλεγε πολλές φορές ο Μακαριστός Σπυρίδων ότι υπάρχει ο κίνδυνος για τον καθένα μας να προσεγγίσουμε την διακονία μας στον Θεό και στους πιστούς σαν να είμαστε δυνατοί με και στις δικές μας δυνάμεις και ικανότητες, και έτσι να προσφέρουμε στον Θεό κάτι από το οποίο είχε ανάγκη.

Αλλά δεν υπάρχει κανένα καλό πράγμα μέσα μας εκτός από τη Χάρη του Θεού. Όλες οι ικανότητες και οι δεξιότητές μας δεν έχουν καμία αξία, πράγματι είναι επιβλαβείς για εμάς και τους άλλους, όταν τις αντιμετωπίζουμε ως κάτι που έχουμε που μας κάνει δυνατούς και σοφούς με τις δικές μας δυνάμεις.

Μάλλον πρέπει να ομολογούμε με ευγνωμοσύνη ότι κάθε καλό δώρο, κάθε ταλέντο, κάθε ικανότητα, είναι ήδη δοσμένα από τον Θεό και ορθά ανήκει στον Θεό που τα έδωσε.

Ο Μακαριστός Σπυρίδων, ήταν για όλους τους πιστούς πατέρας και φίλος, πνευματικός άνθρωπος και παράδειγμα πίστης.

Είθε να είναι η μνήμη αυτού αιωνία και αλησμόνητος!