Παναγιώτης Ι. Μπούμης - Romfea.gr

Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

Ὅταν  λέμε  φυσική  ἐπιστήμη, συμπεριλαμβάνουμε  καί  κάθε  ἐπιστήμη  πού  μᾶς  προσφέρει  πρωτογενές  ἀπό  τή  φύση ὑλικό, π.χ.  γνώσεις  μέ  τήν  παρατήρηση ἤ καί τό πείραμα.

Τέτοιες  προφανῶς  εἶναι  καί  ἡ  ἀστρονομία  καί  ἡ  γεωλογία  καί  ἡ  ἀνθρωπολογία  καί  ἡ  βιολογία  καί  ἡ  χημεῖα  καί  ὅλες  οἱ  σχετικές  μέ  τό  φυσικό  κόσμο  ἐπιστῆμες.

Ἀντιθέτως, ὅταν  λέμε  νομική  ἐπιστήμη, συμπεριλαμβάνουμε  καί  συνυπονοοῦμε  καί  κάθε  ἐπιστήμη, ἡ  ὁποία  λαμβάνει  τό  πρωτογενές, τ.ἔ.  τό  φυσικό  καί  πραγματικό  ὑλικό, τό  ἐπεξεργάζεται  μέ  τή  λογική  καί  τό  συλλογισμό, τό  ταξινομεῖ  καί  «νομοθετεῖ»  βάσει  αὐτοῦ.

Τέτοιες  προφανῶς  εἶναι  καί  ἡ  θεολογία  καί  ἡ  φιλολογία, ἀκόμη  καί  ἡ  ἰατρική  καί  ὅλες  οἱ  συναφεῖς  καί  σχετικές  ἐπιστῆμες  καί  κλάδοι  τους.

Θέσαμε  στό  ἄρθρο  ὡς  τίτλο  αὐτές  τίς  δύο  ἐπιστῆμες - ὀνομασίες  καί  ὄχι  τίς  ὀνομασίες  θετικές  καί  θεωρητικές  ἐπιστῆμες  καί  γιά  τούς  ἑξῆς  λόγους:  Ἀφ'  ἑνός  μέν  γιατί  ἐπικεντρωνόμαστε  εἰδικότερα  στά  φυσικά  γεγονότα  καί  στή  νομική  τάξη  πού  (πρέπει  νά)  τά  διέπει  κάι  ἀφ'  ἑτέρου, γιατί  αὐτές  οἱ  ὀνομασίες  δέν  ἀνταποκρίνονται  ἀπολύτως  στήν  πραγματικότητα.

Π.χ.  τά  μαθηματικά  καταλέγονται  συνήθως  στίς  θετικές  ἐπιστῆμες, ἀλλά  δέν  παύουν  νά  εἶναι  (ἔχουν)  καί  θεωρία  μέ  θεωρητικούς  συλλογισμούς  καί  προεκτάσεις.

Ἐπίσης  ἡ  Νομική  κατατάσσεται  στίς  θεωρητικές  ἐπιστῆμες, ἀλλά  δέν  παύει  νά  προσφέρει  καί  μία  θετικότητα, βεβαιότητα  καί  ἀσφάλεια, ὅταν  οἱ  νόμοι  ἐκφράζουν  τό  δίκαιον  (ὀρθόν)  εἴτε  τό  θεῖον  εἴτε  τό  ἔμφυτο  καί  φυσικό.

Μετά  τά  ἀνωτέρω  εἰσαγωγικά  ἐρχόμαστε  στό  θέμα  μας  μέ  ὁρισμένα  γεγονότα-παραδείγματα  συμβαίνοντα  στή  φυσική  ἤ  φυσιολογική  ζωή  τοῦ  ἀνθρώπου  ἀπό  τῆς  συλλήψεως  μέχρι  τοῦ  θανάτου  του.

α)  Ὁρίζει  ἤ  θέλει  νά  ὁρίσει  ἕνας  νόμος  ὅτι  φόνος  τοῦ  ἐμβρύου  λογίζεται  ἡ  ἔκτρωσή  του  π.χ.  μόνο  ἀπό  τόν  τρίτο  μήνα  καί  ὕστερα, γιατί  προηγουμένως  δέν  εἶναι  ἄνθρωπος.

Ἀλλά  πῶς  μπορεῖ  νά  ὁρισθεῖ  καί  νά  νομοθετηθεῖ  κάτι  τέτοιο, ἄν  προηγουμένως  ἡ  ἀνθρωπολογία  καί  ἡ  βιολογία  (φυσικές  ἐπιστῆμες)  δέν  ὁρίσουν  καί  προσδιορίσουν, πότε  ἀρχίζει  ἡ  ζωή  τοῦ  κάθε  ἀνθρώπου; 

Ἄρα  προηγεῖται  ἡ  φυσική  καί  ἕπεται  ἡ  νομική. 

β)  Ἐπίσης  παράδοξο  ἄν  ὄχι  παράλογο  θά  ἦταν  νά  προτρέχει  ἡ  Νομική  (ὁ  νομοθέτης)  νά  καθορίζει  τίς  σχέσεις  τοῦ  ἀνδρόγυνου  καί  τά  ὅριά  τους  περί  ψυχοσωματικῆς  ὑγείας  καί  ἐλευθερίας  καί  δικαιωμάτων, ἄν  δέν  ἔχει  κατά  τό  δυνατόν  πλήρη  γνώση  τῶν  προϋποθέσεων, τῶν  δυνατοτήτων, τῶν  ἰδιοτήτων  καί  τῶν  καταστάσεων  τῶν  δύο  φύλων, δηλ.  ἄν  δέν  τόν  ἔχουν  πληροφορήσει  (τό  νομοθέτη), ἡ  φυσική, ἡ  φυσιολογία, ἡ  ἀνθρωπολογία, ἡ  ἰατρική  κ.τ.λ.  προηγουμένως.

γ)  Ἔχει  τεθεῖ  πολλές  φορές  τό  ἐρώτημα, εἶναι  καί  ὁ  ἐγκεφαλικός  (βαρεία  κάκωση  τοῦ  ἐγκεφάλου)  πραγματικός  θάνατος, ἤ  εἶναι  μόνο  ὁ  καρδιακός  καί  μάλιστα  μετά  τήν  πάροδο  πολλῶν  ὡρῶν  διαπιστούμενος  ὁ  πραγματικός  θάνατος;  Ἑπομένως  διαπράττεται  φόνος  ἄν  πάρουμε  ζωτικά  ὄργανα  τοῦ  ἐγκεφαλικῶς  νεκροῦ  καί  τά  μεταμοσχεύσουμε  σέ  ἄλλον  ἀσθενῆ; 

Καί  ἐδῶ  θά  προηγηθεῖ  ἡ  βιολογία-ἰατρική  περί  τοῦ  πραγματικοῦ  θανάτου  καί  θά  ἀκολουθήσει  ἡ  Νομική  γιά  τόν  προσδιορισμό  ἤ  καταλογισμό  φόνου  ἤ  μή. Δέν  θά  προηγηθεῖ  ὁ  νομοθέτης  τοῦ  ἰατροῦ  (φυσικοῦ). Τό  ἀντίθετο.

Ὡστόσο  καί  στίς  τρεῖς  ἀνωτέρω  περιπτώσεις  τό  κρίσιμο  ἐρώτημα  πού  προβάλλει  εἶναι:  Αὐτές  ὅλες  οἱ  φυσικές  ἐπιστῆμες  μᾶς  δίνουν  σωστές  πληροφορίες  καί  ἀπαντήσεις  ἤ  ἀκόμη  μποροῦν  τάχα  καί  νά  δώσουν  ἀπάντηση;

Αὐτό  μπορεῖ  ἀπό  πολλούς  νά  ἀμφισβητηθεῖ  πολλαπλῶς. Ἀφοῦ  ὁ  ἄνθρωπος  (φυσικός)  δέν  εἶναι  ὁ  δημιουργός  οὔτε  ὁδηγός  τῆς  πολύπλοκης  μηχανῆς  τοῦ  ἀνθρώπινου  ὀργανισμοῦ  καί  τῆς  διπλῆς-σύνθετης  μηχανῆς  τοῦ  ἀνδρόγυνου, φυσικό  εἶναι  νά  τίθεται  ὑπό  ἀμφισβήτηση. Καί  κατά  συνέπεια  λογικό  εἶναι  νά  ἀκολουθεῖ  καί  ἡ  νομοθετική  ἀδυναμία  καί  ἀμφισβήτηση.

Ὁπότε  τίθεται  τό  ἐρώτημα, τά  πράγματα  εἶναι  ἀπελπιστικά, καί  οἱ  προοπτικές  ἀπαισιόδοξες; 

Εὐτυχῶς  ὄχι:  Ὁ  Δημιουργός  καί  προνοητής  τοῦ  παντός  φρόντισε  νά  μᾶς  παραδώσει  μέ  τήν  πανσοφία  Του  στίς  θεόπνευστες  Γραφές  καί  τούς  θείους  Κανόνες  τίς  ἀπαραίτητες  αὐθεντικές  Του  πληροφορίες  καί  ἐντολές  γιά  μιά  ἀσφαλή  πορεία. Αὐτό  διαπιστώσαμε  καί  στό  προηγούμενο  ἄρθρο  μας·  «Ἀποξηραμένοι  (οἱ)  ἱεροί  κανόνες».