Επιμέλεια
Αναστάσιος Ομ. Πολυχρονιάδης,
δρ. pd. Θεολογίας ΑΠΘ

Για την ισχύ του αφορισμού περιπτώσεων προσβολής της Πίστεως, παραθέτουμε απάντηση του Επίκουρου Καθηγητή του Εκκλησιαστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής ΑΠΘ, Δικηγόρου παρ' Αρείω Πάγω και Θεολόγου, Κυριάκου Κυριαζόπουλου:

«Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 4 γράμμα θ) του Καταστατικού Χάρτη (Νόμου 590/1977, όπως ισχύει) της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο μεγάλος ή πλήρης αφορισμός επιβάλλεται με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας.

Αυτή, όμως, η διάταξη έρχεται σε αντίθεση τόσο με τη Δογματική και ειδικότερα την Εκκλησιολογία, όσο και με το εσωτερικό δίκαιο, ή Κανονικό Δίκαιο, της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Διότι κάθε Επίσκοπος, ως διάδοχος των Αποστόλων, έχει την εξουσία του δεσμείν και λύειν τας αμαρτίας, δηλαδή της επιβολής και του επιτιμίου του μεγάλου ή πλήρους αφορισμού στους υποκείμενους σε αυτόν, ως εκκλησιαστικό προεστώτα, πιστούς, πλην της περιπτώσεως της προσβολής της πίστεως, οπότε κάθε Επίσκοπος, ακόμη και εφησυχάζων, μπορεί να επιβάλει τον εν λόγω αφορισμό, ο οποίος ούτως ή άλλως επιβάλλεται και αυτοδικαίως, δυνάμει της Αγίας Γραφής, όπως αναφέρεται παραπάνω.

Η εν λόγω διάταξη του Καταστατικού Χάρτη έχει ως σκοπό την παρεμπόδιση των αφορισμών πολιτικών προσώπων από τους επιμέρους Μητροπολίτες.

Είναι δηλαδή μια πολιτική διάταξη»*.

Καταλήγοντας υπογραμμίζουμε, ότι αφορίζω σημαίνει ξεχωρίζω, διαιρώ.

Οπότε, μόνος του ο άνθρωπος επιλέγει τον αφορισμό του, δηλαδή την εναντίωσή του στην Ορθόδοξη Πίστη και ο Επίσκοπος καθηκόντως διαβάζει τον αφορισμό, προκειμένου να διαφυλάξει ανόθευτη την Αλήθεια του Χριστού.

* Είναι έγκυρος ο αφορισμός του Αμβροσίου κατά Πρωθυπουργού, Κεραμέως και Χαρδαλιά;