Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
εφημ. Ι. Ν. Προφήτου Ηλιού Νέων Παγασών Βόλου

Την παραβολή του μεγάλου δείπνου, μας παρουσίασε ο Κύριός μας σήμερα, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί.

Μία διήγηση ενός περιστατικού που διαχρονικά συμβαίνει από τότε που οι άνθρωποι είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τη Θεότητα σεσαρκωμένη και επιμηκύνεται εις το διηνεκές, το ζούμε σήμερα και θα το ζούμε έως συντελείας του αιώνος τούτου του απατεώνος.

Άλλωστε, όπως έχουμε ξαναπεί, οι παραβολές ήταν ιστορίες όχι φανταστικές μα πραγματοποιήσιμες και πάντα, διδακτικού χαρακτήρος.

Εν τάχει, λοιπόν, ένας πλούσιος οικοδεσπότης, μέγας, προετοίμασε ένα μεγαλοπρεπές δείπνο παρέχοντας όλα τα αγαθά εν αφθονία διά τους καλεσμένους του.

Όταν έφτασε η ώρα, όμως, της κλήσης των καλεσμένων, έγινε κάτι το απροσδόκητο. Κανένας δεν μπόρεσε να παρευρεθεί μιας και που όλοι τους προέβαλαν κάποιες δικαιολογίες όχι απαραίτητα κολάσιμες, αμαρτωλές, αλλά, θα μπορούσαμε να πούμε συμφεροντολογικές.

Δεν έδωσαν σημασία στον πλούσιο άρχοντα που έκαμνε τα πάντα διά να τους ευχαριστήσει, μα καθείς, από τους κεκλημένους κοίταξε τον εαυτόν του και την βόλεψή του.

Ο πρώτος και ο δεύτερος λόγω αγορών που έπρεπε εκείνη την ημέρα του δείπνου να απουσιάσουν και ο τρίτος λόγω του γάμου του.

Στο τέλος, βλέποντας ο άρχοντας την αδιαφορία των, οργισμένος, είπε στους δούλους να βγουν στους δρόμους, στις πλατείες, στα σοκάκια και να μαζέψουν όποιον βρουν, όπως τον βρουν και να τον φέρουν σε αυτό το δείπνο που οι επίσημοι προσκεκλημένοι δεν αντιλήφθηκαν ότι επρόκειτο για δείπνο σωτηρίας, αλλά το προσέλαβαν ως δείπνο αγγαρείας, προσπαθώντας να το αποφύγουν.

Αδελφοί, ποιός ο οικοδεσπότης και ποιό το δείπνο; Μα ποιός άλλος; Ο ίδιος ο Χριστός. Ο Κύριός μας είναι ο άρχοντας που μας καλεί, πάντα, στο δικό του τραπέζι, σε ένα τραπέζι που προσφέρεται ο Ίδιος και μας παρακινεί κι εμάς ώστε διά μέσου Αυτού να γευτούμε την αθανασία και την αιωνιότητα.

Τώρα, οι καλεσμένοι που αρνήθηκαν είναι πάρα πολύ γνωστοί, είμαστε εμείς οι ίδιοι. Σε κάθε ενοριακή δράση μυστηριακή η μη και ιδίως σε κάθε Θεία Λειτουργία, στρώνεται αυτό το τραπέζι για το οποίο μας μίλησε στην παραβολή.

Ας αναρωτηθούμε προβληματιζόμενοι πάντα, πόσοι ευρισκόμεθα εδώ μέσα στον Ναό και πόσοι συμμετέχουμε σε αυτό το Πανάγιο δείπνο;

Οι προσερχόμενοι και μη φάγοντες είναι αυτοί που αρνήθηκαν να παρευρεθούν. Σκεφτείτε το απλά, κάνετε ένα τραπέζι και καλείτε τους καλύτερούς σας φίλους, έρχονται, έχετε κάνει τόσες προετοιμασίες, δεν ακουμπούν τίποτα από ότι έχετε φτιάξει λέγοντας πως ήρθαν φαγωμένοι.

Πώς θα αισθανθείτε; Το ίδιο ακριβώς αισθάνεται και ο Χριστός, όχι όμως εγωκεντρικά, δεν έχει εγωισμό, αλλά αγαπητικά διότι ενώ προσπαθεί να μας σώσει, εμείς αρνούμαστε.

Αδελφοί μου, ο Ίδιος μας λέγει στο τέλος, «πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί, πολλοί είναι οι προσκεκλημένοι, αλλά ολίγοι είναι οι εκλεκτοί», όχι μόνο πολλοί αλλά όλοι μας έχουμε στα χέρια μας αυτή την σωτήρια πρόσκληση που μπορεί από φθαρτούς να μας μετατρέψει σε αθανάτους.

Ας προσπαθήσουμε να είμαστε κάθε φορά εδώ, στο κάλεσμά Του, έτσι ώστε να ζούμε από τώρα την του Παραδείσου αγαλλίαση, αρπάζοντας κάθε ευκαιρία που θα μας φέρνει όλο και πιο κοντά στα καθίσματα που περικλείουν τον θρόνο του Χριστού.

Αμήν.