Γράφει ο Κώστας Νούσης, Θεολόγος – Φιλόλογος

Το Σάββατο 12 Ιουνίου στο χωριό Κοιλάδα, λίγο έξω από την πόλη της Λάρισας, τελέστηκε το 40νθήμερο μνημόσυνο του μακαριστού ιερέως Πασχάλη Γκινούδη, που εγκατέλειψε τον μάταιο αυτό κόσμο πλήρης ημερών, στα 95 του έτη.

Διακόνησε πάνω από σαράντα χρόνια στη Μητρόπολη της Λάρισας και κοιμήθηκε ειρηνικά (ιατρικώς λόγω covid).

Στον γέροντα Πασχάλη είχε την ευλογία ο γράφων να εξομολογείται τα τελευταία σχεδόν είκοσι χρόνια.

Τι ξεχωριστό, όμως, είχε αυτός ο κληρικός και θα πρέπει να τον μνημονεύσουμε ιδιαιτέρως;

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, επειδή ήταν πρότυπο κληρικού και πραγματικός εργάτης του Ευαγγελίου, κληθείς όχι εξ ανάγκης και εξ εαυτού, αλλά θεόθεν με συγκεκριμένες θεοσημίες.

Μέχρι πέντε χρόνια πριν την κοίμησή του μπορούσε και λειτουργούσε, ενώ εξομολογούσε έως και λίγες μέρες πριν την εισαγωγή του στο Νοσοκομείο Λάρισας, εξ ου και ανελήφθη στους ουρανούς.

Είχε αγιοπνευματικά χαρίσματα; Πολλά: ιαματικό, διορατικό, προορατικό. Μάρτυς αυτών προσωπικός συν πολλοίς ετέροις πνευματικοίς τέκνοις αυτού.

Ένα παράδειγμα: είχε έρθει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να τον επισκεφθεί. Κάποια στιγμή φώναξε ιδιαιτέρως τη σύζυγο για εξομολόγηση κατ’ ιδίαν.

Της αποκάλυψε πως τη βάρυναν έξι φόνοι. Αυτή τρόμαξε, διότι δεν κατάλαβε αμέσως, άσχετη ούσα με την Εκκλησία. Τότε της είπε ευθαρσώς ότι είχε διαπράξει έξι εκτρώσεις στη ζωή της.

Και η κυρία μετανόησε και έγινε πιστό μέλος του Κυριακού Σώματος…

Ήταν αφιλοχρήματος, ταπεινός, αφανής. Ήταν εργατικός και έφτιαχνε πλαστικοποιημένες εικόνες μέχρι λίγο πριν κοιμηθεί, τις οποίες μοίραζε δωρεάν.

Ήταν καλός στη δουλειά του και έβγαζε καλά λεφτά πριν κληθεί στο υψηλό υπούργημα της ιερωσύνης. Ήταν ζηλωτής της πίστης και δεν του άρεσαν οι αυθαίρετες καινοτομίες νεώτερων κληρικών.

Στην εξομολόγηση συνδύαζε αυστηρότητα και επιείκεια. Αυτά που σου έλεγε, γινόντουσαν κιόλας. Τα σφράγιζε, φαίνεται, ή του τα φανέρωνε ο ίδιος ο Κύριος.

Είχε θαυμαστές αποκαλύψεις κατ’ όναρ και εν εγρηγόρσει, μερικές από τις οποίες εμπιστεύθηκε στον γράφοντα. Όπως κάθε Άγιος, «μεταφέρθηκε» εν ζωή και στον Παράδεισο και στην Κόλαση.

Είχε, μάλιστα, και ιδιαίτερες εμπειρίες με δαίμονες κατά τη διάρκεια εξορκισμών. Ο μακαριστός π. Πασχάλης έφυγε ταπεινά και αφανώς, όπως διακόνησε για δεκαετίες.

Τον είχε στηρίξει φυσικά στη ζωή του και η ευλογημένη πρεσβυτέρα Κυριακή, η οποία έφυγε λίγα χρόνια νωρίτερα.

Τι, ωστόσο, είναι το τόσο αξιοσημείωτο για έναν άσημο και ταπεινό εφημέριο, όπως εκείνος; Το γεγονός, φυσικά, ότι ζει Κύριος ο Θεός και η αγιότητα δεν εγκατέλειψε τον κόσμο.

Ας ευχηθούμε όλοι για την ανάπαυση της ψυχής του. Αν και ο γράφων πιστεύει ότι ο γέρων δύναται ήδη να πρεσβεύει για μας στον Θεό μετά παρρησίας…