Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου
Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών
Δρος Θεολογίας

Ατενίζοντες τον Τίμιο Σταυρό και τον επ᾽ Αυτού Εσταυρωμένο Ιησού, έρχεται στο νου μας αυτό που οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας λέγουν ότι ο Τίμιος Σταυρός με την κάθετη δοκό του δείχνει την πορεία από την γη προς τον ουρανό και με την οριζόντια φορά δείχνει την πορεία από τον άνθρωπο προς τον συνάνθρωπο.

Στο κέντρο του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού ευρίσκεται ο Σαρκωθείς και Τανυθείς επ᾽ αυτού Λόγος του Θεού Πατρός.

Εξ αυτού ημπορούμε να κατανοήσουμε ότι οι σχέσεις μας με τον Θεό, αλλά και με τον πλησίον διέρχεται από τoν θυσιασθέντα Λόγο του Θεού Πατρός, τον Εσταυρωμένο Θεάνθρωπο Κύριο.

Εάν η σχέση μας με τον Θεό δεν διέρχεται μέσα από τον Ενανθρωπήσαντα Λόγο, τότε δεν είναι σχέση εν Χριστώ και αυτομάτως τιθέμεθα εκτός του Σώματός Του, της Εκκλησίας. Για τον λόγο αυτό, όσοι πρόσθεσαν ή αφήρεσαν στο Χριστολογικό δόγμα, ετέθησαν εκτός Εκκλησίας και χαρακτηρίσθηκαν ως αιρετικοί.

Αλλά και η σχέση μας με τον συνάνθρωπο περνά μέσα από τον Θεάνθρωπο Κύριο. Εάν δεν συμβαίνει αυτό, τότε οι σχέσεις μας δεν είναι εν Χριστώ και εμφιλοχωρεί σε αυτές κάθε πάθος και κάθε αμαρτία. Και αυτό εύκολα αποδεικνύεται μέσα από τα γεγονότα που συμβαίνουν σήμερα στην κοινωνία μας.

Η πιο ισχυρή αγάπη, αυτή των γονέων προς το παιδί τους και αντίστροφα, εξοβελίζεται από τα πάθη και τον εγωκεντρισμό και μεταβάλλεται σε φονικό μίσος που αφαιρεί την ζωή του πρώην αγαπωμένου προσώπου.

Στην φροντίδα, στην διαπαιδαγώγηση και στην αγάπη παρεμβάλλεται το σαρκικό πάθος και γινόμαστε γνώστες αποκαλύψεων που καταβαραθρώνουν την υπόσταση «άνθρωπος», συγκλονίζοντας την κοινωνία μας.

Δεν πρέπει, όμως, να μας διαφεύγει το γεγονός ότι στο κέντρο του Σταυρού υπάρχει ο Θεάνθρωπος Κύριος ως Εσταυρωμένη Αγάπη. Αυτό σημαίνει ότι, για να ημπορέσουμε να πραγματώσουμε τις σχέσεις μας με τον Θεό Πατέρα μας και τον συνάνθρωπο, πρέπει και εμείς να σταυρώσουμε τον εαυτόν μας μέσα στον χώρο της αγάπης.

Και αυτό ημπορεί να συμβεί, όταν ασκήσουμε τον εαυτό μας στην υπακοή προς το θέλημα του Θεού.

Η άσκηση δεν υπάρχει στον χώρο της Εκκλησίας για αυτονόμηση ή για αυταρέσκεια. Υπάρχει ως πρακτική ενάντια στην θέληση του εμπαθούς εαυτού μας, του εγωκεντρισμού μας.

Προσφέρεται αγαπητικά από την Εκκλησία μας, για να ημπορέσουμε να υπερβούμε τον πνευματικό θάνατο της απομακρύνσεώς μας από τον Θεό και τον πλησίον.

Κάθε φορά που ασκούμε τον εαυτό μας στην προσευχή, την αγιοπατερική μελέτη, την νηστεία, δίνουμε ένα χτύπημα στον πνευματικό θάνατο, εφόσον λέμε «ναι» στα κελεύσματα της Ζωής που είναι Αυτός ο Θεάνθρωπος Κύριος. «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή» (Ιωάν. 11, 25).

Ο μόνος δρόμος για την υπέρβαση του πνευματικού θανάτου που συνεπάγεται την ένωσή μας με τον Θεό και την αληθινή κοινωνία με τον συνάνθρωπο είναι η ασκητική σταύρωση του εαυτού μας μέσα στον χώρο της Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.