Γράφει ο Αρχιμ. Γεώργιος Yaacoub | Πατριαρχείο Αντιοχείας
Δαμασκός 18 - 12 - 2020

Το όνομα του πατρός Ιωάννη (Τασσιά) πάντοτε συνδεδεμένο με τον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου, πολιούχου της πόλεως της Θεσσαλονίκης, καθώς τον υπηρέτησε επί πολλά έτη ως Ιερατικός Προϊστάμενος, ενώ ταυτόχρονα διηκόνησε ως Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.

Τα χρόνια των σπουδών μου στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (2007 - 2010), συνήθιζα να εκκλησιάζομαι στον Ναό του Πολιούχου και μετά την Θεία Λειτουργία είχαμε την ευκαιρία της συναναστροφής και επικοινωνίας μαζί του.

Ακούγαμε με προσοχή, αλλά και θαυμασμό, τις εμπειρίες του ποιμαντικού του έργου κι εκείνος δεν κουραζόταν να μας μιλά και να απαντά στις διάφορες ερωτήσεις μας, καθώς γνώριζε την επιθυμία μας για την Ιερωσύνη και τη διακονία της Εκκλησίας, μόλις επιστρέψουμε στη χώρα μας.

Ανάμεσα στις πολλές αναμνήσεις και εμπειρίες μου κοντά του, ξεχωρίζω ένα περιστατικό που μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση:

Κάποτε, η οικογένεια ενός νεαρού άνδρα τηλεφώνησε στον π. Ιωάννη και του ζήτησε να τους επισκεφθεί και να προσευχηθεί για τον γιό τους, καθώς πίστευαν πως υπέφερε από κάποιο δαιμόνιο.

Ο π. Ιωάννης, στο άκουσμα του αιτήματός τους, έμμεινε έκπληκτος και είχε δισταγμούς, καθώς θεωρούσε πως δεν είχε την ανάλογη εμπειρία ώστε να διαχειριστεί ένα τόσο πνευματικά ευαίσθητο ζήτημα.

Αλλά μπροστά στην επιμονή των γονέων του νέου, αποφάσισε να τους επισκεφθεί, χωρίς όμως να αναγνώσει κάποια ευχή εξορκισμού.

Πριν όμως φύγει από τον Ναό, πήρε μαζί του ένα φιαλίδιο με Αγιασμό και έβαλε σε αυτό λίγο χώμα από τον τόπο του Μαρτυρίου του Αγίου Δημητρίου, το οποίο φυλάσσεται στον Ναό του Πολιούχου, με σκοπό να το δώσει στην οικογένεια ώστε κάθε πρωί, μόλις ξυπνούν, να πίνουν λίγο από αυτό, και με την βοήθεια του Αγίου το δαιμόνιο να εξέλθει από τον νέο εκείνο άνθρωπο.

Όταν έφθασε στην είσοδο της πολυκατοικίας και χτύπησε το θυροτηλέφωνο του σπιτιού για να τους ενημερώσει πως είχε έρθει, ζητώντας τους να του ανοίξουν, άκουσε τον νεαρό να λέει, με δυνατή και σκληρή φωνή, στη μητέρα του: «Πες στον π. Ιωάννη να ανέβει μόνος του και να αφήσει τον στρατιώτη, ο οποίος είναι μαζί του, κάτω – έξω από την πόρτα».

Τότε ο π. Ιωάννης κατάλαβε πως το δαιμόνιο το οποίο ομιλούσε μέσα από εκείνο τον νέο, λέγοντας «στρατιώτη» εννοούσε τον Άγιο Δημήτριο.

Μόλις ο πατέρας του νεαρού άνοιξε την πόρτα στον π. Ιωάννη, ο νεαρός άρχισε να φωνάζει δυνατά εκφέροντας ακατανόητους λόγους. Το παράθυρο έσπασε ξαφνικά, χωρίς ενέργεια κάποιου ανθρώπου, και ο νεαρός έπεσε κάτω στο πάτωμα.

Λίγη ώρα αργότερα, ο νέος ξύπνησε ήσυχος και γαλήνιος. Και ενώ οι γονείς του θαύμαζαν την αλλαγή της συμπεριφοράς και της κατάστασής του, εκείνος ζήτησε να αγκαλιάσει τον στρατιώτη που τον έκανε καλά και ήπιε από τον Αγιασμό, δοξολογώντας τον Θεό ο οποίος μέσω του Αγίου Δημητρίου είχε επιτελέσει τη θεραπεία του από το δαιμόνιο.

Την ιστορία αυτή, είχα την ευλογία να μου την διηγηθεί ο ίδιος ο μακαριστός Επίσκοπος στο γραφείο του, στον Ναό του Πολιούχου των Θεσσαλονικέων.

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Ιωάννης συναντά τον Άγιο και καλύτερό του φίλο... Είμαστε βέβαιοι ότι θα μας ενθυμείτε ενώπιον του Κυρίου και θα δέεται από το Επουράνιο Θυσιαστήριο υπέρ καταπαύσεως της θανατηφόρου πανδημίας που έχει ενσκήψει σε όλη την Οικουμένη, ώστε και εμείς –όπως ο νεαρός εκείνος άνθρωπος-, με τις πρεσβείες του Αγίου και τις ευχές του μακαριστού Επισκόπου, να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες που έχει επιφέρει η παρούσα δοκιμασία και να εξέλθουμε «εις αναψυχήν» (Ψαλμ. ξε'12).

Θα τον θυμόμαστε για πάντα, με πολλή αγάπη και ευγνωμοσύνη για όλα όσα μας χάρισε, από καρδιάς, δοξολογώντας τον Πανάγαθο Τριαδικό Θεό και για αυτή τη δωρεά της Χάριτός Του.