Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. 21/11 10:24

eisodia Aenai

Γράφει για τη Romfea.gr ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος*


Πανοσιολογιώτατε π. Αθηναγόρα υπακούοντας και στην προτροπή και παράκλησή σας, ευχαριστών εν τω προσώπω σας, τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο, για την ευλογία και την άδειά του, αλλά και την οικοδεσπότη στρατηγό της ΔΕΕ κ. Πηνελόπη Μηνιάτη, απευθύνω λόγους οικοδομής επί τη ημέρα των Εισοδίων της Θεοτόκου, στον εορτάζοντα σήμερα Ιερό Ναΐσκο της Δ/σεως Εγκληματολογικών Ερευνών της ΕΛ.ΑΣ. Με ιδιαίτερη συγκίνηση και χαρά τους λόγους αυτούς απευθύνω σε γνώριμους παλαιούς συνεργάτες και σπουδαστές μου στις σχολές της ΕΛ.ΑΣ.

Η Εκκλησία μας αγαπητοί, εορτάζει, κατά τη διάρκεια του εκκλησιαστικού έτους δώδεκα φορές, γεγονότα που συνδέονται με την Υπεραγία Θεοτόκο.

1. Το Γενέσιον της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου)

2. Τα Εισόδια της Θεοτόκου (21 Νοεμβρίου)

3. Τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου (25 Μαρτίου)

4. Τη Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου (26 Δεκεμβρίου)

5. Την Υπαπαντή (2 Φεβρουάριου)

6. Την Κατάθεση της τιμίας Εσθήτος της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Βλαχερναίς (2 Ιουλίου)

7. Την Κοίμηση της Θεοτόκου (15 Αυγούστου)

8. Την Απόδοση της Κοιμήσεως (Εννιάμερα, 23 Αυγούστου)

9. Την Αγία Ζώνη (31 Αυγούστου)

10. Την Αγία Σκέπη (28 Οκτωβρίου)

11. Τον Ακάθιστο Ύμνο (την Ε΄ Εβδομάδα των Νηστειών)

12. Την Ζωοδόχο Πηγή (την Παρασκευή της Διακαινησίμου.)

Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει το γεγονός των Εισοδίων της Θεοτόκου και ψάλλει:

Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον, και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις. Εν ναώ του Θεού, τρανώς η Παρθένος δείκνυται, και τον Χριστόν τοις πάσι προκαταγγέλλεται. Αυτή και ημείς μεγαλοφώνως βοήσωμεν Χαίρε της οικονομίας, του Κτίστου η εκπλήρωσις

Σήμερα μας λέγει ο υμνωδός γιορτάζουμε το προοίμιο της σωτηρίας μας.

Η είσοδος της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Ναό προαναγγέλλει την έλευση του Σωτήρος Χριστού, που είναι η εκπλήρωση της Θείας Οικονομίας για τη σωτηρία μας.

Σε ένα από τα καθίσματα της ακολουθίας του Όρθρου που όλοι μας ακούσαμε ψάλλει πανηγυρικά ονομάζοντας την Θεοτόκο «γόνο Άγιο, φωτοφόρο λαμπάδα» που την υπεδέχθη χαρούμενος ο προφήτης Ζαχαρίας, ο υιός του Βαραχίου¹ και την ονόμασε «θαύμα παγκόσμιον».

«Ἀγαλλιάσθω ὁ Δαυΐδ ὁ ὑμνογράφος, καὶ χορευέτω Ἰωακεὶμ σὺν τῇ Ἄννῃ, ὅτι γόνος ἅγιος ἐξ αὐτῶν προῆλθε, Μαρία ἡ φωτοφόρος θεία λαμπάς΄ καὶ χαίρει εἰσερχομένη ἐν τῷ ναῷ΄ ἣν καὶ βλέπων ηὐλόγησεν, ὁ Βαραχίου υἱός, καὶ χαίρων ἀνεκραύγαζε, Χαῖρε θαῦμα παγκόσμιον».

Το γεγονός των Εισοδίων της Θεοτόκου, δεν αναφέρεται σε κάποιο από τα βιβλία της Καινής Διαθήκης, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά σε δύο απόκρυφα Ευαγγέλια: το Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου (κεφ. 6-7) και το Ευαγγέλιο του Ψευδο-Ματθαίου.

Από τα παραδοθέντα, απο την ιερά παράδοση που είναι ισόκυρη με την Αγία Γραφή, οι ευσεβείς γονείς της Θεοτόκου, Ιωακείμ και Άννα, έπειτα από είκοσι χρόνια γάμου, ήσαν άτεκνοι και θερμά παρακαλούσαν τον Θεό να τους χαρίσει ένα παιδί.

Ο Θεός τους ανήγγειλε με τον Άγγελό του ότι η επιθυμία τους θα εκπληρωθεί και θα αποκτήσουν παιδί.

Η Άννα γεμάτη χαρά υποσχέθηκε να αφιερώσει το παιδί στον Θεό. Πράγματι, παρά την προχωρημένη ηλικία τους, η Άννα έμεινε έγκυος, και μετά από εννέα μήνες γέννησε μία κόρη, τη Μαριάμ (Μαρία). Ή Μαριάμ συνεπώς υπήρξε καρπός πίστεως των γονέων της και Θείου θελήματος γιατί «όπου γαρ βούλεται Θεός νικάται φύσεως τάξις»

Όταν η Μαριάμ έγινε τριών ετών, οδηγήθηκε από τους γηραιούς γονείς της στο Ναό του Σολομώντος, προκειμένου να εκπληρώσουν το τάμα τους προς τον Θεό.

Η μικρή Μαρία ανέβηκε μόνη της τα 15 σκαλοπάτια που οδηγούσαν στον Ναό και παραδόθηκε από τους γονείς της στα χέρια του ιερέα Ζαχαρία.
Αυτός την αγκάλιασε, την ευλόγησε και είπε: «Εμεγάλυνε ο Κύριος το όνομά σου σε όλες τις γενεές.

Με σένα θα ευλογηθούν τα έθνη και ο Κύριος θα λυτρώση τους υιούς του Ισραήλ».

Στη συνέχεια ανέβασε την τριετή Μαρία στο εσωτερικό του θυσιαστηρίου, όπου ο Θεός της πρόσφερε τη Χάρη Του.

Το νεαρό κορίτσι υπηρέτησε τον Ναό μέχρι τα 14 χρόνια του, οπότε αρραβωνιάστηκε τον Ιωσήφ και στη συνέχεια έγινε η μητέρα του Ιησού Χριστού.

Τα Εισόδια της Θεοτόκου καθιερώθηκαν ως εκκλησιαστική εορτή κατά τον 7ο αιώνα, πρώτα στην Ανατολή και πολύ αργότερα στη Δύση.

Αναφορές υπάρχουν στα γραπτά του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού² και των πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως Ταρασίου³ και Γερμανού4.

Με τα Εισόδια της Θεοτόκου συνδέεται και ο Ναός βασιλικού ρυθμού, της Αγίας Μαρίας της Νέας, που χτίστηκε δίπλα στα ερείπια του Ναού του Σολομώντος, στο λόφο Μορία και εγκαινιάστηκε στις 21 Νοεμβρίου 543, από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό.

Απ αυτό το σημαντικό ιστορικά γεγονός φαίνεται πως επελέγη και καθιερώθηκε από την εκκλησία ο εορτασμός των Εισοδίων της Θεοτόκου στις 21 Νοεμβρίου.

Επί αυτοκράτορος Μανουήλ Α΄ Κομνηνού (1143-1180) μάλιστα, θεσπίσθηκε ως ημέρα αργίας για το Βυζάντιο.

«Ὁ καθαρώτατος ναὸς τοῦ Σωτῆρος, ἡ πολυτίμητος παστὰς καὶ Παρθένος, τὸ ἱερὸν θησαύρισμα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, σήμερον εἰσάγεται, ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου, τὴν χάριν συνεισάγουσα, τὴν ἐν Πνεύματι θείῳ, ἣν ἀνυμνοῦσιν Ἄγγελοι Θεοῦ. Αὕτη ὑπάρχει σκηνὴ ἐπουράνιος.»

Η Θεοτόκος είναι η αγιότερη ανθρώπινη ύπαρξη, την οποία επέλεξε ο Θεός ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλα κορίτσια, για να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαδικασία της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους, αλλά και ολόκληρης της δημιουργίας.

Είδε στο πανάγιο πρόσωπό Της την απόλυτη καθαρότητα και αγιότητα, αρετές απαραίτητες, για να καταστεί η Παναγία Κόρη του Ιωακείμ και της Άννας συνεργεία του Αγίου Πνεύματος, μητέρα του Θεού.

Να γίνει δηλαδή δοχείον της Θείας Χάριτος και «Κλίμαξ επουράνιος δι ης κατέβη ο Θεός» και να καταστεί το Κεντρικό Πρόσωπο της Σωτηρίας του Ανθρώπου.
Ο Ναός της Ιερουσαλήμ είναι εικόνα της Θεομήτορος. Είναι γνωστή η πίστη στην ιερότητα του Ναού από τους Ιουδαίους. Πίστευαν ότι μέσα σ’ αυτόν κατοικεί ο Θεός, γι’ αυτό ανέβαιναν στο λόφο Σιών, που ήταν κτισμένος με σεβασμό και τρόμο, σαν να προσεγγίζουν τον Ίδιο το Θεό. Η Κιβωτός της Διαθήκης εθεωρείτο θρόνος του Θεού και η ορατή παρουσία Του στη γη. Ουδείς τολμούσε να προσεγγίσει στο διαμέρισμα του Ναού, που ονομαζόταν Άγια των Αγίων. Εκεί εισήρχετο «Μόνος ο Αρχιερεύς άπαξ του ενιαυτού»! Μόνο ο αρχιερέας του έτους, και μόνος αυτός, μια φορά το χρόνο, κατά την πένθιμη ημέρα του Εξιλασμού, εισερχόταν ανυπόδητος στα Άγια των Αγίων, ντυμένος ένα λινό ποδήρη χιτώνα, για να θυμιάσει. Έκτοτε κανένας δεν τολμούσε να πλησιάσει εκεί.
Ο απλός λαός δεν επιτρεπόταν να εισέρχεται σε κανένα διαμέρισμα του Ναού, αλλά μόνο το ιερατείο στον πρόναο και τα άγια. Οι προσκυνητές λαϊκοί έμεναν μόνο στο τεράστιο προαύλιο και τις διάφορες παρακείμενες στοές, από όπου προσηύχοντο και παρακολουθούσαν τις ιερές τελετουργίες των ιερέων.

Η Παναγία μας είναι ο νοητός ναός του Θεού. Το ιερότατο νοητό τέμενος, μέσα στο οποίο καταδέχτηκε να «οικήσει» ο αιώνιος και άναρχος Θεός που «εταπείνωσεν εαυτόν μορφήν δούλου λαβών εν ομοιώματι ανθρώπων γενόμενος» (Φιλιπ.2,6-8)

Ο ιερός υμνογράφος, θέλοντας να τονίσει αυτήν την καταπληκτική παρομοίωση, της Υπεραγίας Θεοτόκου με το Ναό έγραψε πως η Θεοτόκος είναι: «Ο καθαρότατος ναός του Σωτήρος, η πολυτίμητος παστάς και παρθένος, το ιερόν θησαύρισμα της δόξης του Θεού».

Αν ο δηλαδή ο Ναός της Ιερουσαλήμ, στον οποίο υποτίθεται ότι κατοικούσε, σύμφωνα με την πίστη των Ιουδαίων, ο Θεός, ήταν ιερός, ας αναλογιστούμε πόσο πιο άγια και ιερή υπήρξε και είναι η Υπεραγία Θεοτόκος.

Η «δάμαλις τον μόσχον η τεκούσα», που έγινε «κλίμαξ επουράνιος δι ής κατέβη ο Θεός» και υπήρξε η «γέφυρα η μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν».

Υπήρξε η σκηνή του Θεού και Λόγου και γι’ αυτό ο υμνωδός του Ακαθίστου Ύμνου αναφωνεί «Χαίρε αγία αγίων μείζων»! Κράτησε στα σπλάχνα Της το σαρκωμένο Λόγο και τον έθρεψε από τα τίμια αίματά Της!

Ο Ναός της Ιερουσαλήμ πρέπει να θυμηθούμε ότι καταστράφηκε και αφανίστηκε από τους Ρωμαίους κατακτητές, όπως πολλά χρόνια πριν είχε προφητέψει ο Προφήτης Ιεζεκιήλ, γιατί οι κάτοικοί της ξέχασαν το Θεό.

Μήπως και μείς σήμερα δεν κάνουμε τα ίδια; Μήπως και μείς με την απιστία και την απληστία μας δεν λυπούμε τον Κύριό μας, την Υπεραγία Θεοτόκο και τους Αγίους μας;

Πόσο εύστοχα το γράφει και μας το υπογραμμίζει ο Κώστας Βάρναλης στο ποιητικό του έργο « Οι πόνοι της Παναγίας»

«Που να σε κρύψω γιόκα μου,
να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του Ωκεανού,
σε ποια ψηλή βουνοκορφή;
Θεριά οι άνθρωποι. δε μπορούν
το φως να το σηκώσουν.
Χίλιες φορές να γεννηθείς
τόσες θα σε σταυρώσουν».

Ο Ναός της Ιερουσαλήμ κατεστράφη. Η Υπεραγία Θεοτόκος όμως, ο νοητός ναός του Θεού, μένει στους αιώνες και απολαμβάνει ύψιστες τιμές από τους μυριάδες πιστούς όλων των εποχών μέχρι της συντελείας των αιώνων.

Χιλιάδες τα ονόματά της μυριάδες οι εμφανίσεις της και κραταιά η προστασία Της. Δεν τα βλέπει μόνο όποιος δεν θέλει να τα δεί.

Η είσοδος της Θεοτόκου στο Ναό της Ιερουσαλήμ και δή στα Άγια των Αγίων βεβαιώνει το ασύλληπτο ύψος της αγνότητος και αγιότητός Της.

Μέσα στα απρόσιτα Άγια των Αγίων διαφυλάχθηκε η αγνότητά της και καλλιεργήθηκε η αγιότητά Της. Μόνο σε ένα τέτοιο ιερό χώρο μπορούσε να διαφυλαχθεί η αγνότητά Της από την αφάνταστη αμαρτωλότητα του κόσμου. Μόνο η συνοίκηση με τους αγίους Αγγέλους θα μπορούσε να καλλιεργήσει την αγιότητά Της.

Η ανθρώπινη ανομία είχε τέτοια δύναμη και ορμή ώστε, αν η Παρθένος Μαρία βρισκόταν στον κόσμο, δε γνωρίζουμε αν θα μπορούσε να διατηρήσει το ύψος της αγιότητος που εχρειάζετο να «καταστή οικητήριον του Παντάνακτος Θεού».

Ακούσαμε τον υμνωδό στους ύμνους των Αίνων να περιγράφει την γέννηση ως «καρπό ευκλεή», την αφιέρωση και την συντήρηση της Θεοτόκου στο Ναό ως «συντηρουμένη θείω Πνεύματι».

«Ἐπαγγελίας ἁγίας, καὶ ὁ καρπὸς εὐκλεής, ἡ Θεοτόκος ὄντως, ἀνεδείχθη τῷ κόσμῳ, ὡς πάντων ὑπερτέρα, ἡ εὐσεβῶς, προσαγομένη ἐν οἴκῳ Θεοῦ, τὴν προσευχὴν τῶν τεκόντων ἀποπληροῖ, συντηρουμένη θείῳ Πνεύματι.»

Στο πρόσωπο της Θεοτόκου έχουμε υπέρβαση της πεπτωκυίας ανθρωπίνης φύσεως και αποκατάσταση της προτέρας προπτωτικής. Βεβαίως γεννήθηκε και η Παναγία με την πτωτική φύση, ως κληρονόμος της αμαρτίας των πρωτοπλάστων.

Η θεία χάρις όμως σταδιακά την εξύψωνε από τη νηπιακή Της ηλικία μέχρι τον Ευαγγελισμό Της, οπότε με την επισκίαση του Αγίου Πνεύματος, καθαρίστηκε απόλυτα από το προπατορικό αμάρτημα και πήρε την προπτωτική αδιάφθορη φύση.

Οι ευσεβείς διηγήσεις της Ιεράς παραδόσεως, περί της θαυμαστής διαμονής Της στο Ναό, εκφράζουν ακριβώς αυτή την πίστη της προοδευτικής και τελείας καθάρσεώς Της.

Η ευλογημένη είσοδος της Παρθένου Μαρίας στο Ναό απετέλεσε την απαρχή της πραγματοποιήσεως της προαιώνιας βουλής του Τριαδικού Θεού για τη σωτηρία του κόσμου. Ψάλλαμε στο απολυτίκιο της εορτής πως «Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις».

Η είσοδός Της αποτελεί, τη απαρχή της λυτρώσεως του ανθρωπίνου γένους από τη δουλεία της αμαρτίας! Γι’ αυτό η Εκκλησία μας χαίρεται και εορτάζει λαμπρά το γεγονός.

Ως συνειδητοί Χριστιανοί, οφείλουμε να είμαστε θερμοί και αέναοι υμνητές του ιερού προσώπου της Θεομήτορος και Αειπαρθένου Μαρίας, διότι η συμβολή Της στο έργο της σωτηρίας μας υπήρξε καθοριστική.

Με ενθουσιασμό και θέρμη καρδίας υμνούμε σήμερα και πρέπει να υμνούμε σε κάθε της εορτή και πάντοτε τη Θεοτόκο, ψάλλοντας «ομοθυμαδόν εν ενί στόματι» με τον ιερό υμνογράφο «Χαίρε, της οικονομίας του Κτίστου η εκπλήρωσις».

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι περισσότερο από κάθε άλλο ιερό πρόσωπο, ο λαός μας σέβεται και τιμά υπερβαλλόντως την Παναγία.

Την επικαλείται σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής, επειδή πιστεύει ότι η Παναγία μεσολαβεί στον Χριστό για το καλό των ανθρώπων.

Έτσι, υπάρχει κατά τόπους ιδιαίτερα μεγάλος αριθμός από προσωνυμίες, που συνοδεύουν το όνομα της Παναγίας. Άλλωστε, το ίδιο το όνομα Παναγία αποτελεί λατρευτικό-κοσμητικό επίθετο της Μαριάμ (Μαρίας), της μητέρας του Ιησού Χριστού, που αποκαλείται Θεοτόκος, επειδή έφερε στον κόσμο τον Υιό του Θεού και Αειπάρθενος, γιατί συνέλαβε εκ Πνεύματος Αγίου και γέννησε με υπερφυσικό τρόπο τον Θεάνθρωπο.

« Ο Αχώρητος Παντί πως εχωρήθη εν γαστρί,
Ο εν κόλποις του Πατρός πως εν αγκάλαις της Μητρός;»5
απορεί ο υμνωδός το βράδυ των Χριστουγέννων, για το υπερφυσικό γεγονός της σαρκώσεως του Θεού Λόγου.

Διάβασα κάπου ότι, στο Μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου της Αριζόνας, κορυφαία Ελληνίδα επιστήμων στη ΝΑΣΑ συγγενής μοναχού, δήλωσε πως, αναρωτιούνται στη ΝΑΣΑ «Τι είναι αυτό το φώς πάνω από την Ελλάδα που δεν σβήνει ποτέ και δεν δικαιολογείται...»

Στην απορία αυτή ο Γέρων Εφραίμ απάντησε με την αφοπλιστική δύναμη της πίστεως και την ανεπίδεκτη αμφισβητήσεως αγία απλότητά του: «Βρε είναι η Παναγία με τους Αγγέλους Της που έχουν περικυκλώσει την Ελλάδα μας».

Τι πραγματική και ωραία εξήγηση! Να υπενθυμίσω εδώ ότι κατά τους ιστορικούς της Αλώσεως, το βράδυ της 29ης Μαΐου 1453, αυτό το φως που «ώσπερ νεφέλη φωτεινή επισκιάζουσα» εσκέπαζε την Πόλη των Πόλεων και το έβλεπαν και οι «Αγαρηνοί» πολιορκητές, την αποφράδα νύχτα της Αλώσεως δεν υπήρχε!

Είναι η ίδια Παναγία η νεφέλη και η «Μαυροφόρα» που βλέπανε οι φαντάροι μας στον Αγώνα του 1940, να τους σκεπάζει και να τους οδηγεί.

Είναι η υπέρμαχος στρατηγός που γλύτωσε την Κωνσταντινούπολη από τους Αβάρους και της έψαλλαν τον Ακάθιστο Ύμνο, με τα συγκλονιστικά «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε».

Είναι η λαβωμένη από τους παράφρονες του φασισμού Παναγία της Τήνου.

Είναι η Παναγία του Καζάν6, είναι η Παναγία της Σεντανάγια που έραψε τον κατακρεουργημένο από τους ληστές προσκυνητή της.

Lady of Kazan

Η Παναγία του Καζάν (αντίγραφο)7

Σήμερα στη Χάρη της, Πανοσιολογιώτατε, Στρατηγέ και αγαπητοί μου, στους δυσχείμερους καιρούς των προσωπικών μας δοκιμασιών και παντοειδών κρίσεων, Αυτή την Παναγία, την Μητέρα μας, ας την παρακαλούμε να προστατεύει την Ελλάδα μας, τον καθένα και την κάθε μία από μας, οδηγώντας τα βήματα μας, ώστε να βρεθούμε με τον Υιό και μαζί της στην Παραδείσια Αιωνιότητα.

Πιστέψτε πως μπορούμε και πρέπει, με πίστη και βεβαιότητα να της λέμε όπως ακριβώς θα το λέγαμε στη μάνα μας «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς»!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

* Το κείμενο είναι απομαγνητοφωνημένη ομιλία του Παναγιώτη Αγγελόπουλου στο Ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου, της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών της ΕΛ.ΑΣ την 21-11-2018. Ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος είναι Αντεισαγγελέας Α.Π. ε.τ. Άρχων του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, Πτυχιούχος Θεολογίας ΕΚΠΑ, τ. Καθηγητής της Εθνικής Σχολής Δικαστών και των Σχολών της Ελληνικής Αστυνομίας.


1 Ο προφήτης Ζαχαρίας, βιβλική μορφή του τελευταίου τετάρτου του 6ου π. Χ. αιώνα, ήτο υιός του Βαραχία και εγγονός του Αδδώ Ο Κύριος απευθυνόμενος στους φαρισαίους και στηλιτεύοντας την υποκρισία τους, τους χαρακτηρίζει «ὄφεις, γεννήματα ἐχιδνῶν» και σημειώνει ότι όλους τους προφήτες που απέστειλε ο Θεός για να τους συνετίσουν, να τους κατευθύνουν και να τους στηρίξουν, τους δολοφόνησαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ολοκληρώνοντας τα λόγια του και πριν αναφερθεί στην προφητεία για καταστροφή της Ιερουσαλήμ, λέει ότι θα πέσει επάνω τους το αίμα κάθε δικαίου ανδρός που φόνευσαν από τον Άβελ μέχρι τον Ζαχαρία, τον υιό του Βαραχία, «ὃν εφονεύσατε μεταξύ τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ θυσιαστηρίου». Η αναφορά αυτή είναι πολύ γνωστή καθώς η σχετική περικοπή περιέχεται στον όρθρο της Μεγάλης Τρίτης και διαβάζεται στους ναούς μας το απόγευμα της Μεγάλης Δευτέρας. (Ματθαίου κεφ. 23 στίχος 35). Ο πρ. Ζαχαρίας ξεκίνησε το προφητικό κήρυγμά του το δεύτερο έτος της βασιλείας του Δαρείου Α΄, ο οποίος ανέβηκε στο θρόνο κατά το έτος 521 και βασίλευσε μέχρι το 486 που πέθανε. ΄Ητο ο Πέρσης βασιλεύς που εξεστράτευσε εναντίον της Ελλάδος και πρώτα, προσπαθώντας να περιπλεύσει τη χερσόνησο του Άθω, γνώρισε την καταστροφή και έπειτα το 490, την ήττα στο Μαραθώνα.

2 Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής (580 – 662) Σπουδαίος θεολόγος και κύριος εκπρόσωπος του αγώνα εναντίον των αιρετικών διδασκαλιών του Μονοθελητισμού και του Μονοενεργητισμού. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη περί το 580 από πλούσια οικογένεια κι έλαβε αξιόλογη φιλοσοφική και θεολογική μόρφωση. Συνδέθηκε στενά με τον αυτοκράτορα Ηράκλειο (610-641), αλλά η φήμη που είχε αποκτήσει και η έντονη θεολογική του δράση ενόχλησαν το Παλάτι, που επιδίωκε ένα πολιτικό συμβιβασμό με τους αιρετικούς. Με διαταγή του αυτοκράτορα Κώνστα Β’ (641-668), συνελήφθη από τον έξαρχο της Ιταλίας Θεοδόσιο και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Η άρνησή του να δεχθεί οποιαδήποτε υποχώρηση στην καταδίκη του Μονοθελητισμού και του Μονοενεργητισμού είχε ως συνέπεια την εξορία του στη Θράκη (655). Η Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο και Ομολογητή και τιμά τη μνήμη του στις 21 Ιανουαρίου. Την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσοι φέρουν το όνομα Μάξιμος. Όπως αναφέρουν οι συναξαριστές, κατά τη διάρκεια της εξορίας του συνέχισε να προκαλεί τις αρχές με το ορθόδοξο θεολογικό του πιστεύω, με συνέπεια να του κόψουν τη γλώσσα και το δεξί του χέρι. Ακολούθησε νέα εξορία του Μάξιμου στον Καύκασο, όπου πέθανε από τις κακουχίες το 662. (Μέγας Συναξαριστής)

3 Ο Άγιος Ταράσιος υπήρξε Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, από τις 25 Δεκεμβρίου του 784 μέχρι τον θάνατό του στις 25 Φεβρουαρίου του 806. Γεννήθηκε γύρω στο 730 στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του, ονόματι Γεώργιος, ήταν πατρίκιος και έπαρχος της Κωνσταντινούπολης. Και ο ίδιος ο Ταράσιος αναδείχθηκε ύπατος, πρωτοσπαθάριος και πρωτασηκρήτις (επικεφαλής του ανώτατου αυτοκρατορικού δικαστηρίου.Επελέγη από την αυτοκράτειρα Ειρήνη να γίνει Πατριάρχης, ενώ ήταν ακόμη λαϊκός. Στα 22 χρόνια της μακράς Πατριαρχίας του πήρε σαφή θέση υπέρ της προσκύνησης των εικόνων, προς την οποία επηρέασε και τους Αυτοκράτορες. Το 787 διηύθυνε τις εργασίες της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου, η οποία αναστήλωσε τις εικόνες και όρισε ότι όποιος καταστρέφει εικόνες ή προσπαθεί να παρεμποδίσει την προσκύνησή τους, αφορίζεται
Εκοιμήθη ειρηνικά στις 25 Φεβρουαρίου του 806 μ. Χ., ταλαιπωρημένος από ασθένεια που του αφαίρεσε την ομιλία. Η σορός του ετάφη στη Μονή των Αγίων Πάντων, στην ευρωπαϊκή πλευρά του Βοσπόρου, την οποία είχε ιδρύσει ο ίδιος. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 25 Φεβρουαρίου. Από τα έργα του σώζονται έξι επιστολές και μία ομιλία για τη γιορτή των Εισοδίων. (Μέγας Συναξαριστής)

4 Ο Γερμανός Α΄ διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 715 έως 730, που αναγνωρίζεται ως άγιος τόσο από την Ορθόδοξη, όσο και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Καταγόταν από επιφανή οικογένεια. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, πιθανότατα το 634. Το 668 ο πατέρας του, πατρίκιος Ιουστινιανός, δολοφονήθηκε για πολιτικούς λόγους. Ο ίδιος, ευνουχίστηκε άκων και έγινε κληρικός. Αμέσως μετά την εκλογή του στον Πατριαρχικό Θρόνο το 715 συνεκάλεσε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, η οποία επικύρωσε τις αποφάσεις της Στ΄ Οικουμενικής Συνόδου και αναθεμάτισε τον Κύρο και το Σέργιο επισκόπους πρωτεργάτες της εικονομαχίας. Από τις πρώτες προτεραιότητες του Γερμανού ήταν η προσέγγιση με την Αρμενική Εκκλησία. Ήταν τόσο ειλικρινής η επιθυμία του για ένωση των δύο εκκλησιών, και τόση η συμβολή του στην κατεύθυνση αυτή, ώστε η Αρμενική Εκκλησία να τον τιμήσει συνεορτάζοντας τη μνήμη του με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Επί των ημερών της Πατριαρχίας του ξέσπασε η εικονομαχική έριδα. Όταν ο Αυτοκράτορας Λέων Γ' ο Ίσαυρος υιοθέτησε εικονομαχική πολιτική, η σύγκρουση του Γερμανού μαζί του ήταν αναπόφευκτη. Ο Λέων προσπάθησε να αποφύγει τη σύγκληση Οικουμενικής Συνόδου, η οποία θα καταδίκαζε τους Εικονομάχους, και για το λόγο αυτό συγκάλεσε ευρεία σύσκεψη (σιλέντιο) από επιφανείς πολιτικούς και θεολόγους, ζητώντας τη συμμετοχή και του Πατριάρχη Γερμανού. Αυτός όμως αρνήθηκε οποιαδήποτε συμμετοχή, υποστηρίζοντας ότι «χωρὶς οἰκουμενικῆς συνόδου καινοτομῆσαι πίστιν ἀδύνατον» Διαμαρτυρόμενος για την ενέργεια αυτή του Αυτοκράτορα, το έτος 730, άφησε το ωμοφόριό του στην Αγία Τράπεζα του ναού των Ανακτόρων, παραιτούμενος του Πατριαρχικού Θρόνου. Έκτοτε ο Γερμανός αποσύρθηκε στο πατρικό του σπίτι στο Πλατάνιο, όπου και εκοιμήθη στις 11 Μαΐου του 740. Ετάφη στη Μονή της Χώρας. Ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται στις 12 Μαΐου. (Μέγας Συναξαριστής και Βικιπαιδεία)

5 Κάθισμα του όρθρου της Χριστού Γεννήσεως

6 Η Παναγία του Καζάν είναι πολιούχος της περιοχής του Καζάν και προστάτιδα όλης της Ρωσίας. Τιμάται στις 8 Ιουλίου και στις 4 Νοεμβρίου, ημέρα που η Ρωσία γιορτάζει την Ημέρα της Εθνικής Ενότητας. Παραδοσιακά, με την εικόνα της Παναγίας του Καζάν ευλογούνται οι αρραβώνες στη Ρωσία. Ναοί προς τιμή της Παναγίας έχουν ανεγερθεί στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη. Η παράδοση αναφέρει πως η εικόνα ήταν δώρο του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γερμανού Β΄ προς τους κατοίκους της πόλεως του Καζάν το 13ο αιώνα, για να έχουν την παρηγοριά της Θεομήτορος, από τις συχνές επιδρομές των αλλοφύλων και των αλλοθρήσκων. Όταν η πόλη καταλήφθηκε από τους Τατάρους το 1438, η εικόνα της Παναγίας εξαφανίστηκε. Το 1579 όταν το Κρεμλίνο της πόλεως καταστράφηκε από πυρκαγιά, οι Μωαμεθανοί απέδωσαν την καταστροφή στην οργή του προφήτου Μωάμεθ και ξέσπασε μεταξύ των κατοίκων της πόλεως εμφύλια σύρραξη. Τότε εμφανίστηκε η Παναγία σε μια μικρή κοπέλα, την Ματρόνα, και της υπέδειξε το μέρος που ήταν θαμμένη η εικόνα της. Η μικρή Ματρόνα εξήγησε τα όσα της συνέβησαν στη μητέρα της και στη συνέχεια ενημέρωσαν τον Επίσκοπο της πόλεως Άγιο Γουρία. Ο Άγιος Επίσκοπος Γουρίας άκουσε με προσοχή την μικρή Ματρόνα και φωτισμένος από το Πανάγιο Πνεύμα υπάκουσε στη Θεομητορική εντολή και σε βάθος τριών ποδών βρέθηκε η Ιερή Εικόνα της Παναγίας, στο σημείο όπου υπέδειξε η μικρή, στις 8 Ιουλίου του 1579. (βλ.Μελέτη : Παναγιώτης Καμπάνης, Δρ. Αρχαιολόγος –Ιστορικός, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού –Μεταδιδακτορικός ερευνητής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)

7 Από το site και από τη Μελέτη του Παναγιώτη Καμπάνη, Δρ. Αρχαιολόγου –Ιστορικόυ, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού –Μεταδιδακτορικού ερευνητή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Εμφανίσεις: 228527
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: