Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. 01/11 12:08

ftoxoslazaros

Αρχιμ. Δημήτριος Πολιτάκης στην Romfea.gr
Ιεροκήρυκας Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης


Κυριακή Ε' Λουκά (ιστ' 19 - 31)

Ο Κύριος δίδαξε με τρόπο απλό τις πιο σημαντικές αλήθειες της Χριστιανικής ζωής, χρησιμοποιώντας τις παραβολές, ώστε να γίνει κατανοητός από τους ανθρώπους .

Με μια παραβολή, σήμερα, δια της γραφίδος του Ευαγγελιστού Λουκά, ο Κύριος αναφέρεται στο μεγάλο υπαρξιακό θέμα της μετά θάνατον ζωής και πραγματικότητος και ξεκαθαρίζει ότι ο προορισμός του ανθρώπου είναι η αιωνιότητα. Άλλωστε οι άνθρωποι, όλων των εποχών, έχουν το ίδιο ερώτημα, « που πορεύομαι μετά το θάνατο ; ποιό είναι το νόημα αυτής της ζωής ; ».

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός και μόνος αληθινός Θεός μας απαντά σε αυτό το ερώτημα και μας λέγει ότι έχουμε αρχή και δεν έχουμε τέλος, διότι ο άνθρωπος είναι « κατ΄εικόνα » δημιούργημα του Θεού, δηλαδή προορισμένος για την αθανασία, την αιωνιότητα.

Με την παραβολή αυτή, του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου, που χρησιμοποίησε ο Χριστός, φανερώνεται περίτρανα ότι ο θάνατος είναι ένα απλό πέρασμα από τα εφήμερα στα αιώνια, από το ψέμα στην αλήθεια, στην πραγματικότητα.

Στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα έχουμε δύο « πρωταγωνιστές », έναν πλούσιο άνθρωπο, που δεν αναφέρει ο Ευαγγελιστής το όνομά του και έναν φτωχό, με το όνομα Λάζαρος.

Τα χαρακτηριστικά της ζωής του πλουσίου είχαν σχέση με την πολυτέλεια, τη σπατάλη, την κοσμική αίγλη, τον ατομισμό, την αδιαφορία, τη σκληρότητα και το ακόρεστο των κάθε λογής επιγείων απολαύσεων.

Αντιθέτως, η ζωή του φτωχού και ταπεινού Λαζάρου ήταν γεμάτη με στέρηση, θλίψη, ανέχεια, ασθένειες, πόνο ψυχικό και σωματικό, εξαιτίας των πληγών που είχε το ταλαίπωρο από τις κακουχίες σώμα του. Μια κατάσταση απερίγραπτα τραγική για έναν άνθρωπο.

Ο φαντασμένος πλούσιος, χαρακτηρίζεται από αναισθησία, αφού δεν δίδει καμία σημασία στον καταπληγωμένο Λάζαρο που κείτεται στην εξώπορτα της πολυτελούς οικίας του και τρέφεται μονάχα με τα ψίχουλα των γευμάτων και των δείπνων της τραπέζης του.

Όμως έρχεται κάποια στιγμή ο ξαφνικός και απρόσκλητος επισκέπτης που ονομάζεται θάνατος και μεταφέρει αυτούς τους δύο ανθρώπους από τα πρόσκαιρα, στα αιώνια, εκεί που η κατάσταση δεν έχει αλλαγές, διαστάσεις και τέλος, διότι δεν είναι μια αόριστη συμπαντική κατάσταση του νιρβάνα όπως διδάσκουν οι διάφοροι διδάσκαλοι των ανατολίτικων φιλοσοφιών, αλλά ούτε και μια χρονική περίοδος που κάποτε θα τελειώσει, όπως ισχυρίζονται οι ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά.

Η αιωνιότητα είναι υπαρκτή σύμφωνα με το αψευδές στόμα του Κυρίου, διότι είναι πάνω από το κτιστό σύμπαν και πέρα από την ανθρώπινη αντίληψη.

Με το πέρασμά τους στην αιωνιότητα, ο Λάζαρος απολαμβάνει τη μακαριότητα του Παραδείσου και ο ανώνυμος πλούσιος βρίσκεται μέσα στο ζόφο της στέρησης της αγάπης του Θεού.

Αξίζει όμως να μάθουμε το λόγο που ο Ευαγγελιστής δεν μας κάνει γνωστό το όνομα του πλουσίου.

Μας αναφέρει ο Επίσκοπος Φαναρίου Αγαθάγγελος σε ένα από τα υπέροχα βιβλία του, (Η Ζύμη του Ευαγγελίου, Αγαθαγγέλου Επισκόπου Φαναρίου, σ. 30), ότι η γνωριμία μας με τον πλούσιο δεν γίνεται μέσω του ονόματος, αλλά με την περιγραφή ότι φορούσε « πορφύρα και βύσσο», δηλαδή πολυτελή ρούχα, και διασκέδαζε καθημερινά.

Μη προσδίδοντας λοιπόν, όνομα στον πλούσιο, ο Χριστός του αφαιρεί την πραγματική ύπαρξη του προσώπου σε σχέση με τον Θεό και τον συνάνθρωπο και η ύπαρξη περιορίζεται μόνο στα πολυτελή ενδύματα και στην καθημερινή διασκέδαση.

Γι΄ αυτό και ο πλούσιος, για το περιβάλλον του, είχε αξία όχι ως πρόσωπο, αλλά ως πλούσιος.

Ο πλούσιος, ως άνθρωπος, αδιαφόρησε απέναντι στο συνάνθρωπό του, άρα και απέναντι στον Θεό.

Θεώρησε τα πάντα ως δεδομένα και « μαγεύτηκε » από την τρυφηλή ζωή του και με αυτόν τον τρόπο διάλεξε ενσυνείδητα το μονοπάτι που οδηγεί στον πνευματικό θάνατο και έχασε τον εαυτό του.

Πορεύεται λοιπόν στον τόπο της βασάνου, υποφέρει, «διψάει», απελπίζεται, δεν έχει τη δυνατότητα να ζητήσει συγγνώμη, χρειάζεται πλέον τη βοήθεια των άλλων, όμως έχει περάσει ανεπιστρεπτί, σε έναν αλλότριο τρόπο ύπαρξης.

Εκτός από τη βασανιστική κατάσταση που βιώνει και την όλη δυστυχία του, τον απασχολεί το τι θα απογίνουν τα εν ζωή ευρισκόμενα πέντε αδέλφια του, που ζουν με τις ίδιες αντιλήψεις και τον ίδιο τρόπο, έτσι ώστε να αλλάξουν και να μην πορευθούν τον ίδιο δρόμο με εκείνον και καταλήξουν και αυτοί στον φρικτό τόπο της βασάνου, γι΄αυτό εκλιπαρεί τον Αβραάμ να στείλει τον Λάζαρο στο σπίτι του πατέρα του και να τους βεβαιώσει για την τραγική κατάστασή του.

Ο Αβραάμ απαντάει στον πλούσιο, λέγοντάς του χαρακτηριστικά « έχουσι Μωϋσέα και τους Προφήτας ˙ ακουσάτωσαν αυτών ». Έχουν δηλαδή τον Μωϋσή και τους Προφήτες, ας ακούσουν τι λέγουν.

Δυστυχώς όμως, είναι προσκολλημένοι στα υλικά πράγματα που ακόμη και νεκρό να δουν να ανασταίνεται, δεν θα πεισθούν για το τι συμβαίνει μετά το θάνατο.

Άλλωστε ας θυμηθούμε, όταν ανέστησε ο Χριστός τον Λάζαρο, οι Ιουδαίοι επιθυμούσαν να τον δολοφονήσουν ώστε να εξαφανίσουν τα πειστήρια της Αναστάσεώς Του.

Ο φτωχός Λάζαρος της παραβολής, δεν πέρασε απαρατήρητος στον Θεό και απολαμβάνει πλέον τη μακαριότητα του Παραδείσου, αυτό που ο δυστυχής πρώην πλούσιος δεν δύναται να απολαύσει, εξαιτίας του χάσματος που υπάρχει μεταξύ τους.

Στους καιρούς μας, η αναγνώριση σε πολλά πρόσωπα δεν γίνεται από το όνομά τους, αλλά από την κοινωνική, επαγγελματική, πολιτική θέση ακόμα και από την οικονομική κατάσταση τους.

Όμως για να απολαύσουμε την αιωνιότητα του Παραδείσου, όπως ακριβώς η Αγία μας Εκκλησία εννοεί, οφείλουμε να εγκαταλείψουμε τη νοοτροπία που μας καλεί να εργαζόμαστε σε δύο αφεντικά. Τον Θεό και τον διάβολο.

Γνωρίζουμε πως η αιωνιότητα είναι ο μόνιμος και σίγουρος προορισμός μας, υπάρχει και ασφαλώς είναι αμετάβλητη, σε αυτήν όλοι θα κληθούμε, ο καθένας με την προσωπικότητά του.

Άρα λοιπόν, δεν πρέπει να χαιρόμαστε απλά γιατί έχουμε κατορθώσει κάτι σε αυτή την πρόσκαιρη ζωή, αλλά να χαιρόμαστε όταν καταφέρουμε τα ονόματά μας να γραφτούν στην αιώνια ζωή.

Η απόλαυση ή ο πόνος της αιωνιότητος δεν ξεκινούν με το θάνατό μας, αλλά με τον τρόπο της ζωής μας, απλά ο θάνατος έρχεται ως επισφράγισμα μιας κατάστασης που εμείς ελεύθερα επιλέξαμε.

Πολύ σοφά ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας αναφέρει ότι, η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου μας παρέχει φάρμακα σωτηρίας, διότι σωφρονίζει εκείνους που πλουτίζουν και παρηγορεί τους φτωχούς, γι΄αυτό συνεχίζει, αυτήν την παραβολή οι πλούσιοι να τη γράψετε στον τοίχο της οικίας σας και οι φτωχοί στον τοίχο της διανοίας σας.

Ας προσέξουμε όλοι και ας απορρίψουμε την απαράδεκτη νοοτροπία του πλουσίου που περιορίζεται στα υλικά, τα φθαρτά και τα πρόσκαιρα, μια ζωή απατηλή και φοβερά ατομιστική, που κρατάει σφιχτά τους πνευματικούς και υλικούς θησαυρούς για αποκλειστικά ατομική απόλαυση.

Αξίζει να θέσουμε λοιπόν στον εαυτό μας το ερώτημα : ό,τι αποκτήσαμε στον επίγειο βίο μας, θα μας συνοδεύουν στην αιωνιότητα ;;;

Η απάντηση είναι γνωστή και συγκεκριμένη ...

Εμφανίσεις: 247172
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: