Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. 04/06 11:31

evodia

Γράφει η Νίκη Τσάγγου στην Romfea.gr
Κλινική ψυχολόγος και θεολόγος


Ο πολιτισμός των ανθρώπων εξαντλείται στην απόλαυση, ακόμη και την θρησκευτική.

Η απόλαυση ως αέναη προσπάθεια, να χορτάσει ο άνθρωπος την...επιθυμία, έναν κόσμο επιθυμιών, που όχι μόνο δεν τελειώνει αλλά συνιστά τον άνθρωπο σαν ουσία (Σπινόζα), μεταπτωτικά.

Αυτό επισημαίνει, λίγο καθυστερημένα ο μεγάλος καινοτόμος γάλλος ψυχίατρος και ψυχαναλυτής Ζακ Λακάν, θεωρώντας πως ο άνθρωπος στην ουσία του συνίσταται από επιθυμία που ορίζεται σαν κενό, κι απλά αλλάζει όνομα, αλλάζει ετικέτα.

Από την στιγμή που γεννιέται ο άνθρωπος κάτι θέλει, κάτι χρειάζεται, κάτι ζητάει. Ωστόσο το μόνο που «ζητάει», είναι να απόλαμβάνει, στην προσπάθεια να γεμίσει το κενό του εαυτού.

Ένα κενό στην κοιλιά, στο νου, στην ψυχή, σε κάθε κοιλότητα του σώματος και κυρίως του στόματος.

Κενός από Θεό (αυτή είναι η συνέπεια μεταπτωτικά το κόστος για την ανθρώπινη φύση), ψάχνει να γεμίσει το κενό με οτιδήποτε: υλικό, πνευματικό, γνωσιακό, θεωρητικό, πρακτικό, συναισθηματικό.

Τίποτε δεν χορταίνει και τίποτε δεν ξεδιψά. Ούτε η επιστημονική γνώση, ούτε ο πλούτος, ούτε η δημιουργική καταξίωση, ούτε η ερωτική κατάκτηση ιδίως αυτή.

Όμως η ψυχαναλυτική σκέψη δεν πρωτοτυπεί, διότι όλ αυτά είναι πολύ γνωστά στους ασκητές μέσα στον κόσμο και τους μοναχούς έξω από αυτόν (έξω από την λογική του κόσμου της απόλαυσης), από τους πρώτους αιώνες του μοναχισμού.

Η ψυχαναλυτική σκέψη εντυπωσιάζει αυτούς που δεν είναι εξεικοιωμένοι με τους ασκητές της νιτρίας η τους Αγίους της Αθωνικής χερσονήσου.

Η δίψα για Θεό, για όλους αυτούς, ξεκινά από μια θεμελιώδη αρχή άσκησης: εκ-κοπή θελήματος.

Εξ αρχής και μια και καλή...αρχίζουν μια αναμέτρηση με την πεπτωκυία φύση, δηλαδή το κενό της επιθυμίας και της συνακόλουθης ματαιότητας απόλαυσης.

Έχουν πιστέψει πραγματικά πως ο Χριστός ήταν Υιός και Λόγος του Θεού και ο τι δίδαξε, ό,τι επαθε (Πάσχος) ήταν ο στενός δρόμος που επιτέλους κάπου οδηγεί, σε μια αλήθεια μόνιμη, σταθερή, αναλλοίωτη στον χρόνο.

Μια άλλου τύπου ενσυναισθηση, που μετατρέπεται σύντομα σε ενσυναίσθηση αμαρτωλότητας.

Φ.Φ.Φ

Με εντυπωσιακό τρόπο οι ασκητές για χάρη του Χριστού, μιμούμενοι τον τρόπο Του, της πτωχείας, της εκκοπής θελήματος, της αφάνειας (από την φάτνη έως το αποκορύφωμα του αδιανόητου θανάτου) με εμπειρία στέρησης, βασικών αναγκών...ύπνου, τροφής, ένδυσης, επικοινωνίας, δόξας, ιδιοκτησίας, παλεύουν την φαλλική διάσταση της ανθρώπινης πτώσης και παρακμής, αδειάζουν τον εαυτό τους από τον εαυτό τους: απ' όλα αυτά τα φανταχτερά ιδεώδη που αποπροσανατολίζουν τον άνθρωπο από μια σωστή κατεύθυνση επιστροφής στο πρωταρχικό, την πηγή της ζωής.

Η θέα της εικόνας εαυτού δεν διαμεσολαβείται από κανέναν καθρέπτη που επικροτεί την εικόνα. Ο νους ασκείται του «οράν τα πταίσματα του». Έτσι κερδίζει ο άνθρωπος την αιωνιότητα υπερπηδώντας τις δελεαστικές παγίδες απόλαυσης, ασυνείδητης απόλαυσης.

Φιληδονία, Φιλαρχία, Φιλαργυρία.

Είναι περίεργο που τόσες σημαίνουσες λέξεις και έννοιες συνδέονται με αυτό το τόσο σημαίνον γραμματικό σύμβολο: Φ. Διατομή κενού.

Φως, φίδι, φαλλός... (φυγή από τον κόσμο)

Οι ασκητές λοιπόν μιμούμενοι τον Χριστό, αδειάζουν τον εαυτό τους απ όλα τα φανταστικά του νου (παιχνίδια ατέρμονα και συζητήσεις για τα ανθρώπινα ιδεώδη) αυτό που αποκαλούν οι ίδιοι συζήτηση με τον έμπειρο διάβολο.

Στην θέση των φαντασιώσεων, βάζουν την προσευχή, ως γενικότερη στάση ζωής, όχι μόνο λόγια, ένα πρωινό η βραδυνό κανόνα, μια παράκληση, η μετοχή στην λειτουργία, αλλά την συνέπεια μιας αρχής μετάνοιας απέναντι σε καθε δημιούργημα του Θεού, όλες τις ημέρες του βίου!

Το σκοτεινό βάθος του νου, αναγκάζει την μετάνοια να γίνεται ο μόνιμος σύντροφος παρηγοριάς του ασκητή. Η πνοή του.

Αδειάζουν από την κενότητα των ατέλειωτων επιθυμιών για να αναπαύσουν τον αδελφό, να τον ειρηνεύσουν, να τον ευχαριστήσουν, να τον υπηρετήσουν, να τον βοηθήσουν, να τον ωφελήσουν.

Να τον χωρέσουν κι ας είναι στριμένος, άδικος, απόλυτος, ακατανόητος, η απλά...διαφορετικός.

Η ταπείνωση σαν υποχώρηση μας λέει ο Απόστ. Παυλος, η αδυναμία και η ασθένεια είναι ο τρόπος για να τελειωθεί, να μορφωθεί ο Χριστός μέσα στον άνθρωπο. Δηλαδή όταν είμαι αδύναμος, τότε είμαι δυνατός.

Όταν υποχωρώ, μετανοώ, όταν δέχομαι πως έσφαλλα, τότε είμαι δυνατός!

Με τέτοιου είδους υπέρβαση της καθημερινής λογικής, των πολλών, του κόσμου, (απόλαυση των συνηθισμένων νοημάτων), φτάνουν οι άγιοι στην παράδοξη κατάσταση παραδοχής: για όλα φταίω εγώ.

Ευθύνη ακόμη κι εκεί που δεν υπάρχει σφάλμα δικό τους. Ασύλληπτη αποκατάσταση δικαιοσύνης και ειρήνης μέσα σ' ένα κόσμο βίαιο, παράλογο και κυριώς άδικο.

Δεν είναι φιλοσοφικοί στοχασμοί, είναι το δελτίο ειδήσεων για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο πλανήτης και το ανθρώπινο είδος που τον «απολαμβάνει» παρεξηγημένα, νοσηρά.

Αυτός ο πλανήτης γη που στέκεται στο κενό, γυρίζει χωρίς να μας ζαλίζει, στεκόμαστε ανεξήγητα όρθιοι πάνω του χωρίς να πέφτουμε στο χάος, βρίσκεται σε καλά χέρια. 

Του Θεού και των Αγίων Του.

Όλος ο νούς κατεβαίνει στην καρδιά και τότε τα πράγματα όσο χαοτικά και να παριστάνονται (στον καθρέπτη του νου), απλοποιούνται εξαιρετικά.

Εκμηδενίζονται. Κάνει στην άκρη ο ανθρώπινος νους που πίστεψε πως μπορεί να εξηγήσει, να χωρέσει...για να περάσει το Πνεύμα του Θεού. Να ευωδιάσει.

Αρωματοθεραπεία που ξεκουράζει.

Εμφανίσεις: 301931
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: